Biblical Principles for MUSIC AND WORSHIP By Paul Chappell (Burmese)

Dr. Paul Chappell

 ဓမၼသီခ်င္းနဲ႔ ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္ျခင္း

အသင္းေတာ္ဟာ ekklesia – a called out assembly ေခၚထုတ္ထားတဲ့ အစုအေဝးျဖစ္တာေၾကာင့္ ဓမၼေတး church music ဟာ ဝိညာဥ္သေဘာရွိရမယ္၊ သန္႔ရွင္းရပါမယ္။

အႀကိဳက္က မတူတတ္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕က ဂီတသမားရဲ႕အႀကိဳက္ ရွိသလို၊ တခ်ိဳ႕က နားေထာင္သူအႀကိဳက္၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဆူညံေအာ္ဟစ္ရံု joyful noisemaker သက္သက္ပါ။ အႀကိဳက္ကလည္း က်မ္းစာနဲ႔ ညီဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။  လုပ္ေဆာင္သမွ်ဟာ ဘုန္းေတာ္ထင္ရွားဖို႔ ျဖစ္ရပါမယ္။ (၁ ေကာ ၁၀း ၃၁)

The Principles

အမ်ားအားျဖင့္ ႏွစ္ျခင္းေတြက အလုပ္လုပ္ရင္ က်မ္းစာနဲ႔ ညီဖို႔ သတိထားတတ္ေပမယ့္ ဓမၼသီခ်င္း အပါအဝင္ တခ်ိဳ႕ အေၾကာင္းအရာေတြမွာ ခံယူပံုေလးေတြ ကြာတတ္တယ္။ အခု Principles ေတြဟာ အတိအက်ႀကီး လိုက္နာဖို႔ မဟုတ္ဘဲ သင္ယူမိတာကို ျပန္လည္ ေဝမွ်ျခင္းသာ ျဖစ္တယ္။ က်မ္းစာနဲ႔ ညီသလို၊ ဘုန္းေတာ္ ထင္ရွားမယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။

1.   ဝတ္ျပဳျခင္းနဲ႔ ဧဝံေဂလိမွာ တရားေဒသနာ Preaching ကသာ အဓိက ျဖစ္တယ္။

ကယ္တင္ျခင္းကို သီခ်င္းဖြဲ႕ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ ဓမၼေဟာင္းေရာ၊ ဓမၼသစ္မွာပါ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ ေဟာေျပာျခင္းက အဓိကက်ပါတယ္။ - ၁ ေကာ ၁း ၂၁။

2.   ဓမၼသီခ်င္းဟာ ဘုရားနဲ႔ သန္႔ရွင္းျခင္းကို reflect ေရာင္ျပန္ဟပ္ရမယ္။

ေခရုဗိမ္ ေကာင္းကင္တမန္ေတြက ဘုရားသခင္ သန္႔ရွင္းတယ္လို႔ ေကာင္းကင္မွာ ေႄကြးေၾကာ္ၾကတယ္။ ေဟရွာယ (၆း ၃) ဗ်ာဒိတ္က်မ္းမွာလည္း သန္႔ရွင္းသူေတြက ေရြးႏႈတ္ျခင္းနဲ႔ သန္႔ရွင္းျခင္းအတြက္ ေက်းဇူးေတာ္ ခ်ီးမြမ္း သီဆိုၾကတယ္။ (ဗ်ာဒိတ္ ၅း ၈- ၁၄) သန္႔ရွင္းျခင္းကို လ်စ္လ်ဴရႈၿပီး အႀကိဳက္မတူတာပါလို႔ မေျပာသင့္ပါ။ အႀကိဳက္ဆိုတာ မွားေနႏိုင္ပါတယ္။ လူတေယာက္က အၾကမ္းဖက္တာကို ႀကိဳက္ေနႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အၾကမ္းဖက္တာဟာ က်မ္းစာအရ လြဲမွားတယ္။ ခရစ္ယာန္ေတြ ဆိုေနတာနဲ႔ပဲ ႀကိဳက္လိုက္တာဟာ မစဥ္းစားရာ ေရာက္ပါတယ္။ ၁ ေပ ၁း ၁၄- ၁၆။

3.   တရားစကားကို အလြန္အကြ်ံ တင္ဆက္တာ Over Contextualizing ဟာ အႏၱရာယ္ ရွိပါတယ္။

တရားစကား ၾကားေစခ်င္၊ နားလည္ေစခ်င္တာ သဘာဝပါ။ တင္ဆက္ပံု Contextualization ကေတာ့ တရားစကားကို ထုတ္ပိုးတဲ့ Package ပါ။ ဒါေပမယ့္ အထုတ္အပိုးကို သိပ္ဦးစားေပးတဲ့အခါ အထဲက တရားက အားေလ်ာ့ တတ္တယ္။ တခါတရံဆိုရင္ အထုပ္က သိပ္ေကာင္းလြန္းေနၿပီး၊ အထဲမွာ ဘာမွမပါတာမ်ိဳး ျဖစ္ေနတတ္တယ္။  အကာနဲ႔ အႏွစ္ကို ခ်ိန္ၫွိတတ္ဖို႔ လိုတယ္။

အသင္းေတာ္ေတြမွာ ေခတ္ေပၚဓမၼေတးေတြကို ဆိုတတ္တယ္။ အဓိကကေတာ့ ခရစ္ေတာ္ပါဖို႔ပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးေပၚ beats ေတြကို တီးခတ္ၿပီး လူ႔အႀကိဳက္ပဲ လိုက္ေနၿပီး၊ ဘုရားအႀကိဳက္ မပါဘဲ ျဖစ္ေနရင္ မေကာင္းပါဘူး။ “မတည္ၾကည္ေသာသူတို႔ႏွင့္ ေရာေႏွာ မေပါင္းေဖၚႏွင့္။” (သုတၱံ ၂၄း ၂၁) “meddle not with them that are given to change”. – Proverbs 24; 21. ဆိုတဲ့ က်မ္းခ်က္က ဆင္ျခင္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ အေျပာင္းအလဲ Change ဆိုတာ ရွိစၿမဲပါ။ ဒါေပမယ့္ ေျပာင္းလဲရတာက အဆင္အျပင္ေၾကာင့္ဆိုၿပီး တရားက ေမွးမွိန္ေနတာမ်ိဳး မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ဆာလံ ၂၉း ၂၊ ၁ ေကာ ၉း ၁၉- ၂၃။

4.   ဓမၼသီခ်င္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ ဝတ္ျပဳဖို႔၊ ခ်ီးမြမ္းဖို႔၊ ဝမ္းေျမာက္ဖို႔၊ ဆက္ကပ္ဖို႔၊ တည္ေဆာက္ဖို႔၊ ဧဝံေဂလိနဲ႔ ယံုၾကည္ျခင္း ခိုင္ၿမဲဖို႔အတြက္သာ ျဖစ္တယ္။

ဝတ္ျပဳရာမွာ သီခ်င္းဟာ ပါစၿမဲပါ။ ဒါဝိဒ္က သီခ်င္းသည္ေတြ ခန္႔ထားတယ္။  (၅ရာ ၉း ၃၃၊ ၁၅း ၁၆)။ သီခ်င္းသည္ ၄,၀၀၀ ထဲမွာ အာသပ္ကို သီခ်င္းဆရာအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ (၅ရာ ၆း ၃၁၊ ၃၉)

ဂီတဟာ ေဖ်ာ္ေျဖေရး entertainment သက္သက္ပါ။ ဓမၼသီခ်င္းက ေဖ်ာ္ေျဖေရးအတြက္ မဟုတ္ဘူး။ က်မ္းစာကေျပာတဲ့ ဓမၼသီခ်င္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြက ……

Worship ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္ဖို႔ - ၆ ရာ ၂၉း ၂၈။

Thanksgiving ေက်းဇူးေတာ္ခ်ီးမြမ္းဖို႔ - ဆာလံ ၁၄၇း ၇။

Rejoicing ဝမ္းေျမာက္ ရႊင္လန္းဖို႔ - ဆာလံ ၉၈း ၄- ၅။

Consecration ဆက္ကပ္ဖို႔ - ဆာလံ ၁၁၁း ၁။

Edification တည္ေဆာက္ဖို႔ - ေကာေလာသဲ ၃း ၁၆။

Evangelism ဧဝံေဂလိအတြက္ - ဆာလံ ၄၀း ၃။

Preservation of the faith ယံုၾကည္ျခင္း ခိုင္ခန္႔ဖို႔ - ဆာလံ ၁၄၅း ၄- ၅။

5.   က်မ္းစာအရ Psalms ဆာလံသီခ်င္း၊ Hymns ဓမၼသီခ်င္းနဲ႔ spiritual songs ( ဓမၼေတး ) ေတြကို ဦးစားေပး သင့္တယ္။

Bible Truth Music ကို တည္ေထာင္သူ Dr. Byron Foxx က “We should sing to God, for God, and about God.” - ဘုရားထံ၊ ဘုရားအတြက္၊ ဘုရားအေၾကာင္း သီခ်င္းဆိုရမယ္လို႔ ေျပာဖူးပါတယ္။ Doctrine ခံယူခ်က္ေရာ၊ melody သံစဥ္ပါ ရည္ရွည္ခံတဲ့ သီခ်င္းေတြ သံုးၾကရပါမယ္။ - ဧဖက္ ၅း ၁၉။

6.   Hymn ဓမၼသီခ်င္းေတြဟာ ဘုရားကို က်မ္းစာနဲ႔အညီ Celebrate ခ်ီးေျမွာက္ေနတာ ျဖစ္တယ္။

ဧဖက္ ၅း ၁၉ မွာ ေျပာတဲ့ “Psalms” ဆာလံဆိုတာက ရွင္းပါတယ္။ အဲဒီေခတ္ ပထမရာစုရဲ႕ Hymns နဲ႔ Spiritual songs ဆိုတာက သတ္မွတ္ရ ခက္တယ္။ Hymns ဓမၼသီခ်င္းက  ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ attributes နဲ႔ အမႈေတာ္ works ကို အဓိက ခ်ီးမြမ္းတယ္။ Hymns က အသစ္ရယ္၊ အေဟာင္းရယ္ မဆိုလိုပါ။ ဥပမာ “Consider Christ” ဟာ Hymn ျဖစ္ၿပီး၊ “Make a Difference” ဟာ Spiritual song ျဖစ္ပါတယ္။

Reformation ေခတ္က hymns အမ်ားစုဟာ က်မ္းစကားေတြကို ေရးတာ ျဖစ္တယ္။ Isaac Watts က ဓမၼသစ္ doctrine ကို အေျခခံတယ္။ Wesley ညီအကိုက က်မ္းစကားကို အေျခခံတဲ့ hymns ၇,၀၀၀ ေက်ာ္ ေရးတယ္။

Traditional Hymns နဲ႔ Gospel songs ေတြကို သံုရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းရင္း ႏွစ္ခ်က္ရွိတယ္။ တစ္က Doctrine ေကာင္းေတြကို သင္ေပးတယ္။ ႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ သားစဥ္ေျမးဆက္ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ၿပီးသား ျဖစ္လို႔ပါပဲ။ ဆာလံ ၁၀၄း ၃၃- ၃၄။

7.   ဓမၼသီခ်င္းဟာ melodies သံစဥ္နဲ႔ စည္းခ်က္ rhythms မွာ ဘုရားရဲ႕ စည္းစနစ္က်မႈ orderliness ကို ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနရမယ္။

အေသြးအသားကို ဆူေစတဲ့ ယိမ္းႏြဲ႔ေစတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးကို ေရွာင္ရမယ္။ သံစဥ္က ဘုရားထံ ခ်ဥ္းကပ္ေစၿပီး ဝိညာဥ္သေဘာနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေစရမယ္။ rhythm နဲ႔ harmonies ပံ့ပိုးထားတဲ့ dominant (သံမွန္) သံစဥ္ ျဖစ္ရပါမယ္။ ဒီအေၾကာင္းက သိပ္က်ယ္ျပန္႔လြန္းေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္နဲ႔ ပိုင္းျခားဖို႔ လိုတယ္။ သန္႔ရွင္းေသာ ဝိညာဥ္ေတာ္ ဦးေဆာင္ေစရမယ္။ ၁ ေကာ ၁၄း ၄၀၊ ဧဖက္ ၅း ၁၉။

8.   CCM ေခတ္ေပၚဓမၼေတးဟာ က်မ္းစာ သြန္သင္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ သီးျခားရပ္တည္ျခင္းကို ျငင္းပယ္ေနတယ္။

အသင္းေတာ္ကို ေခၚထုတ္ထားတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေလာကနဲ႔ bridge ေပါင္းကူးဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ Stand out ရပ္ျပဖို႔ ျဖစ္တယ္။ blend in ေရာေႏွာဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ ၁ ေကာ ၆း ၁၇။

9.   ဓမၼေတးဟာ ဘုရားဘုန္းေတာ္အတြက္သာ ျဖစ္တယ္။ ေလာကီဆန္ရင္ လူ နာမည္ႀကီးဖို႔ ျဖစ္ေနမယ္။

Rock and Roll နဲ႔ Jazz ဟာ ဓမၼေတးမွာ လက္မခံႏိုင္စရာ ျဖစ္တယ္။ သံစဥ္နဲ႔ rhythm ဟာ စာသားနဲ႔အတူ သတင္းစကားကို သယ္ေဆာင္တယ္။ တခ်ိဳ႕သီခ်င္းက ဘုရားကို ကိုးကြယ္တာ မွန္ေပမယ့္ တခ်ိဳ႕သီခ်င္းေတြက အေသြးအသားကို ဦးစားေပးေနတယ္။ အာရုန္ ဦးေဆာင္ၿပီးး ႏြားသူငယ္ကို ကိုးကြယ္တဲ့အခါမွာ သီခ်င္းဆို၊ ကခုန္ၾကသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ထြက္ ၃၂း ၁၈- ၁၉။

10.သီခ်င္းအသစ္ေတြလည္း ေကာင္းတတ္ပါတယ္။

က်မ္းစာနဲ႔ညီရင္ သီခ်င္းအသစ္လည္း ေကာင္းတတ္ပါတယ္။ က်မ္းစာကလည္း အသစ္ေသာ သီခ်င္းကို ဆိုၾကေလာ့လို႔ မၾကာခဏ အားေပးတတ္တယ္။ အသစ္ေသာ သီခ်င္းဆိုတာ ပံုစံသစ္၊ အဖြဲ႕အႏြဲ႕သစ္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ သီခ်င္းအသစ္ဆိုရင္ စာသားကို လူေတြ ပံုၿပီး အာရံုစိုက္တတ္ၾကတယ္။

မရင္းႏွီးတဲ့ သီခ်င္းထက္ ရင္းႏွီးၿပီးသား သီခ်င္းကို သံုးတာ ပိုေကာင္းတတ္တာလည္း သတိျပဳရမယ္။ အသစ္ကို ရုတ္တရက္ မႀကိဳက္တတ္တာ သဘာဝပါ။ စာသားက က်မ္းစာနဲ႔ ညီေပမယ့္လည္း ရုတ္တရက္ မႀကိဳက္တတ္ပဲ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒါကိုလည္း နားလည္ေပးတတ္ရပါမယ္။ ေရာမ ၁၂း ၁၀။ ဆာလံ ၃၃း၃။ ဆာလံ ၁၄၉း ၁။

11.ခံယူခ်က္မတူတဲ့သူ ေရးတဲ့သီခ်င္းကို သံုးတာဟာ သူနဲ႔ လက္တြဲတာ မဟုတ္ဘူး။ တူညီခ်က္ကို ေထာက္ျပတာ ျဖစ္တယ္။ Not association but identification

သီခ်င္းပံုစံအရျဖစ္ေစ၊ ေလာကီဆန္တဲ့ လတ္တေလာ အျဖစ္အပ်က္တခုကို ကိုယ္စားျပဳေနရင္ျဖစ္ေစ ဒီသီခ်င္းမ်ိဳးကို မသံုးသင့္ဘူး။ ဆိုမိရင္လည္း ေနာက္မဆိုေတာ့ဘူး။ တခ်ိဳ႕ကလည္း ဆိုတဲ့အဆိုေတာ္ နာမည္သိပ္မရွိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္အထိ ၅ ႏွစ္ (သို႔) ၇ ႏွစ္ေလာက္ ေစာင့္ၿပီးမွ သံုးတဲ့သူလည္း ရွိတယ္။ သတိထားၿပီး သံုးတတ္ဖို႔ လိုတယ္။

သီခ်င္းေကာင္းကို ေလာကီဆန္တဲ့သူ ဆိုတာလည္း ရွိတတ္တယ္။ ေလာကီအဆိုေတာ္က “O Holy Night” နဲ႔ “Amazing Grace” သီခ်င္းေတြကို ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ သူတို႔ေၾကာင့္ေတာ့ သီခ်င္းကို မျပစ္ပယ္သင့္ဘူး။

တခါ ခံယူခ်က္မတူတဲ့သူက ေရးေပမယ့္ သူ႔ခံယူခ်က္ကို ဘာမွမဆြဲတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။

ဥပမာ၊ Bill Gaither ရဲ႕ “Because He Lives” သီခ်င္းဟာ သိပ္ေကာင္းတယ္။ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ျခင္းအေၾကာင္း ေျမာ္လင့္ျခင္းေတြ ေပးတယ္။ Bill Gaither ကို Conservative pastors ေတြ သိပ္မႀကိဳက္ေပမယ့္ သူ႔သီခ်င္းကိုေတာ့ သံုးၾကပါတယ္။ (The Longer I serve Him နဲ႔ Sinner Saved by Grace စတဲ့ Bill Gaither ရဲ႕ သီခ်င္းေတြဟာ ေကာင္းပါတယ္။) ခံယူခ်က္လြဲေနေပမယ့္ သီခ်င္းထဲမွာ အဲဒီခံယူခ်က္မပါရင္ သံုးႏိုင္ပါတယ္။

“The Savior Is Waiting” သီခ်င္းဟာ Ralph Carmichael ေရးတာလို႔ သိရပါတယ္။ Carmichael ဟာ “Love Is Surrender”  သီခ်င္းကို ေရးတဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီသီခ်င္းက Carpenter အဖြဲ႕ ဆိုေတာ့ နာမည္ႀကီးသြားတယ္။ the Carpenters အဖြဲ႕က ၁၉၆၀ ႏွစ္ေတြကေန ၁၉၈၀ ႏွစ္ေတြအထိ နာမည္ႀကီးတဲ့အဖြဲ႕ ျဖစ္တယ္။ “Love Is Surrender” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို မႀကိဳက္ေပမယ့္၊ “The Savior Is Waiting” သီခ်င္းကိုေတာ့ မဆိုဘဲ မေနႏိုင္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒီသီခ်င္းကို Ralph Carmichael နဲ႔ the Carpenters တို႔နဲ႔ ပါတ္သက္တာကို လူေတြ သိပ္မသိၾကေတာ့ဘူး။ ဒါက idea ပါ။

တခ်ိဳ႕ကလည္း Fundamental ေတြ ေရးတဲ့ သီခ်င္းပဲ ဆိုရမယ္လို႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ Fundamental ထဲမွာပဲ ဘယ္ဟာ ေကာင္းတယ္၊ ဘယ္ဟာ မေကာင္းဘူး ေျပာဖို႔ ပံုေသနည္း မရွိပါဘူး။

တကယ္ေတာ့ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းတခ်ိဳ႕ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္သူေတြ ေရးခဲ့တာပါ။ (Holy, Holy, Holy သီခ်င္းဟာ ရိုးမင္း ကက္သိုလစ္တေယာက္ ေရးတာပါ။ Blessed Assurance ဟာ မက္သဒစ္ စစ္စစ္ တေယာက္ ေရးတာပါ။ Amazing Grace က အဂၤလီကန္ သင္းအုပ္တေယာက္ ေရးတာပါ။) မက္သဒစ္ေရးတဲ့ သီခ်င္းေတြ ဆိုေပမယ့္ လူက ႏွစ္ျခင္း ျဖစ္ေနႏိုင္ပါေသးတယ္။ ၂ ေကာ ၆း ၁၄။

12.သီခ်င္းေရးဆရာ တေယာက္ရဲ႕ သီခ်င္းတပုဒ္ကို သံုးတာနဲ႔ သူ႔သီခ်င္းအားလံုးကို ေထာက္ခံရာ မေရာက္ဘူး။

“It Is Well with My Soul” သီခ်င္းေရးတဲ့ Horatio Spafford ဟာ အဲဒီသီခ်င္း ေရးတုန္းက သူက ပရက္စ္ ဘက္တီးရီးယန္းပါ။ ေနာက္ႏွစ္ေတြၾကာေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ Messianic အုပ္စုတစုကို ေထာင္တယ္။ မိသားစုနဲ႔ ေယရုရွလင္ၿမိဳ႕ကို ေျပာင္းၿပီး utopian အဖြဲ႕ကို တည္ေထာင္တယ္။ Universalist တေယာက္ျဖစ္လို႔ ထာဝရ တရားစီရင္ျခင္းနဲ႔ ငရဲအပါအဝင္ က်မ္းစာရဲ႕ သြန္သင္ခ်က္ေတြကို ျငင္းပယ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ “It Is Well with My Soul” သီခ်င္းကို ဆိုတာဟာ သူ႔ရဲ႕ ပရက္စ္ဘက္တီးရီးယန္း၊ Universalist တေယာက္ ဆိုတာကို အားေပးရာ မေရာက္ဘူး။ ဘုရားကို ခ်ီးမြမ္းရင္း ယံုၾကည္ျခင္းကို အားေပးရံုသာ ျဖစ္တယ္။

လူတေယာက္ရဲ႕ စကားကို ကိုးကားရင္လည္း သူေျပာခဲ့သမွ် စကားအားလံုးကို ေထာက္ခံရာ မေရာက္ပါဘူး။

13.ဘုရားသခင္ေရွ႕မွာ ခံစားသီဆိုတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဟန္ေဆာင္တာ၊ ပိုပိုကဲကဲ လုပ္တာေတာ့ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။

ေလာကီအဆိုေတာ္ေတြရဲ႕ ဆိုပံုဟန္ပန္ေတြကို အတုခိုးဆိုေနတာနဲ႔ ဘုရားကို မိတ္ဖြဲ႕ဆိုေနတာဟာ မတူပါဘူး။ ၂ ရာ ၆း ၁၆။ ဘုရားအႀကိဳက္ထက္ လူႀကိဳက္ဖို႔အတြက္ ဂီတကို အေလွ်ာ့ေပးစရာ မလိုပါဘူး။ သိပ္ၿပီး စည္းကမ္းႀကီးၿပီး ဖါရိရွဲလို ခံယူေနဖို႔လည္း မေကာင္းဘူး။ ေရာမ ၁၄း ၃။

14.သင္းအုပ္က သန္႔ရွင္းေသာ ဝိညာဥ္ေတာ္ရဲ႕ လမ္းျပမႈကို ခံယူရပါမယ္။

ႏွစ္ျခင္းေတြက ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ လမ္းျပမႈအတိုင္း အသင္းေတာ္သြားရမယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကတယ္။ သင္းအုပ္ဆရာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အႀကိဳက္ေတာ့ မတူႏိုင္ဘူး။အသင္းေတာ္ တပါးနဲ႔တပါး သီခ်င္း ဆိုေလ့ရွိတာခ်င္း မတူႏိုင္ဘူး။ ေနရာ ေဒသနဲ႔ တျခားအခ်က္အလက္ေတြေၾကာင့္ သီခ်င္းသဘာဝ ကြဲျပားႏိုင္တယ္။ တေန႔မွာေတာ့ သင္းအုပ္ဆရာဟာ သူအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ အသင္းေတာ္ရဲ႕ သီခ်င္းေတြအတြက္ သခင္ဘုရားေရွ႕မွာ အစစ္ခံရလိမ့္မယ္။ ဝိညာဥ္ေတာ္ရဲ႕ လမ္းျပမႈကို ခံယူမႈနဲ႔ က်မ္းစာနဲ႔ ညီ,မညီ စတာေတြ အစစ္ခံရမယ္။ တမန္ ၂၀း ၂၈။

15.မတူတဲ့ေနရာေလးေတြ ရွိတတ္ေပမယ့္ ၾသဝါဒမွန္မယ္၊ ခရစ္ေတာ္ကို ဦးထိပ္ထားတဲ့ သီခ်င္းေတြကို ဦးစားေပးရမယ္။

အခုေျပာတဲ့အတိုင္း အားလံုးခံယူရမယ္လို႔ မေျပာလိုဘူး။ ဒါေပမယ့္ အသင္းေတာ္ရဲ႕ အဓိကဟာ ဧဝံေဂလိပါ။ သီခ်င္းမဟုတ္ဘူး ဆိုတာ သတိျပဳရပါမယ္။ မႆဲ ၂၈း ၁၉- ၂၀။

သင္းအုပ္တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ မတူႏိုင္ဘူး။ အားႀကီးသူ ရွိမယ္။ အားနည္းသူလည္း ရွိမယ္။ ဂီတကလည္း ျငင္းခံုစရာေတြ မ်ားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေသးအမႊားေတြကို ထားၿပီး တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အသင့္အတင့္ ေနတတ္ရမယ္။ ေရာမ ၁၄း ၁၀၊ ၁၇- ၁၉။

သီခ်င္းအေၾကာင္းေျပာရာမွာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အျပစ္ရွာေနၾကတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ၊ ဘုရားဘုန္းထင္ရွားဖို႔သာ ဦးစားေပးၾကရမယ္။

နိဂံုး

ခရစ္ေတာ္အတြက္သာ အဓိကျဖစ္ၿပီး၊ ကိုယ့္အသင္းေတာ္ႀကီးလာဖို႔ မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ အခုအခ်က္အလက္ေတြက အေထာက္အကူ ျပဳႏိုင္ပါတယ္။

သီခ်င္းကလည္း မွန္ဖို႔ လိုသလို၊ တဖက္ကလည္း ေမတၱာမပ်က္ သေဘာထားႀကီးႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ က်မ္းစာအရကေတာ့ ယံုၾကည္သူဟာ ဝိညာဥ္သေဘာနဲ႔ အသက္ရွင္ရမယ္။ ဝိညာဥ္သေဘာရွိတဲ့ သီခ်င္းေတြ ဆိုရမွာပါပဲ။ အသက္တာမွာ ဘုရားအတူရွိေၾကာင္း ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနဖို႔ လိုပါတယ္။  ဧဖက္ ၅း ၁၈- ၁၉။

One More Night With the Frogs by Hugh Pyle

ဖါးမ်ားနဲ႔ ေနာက္တည

One More Night With the Frogs
by Hugh Pyle

“ေမာေရွကလည္း ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္ ကိုယ္ေတာ္အိမ္မ်ားမွ ဘားတို႔ကို ပယ္ရွင္းဖ်က္ဆီး၍၊ ျမစ္၌သာ ေနေစျခင္းငွါ၊ ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္ ကိုယ္ေတာ္ကၽြန္မ်ား၊ လူမ်ားအဘို႔ အကၽြႏ္ုပ္ ေတာင္းပန္ရေသာအခ်ိန္ကို ခ်ိန္းခ်က္ေတာ္မူပါ ဟု ေလွ်ာက္ေသာ္၊ နက္ျဖန္ေန႔ ေတာင္းပန္ေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္ျဖစ္၍၊” - ထြက္ေျမာက္ရာ ၈း ၉- ၁၀။

ေနရာတကာမွာ ဖါးေတြ။ အိပ္ယာထဲမွာ ဖါးေတြ။ မီးဖိုထဲမွာလည္း ဖါးေတြ။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ဖါးေတြ။ ေပါင္းအိုးထဲမွာ ဖါးေတြ။ မုန္႔ႏွဲတဲ့ ခြက္ေတြထဲမွာ ဖါးေတြ။ “မလႊတ္ဘူးဟု ျငင္းလွ်င္၊ သင္၏ျပည္တေလွ်ာက္လံုးကို ဘားတို႔ျဖင့္ ဒဏ္ခတ္ဦးမည္။” (ထြက္ ၈း ၂) ဘုရားသခင္က သူ႔စကားအတိုင္း အလုပ္လုပ္တယ္။ အီဂ်စ္အမ်ိဳးသမီးက သူ႔မုန္႔အိုးကို ဖြင့္လိုက္တဲ့အခါ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ၿပီး ဖါးေတြ ထြက္လာတယ္။ အိပ္မလို႔ အိပ္ယာခင္းကို ဆြဲလိုက္တဲ့သူက အိပ္ယာေအာက္မွာ ဖါးေတြ အျပည့္ျဖစ္ေနၿပီ။ အကၤ်ီအိပ္ကပ္ထဲ လက္ႏႈိက္တဲ့သူက အိပ္ထဲမွာ ဖါးေတြ ျပည့္ေနၿပီ။ အီဂ်စ္ကေလးေတြ ေက်ာင္းသြားေတာ့ လမ္းမွာ ဖါးေတြကို ေျခေထာက္နဲ႔ ကန္က်။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ရြ႕ံနဲ႔ ေပါက္တမ္း မကစားဘဲ ဖါးနဲ႔ ေပါက္တမ္း ကစားၾကတယ္။ နန္းေတာ္ထဲမွာ ဖါး။ တဲစုတ္ေလးမွာ လည္း ဖါး။ ဖါးကေလး၊ ဖါးႀကီး အစံုပါပဲ။ ဖါးေအာ္သံေတြက နားပင္းလုပါပဲ။ အိမ္ထဲမွာ ဖါး၊ ၿခံထဲမွာ ဖါး။ျမစ္ထဲက တက္လာတဲ့ ဖါးေတြဟာ ေတာင္လို ပံုေနၿပီး ၫွီေစာ္နံေနၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဖါေရာဘုရင္ ဒဏ္မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ေမာေရွကို ေခၚတယ္။ “ထာဝရဘုရားသည္ ဘားတို႔ကို ငါႏွင့္ ငါ့လူတို႔ထံမွ ပယ္ရွားေတာ္မူမည္အေၾကာင္း ေတာင္းပန္ေလာ့။ ဣသေရလလူတို႔သည္ ထာဝရဘုရားအား ယဇ္ပူေဇာ္ရေသာအခြင့္ကို ငါေပးမည္ဟု ဆို၏။”

ေမာေရွ ေပ်ာ္မွာေပါ့။ ဖါေရာဘုရင္ စိတ္ေျပာင္းၿပီကိုး။ ေျပာင္းလဲၿပီေပါ့။ ဖ်က္ဆီးဖို႔ အခ်ိန္ ေျပာပါဆိုေတာ့ "To morrow!" မနက္ျဖန္ တဲ့။ နားမလည္ႏိုင္စရာပဲ။ သူ႔အစားအေသာက္ထဲမွာ ဖါးေတြ။ အိပ္ယာမွာ ဖါးေတြ။ အဝတ္အစား ေတြထဲမွာ ဖါးေတြ။ တအိမ္လံုးမွာ ဖါးေတြ။ ဘုရားသခင္က ဖါးေတြ ရွင္းေပးေတာ့မယ္။ ဖါေရာမင္းက ေျပာလာတယ္။ “မနက္ျဖန္”။ ဒီတညေတာ့ ဖါးေတြနဲ႔ ေနခ်င္ေသးတယ္ေပါ့။ ဘာလို႔မ်ား ဖါးေတြနဲ႔ ေနာက္ထပ္တည ေနခ်င္ပါလိမ့္။

ဖါေရာဘုရင္က “မနက္ျဖန္” တဲ့။ ဘုရားဝိညာဥ္ေတာ္ကေတာ့ “ယေန႔တြင္ သင္တို႔သည္ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ အသံကို ၾကားလွ်က္ရွိသည္ျဖစ္၍၊ ခိုင္မာေသာ စိတ္ႏွလံုး မရွိၾကႏွင့္။” - ေဟၿဗဲ ၃း ၇- ၈။ ဖါေရာဘုရင္က , "To morrow." “မနက္ျဖန္”။ ဝိညာဥ္ေတာ္က "To day!" ဒီေန႔။

“မနက္ျဖန္” ဆိုတာ လူအမ်ားစု ေျပာတတ္တဲ့ စကားပဲ။

ဆက္ကပ္ဖို႔ လိုတယ္။ ကိုယ့္ကို အဖိုးအခေပးၿပီး ေရြးဝယ္ထားတယ္။ (၁ေကာ ၆း ၂၀) လူက ဘုရားအတြက္ အရိုးသားဆံုး ေပးလွဴႏိုင္တဲ့အရာဟာ ဆက္ကပ္မႈ၊ ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ ျပည့္ဝမႈပဲ။ ဆက္ကပ္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မနက္ျဖန္မွ။ မနက္ျဖန္လို႔ပဲ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ မေအာင္ျမင္တဲ့ အသက္တာမွာ ဖါးေတြနဲ႔ ေနာက္တည ေနခ်င္ၾကတယ္။

ဘုရားနဲ႔ေဝးေနသူကို ေျပာၾကည့္ပါ။ သူ ဝန္ခံမွာပါ။ “ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ။ လုပ္ရမွာေပါ့။ ဘုရားနဲ႔ ေဝးကတည္းက ဘဝမွာ ဒုကၡေတြပဲ ႀကံဳေနတာ။ ဒီဘဝကို စိတ္ပ်က္ေနပါၿပီ။ လူက မက်န္းမာေတာ့ဘူး။ စိတ္ညစ္ေနၿပီ။ ျပႆနာေတြပဲ ႀကံဳေနရတယ္။ အရင္လို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သြားၿပီ။ ဘုရားထံ လွည့္ျပန္ရမယ္။” ဒီစကားၾကားရင္ တယ္ဟုတ္ပါလား ေတြးမိမယ္။ “ကဲ၊ အခု ဒူးေထာက္ ဆုေတာင္းရေအာင္” ဆိုရင္ေတာ့၊ သူက သူ႔ဇာတိအလိုဆႏၵ ဖါးေတြနဲ႔ ေနာက္တည ေနခ်င္ဦးမွာပါ။ ေလာက အေပးအယူ ဖါးေတြနဲ႔ ေနာက္တည ေနခ်င္ဦးမွာပါ။

နယူးေယာ့ၿမိဳ႕က ၁၅ ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္ေလးတေယာက္ကို ေျမေအာက္ မိလႅာပိုက္ခန္းထဲမွာ ေနတာ ေတြ႕ၾကရတယ္။ အေဖနဲ႔ အဆင္မေျပဘူး။ အိမ္မွာ မေနခ်င္ေတာ့ဘူး။ မသံုးတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ မိလႅာပိုက္ခန္းထဲမွာ လာေနတယ္။ ၂ ပတ္ၾကာမွ ေမြ႕ယာအစုတ္ေပၚမွာ အိပ္ေနတဲ့ သူ႔ကို ရဲက ေတြ႕တယ္။ မိလႅာခန္းထဲက ႂကြက္ေတြၾကားမွာ ေရနံဆီမီးဖိုအစုတ္ကေလးနဲ႔ ခ်က္ျပဳဖို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္။ ၂ ပတ္ ရွိၿပီ။ သူ႔ကို ရဲ႕ အိမ္ျပန္ပို႔ေတာ့ သူ႔အေဖက “ဘာျဖစ္လဲကြာ။ အေဖ ခြင့္လႊတ္ပါတယ္။ မနက္ျဖန္က်ရင္ အိမ္ ျပန္လာခဲ့ေပါ့။” တဲ့။

အသက္တာ လဲက်တဲ့သူေတြလည္း ဒီလိုပါပဲ။ ဘုရားသခင္က ျပန္လာေစခ်င္ၿပီ။ ေလာက အညစ္အေၾကးေတြထဲမွာ ဆက္ေနခ်င္ေသးတယ္။ အခု ျပန္လာဖို႔ လိုတယ္။ “ကိုယ္အျပစ္တို႔ကို ေဖၚျပေတာင္းပန္လွ်င္၊ ငါတို႔အျပစ္ရွိသမွ်ကို လႊတ္၍၊ ဒုစရိုက္ရွိသမွ်ႏွင့္ ကင္းစင္ေစျခင္းငွါ၊ ဘုရားသခင္သည္ သစၥာတရားႏွင့္၎၊ ေျဖာင့္မတ္ျခင္း တရားႏွင့္၎ ျပည့္စံုေတာ္မူ၏။” (၁ေယာ ၁း ၉)

ဘာေၾကာင့္ သခင္ေယရႈထံ မလာသလဲ? ခြင့္လႊတ္မယ္။ အျပစ္ဝန္ထုပ္ ပင္ပန္းတာေတြ အနားရေစမယ္။ ကယ္တင္မယ္ ဆိုေပမယ့္ လူက မနက္ျဖန္မွ လာမယ္။

“မနက္ျဖန္” ဆိုတဲ့ စကား လုကာ အခန္းႀကီး ၉ မွာ သခင္ေယရႈ ၃ ခါ ၾကားခဲ့ရတယ္။ လူတေယာက္က “သခင္ ကိုယ္ေတာ္ႂကြေတာ္မူရာ အရပ္ရပ္သို႔ အကၽြႏ္ုပ္ လိုက္ပါမည္။” လို႔ ေလွ်ာက္တယ္။ ေကာင္းလိုက္တဲ့ ဂတိပဲ။ ဒါေပမယ့္ သခင္ေယရႈက “ေျမေခြးသည္ ေျမတြင္း ရွိ၏။ မိုးေကာင္းကင္၌ က်င္လည္ေသာ ငွက္သည္ နားေနရာ အရပ္ရွိ၏။ လူသားမူကား ေခါင္းခ်ရာမွ် မရွိ။” လို႔ ေျပာျပတဲ့အခါ ဘာမွ ဆက္မၾကားရေတာ့ဘူး။ ဆက္ကပ္မႈဆိုတာကို နားမလည္ခဲ့ဘဲ ေျပာတာကိုး။ အဲဒီေတာ့ အိမ္မွာ ဖါးေတြနဲ႔ ေနာက္တည ဆက္ေနေတာ့မွာေပါ့။

ေနာက္တေယာက္ကို “ငါ့ေနာက္သို႔ လိုက္ေလာ့” လို႔ မိန္႔ေတာ္မူတယ္။ (အငယ္ ၅၉) ဒါေပမယ့္ သူက “သခင္၊ အကၽြႏ္ုပ္အဘကို ေရွးဦးစြာ သြား၍ သၿဂၤဳိဟ္ရေသာအခြင့္ကို ေပးေတာ္မူပါ။” ေရွးဦးစြာတဲ့။ သူ႔ကိစၥကို အရင္ ဦးစားေပးတာပါ။ အေဖေသလို႔ သၿဂၤဳိဟ္တာက ျပႆနာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားကို ဦးစားေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့အထင္ေတာ့ သူ႔အေဖက မေသေသးပါဘူး။ လူအမ်ားစုက ခရစ္ေတာ္ထက္ ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းကို ဦးစားေပးတတ္ၾကတယ္။ ဘုရားထက္ လူေတြရဲ႕ အႀကိဳက္ကို လိုက္တတ္တယ္။ တနဂၤေႏြေန႔ ဘုရားေက်ာင္းသြားရမယ့္အစား တျခားအိမ္မႈကိစၥေတြကို ဦးစားေပးေနသူေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ “လူေသတို႔သည္ မိမိလူေသတို႔ကို သၿဂီဳိဟ္ပါေလေစ။ သင္မူကား သြား၍ ဘုရားသခင္ ႏိုင္ငံေတာ္၏ အေၾကာင္းကို ေဟာေျပာေလာ့။” လို႔ သခင္ေယရႈ ေျပာရသူေတြပါ။

တတိယ တေယာက္ကေတာ့ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံမယ့္ပံုပါ။ “ကိုယ္ေတာ္ေနာက္သို႔ အကၽြႏု္ပ္ လိုက္ပါမည္။ သို႔ေသာ္လည္း …..” တဲ့။ အဲဒီ သို႔ေသာ္လည္းက ျပႆနာပါပဲ။ အသင္းေတာ္အမ်ားစုက သိုးၿခံမျဖစ္ဘဲ ဆိတ္ၿခံ ျဖစ္ေနပါတယ္။ လုပ္မယ္ဆိုေပမယ့္ ဆင္ေျခေပးေနၾကတယ္။ “အိမ္၌ရွိရစ္ေသာသူတို႔ကို အရင္သြား၍ အခြင့္ပန္ပါရေစ။” ဒီမွာလည္း အရင္တဲ့။ “ထြန္ကိုင္းကို ကိုင္လ်က္ ေနာက္သို႔ လွည့္၍ ၾကည့္ေသာသူမည္သည္ကား၊ ဘုရားသခင္၏ ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ မထိုက္မတန္။”

ေရဗကၡာက ဣဇက္အတြက္ သတို႔သမီး ျဖစ္ရမွာကို ခ်က္ခ်င္းဆံုးျဖတ္တယ္။ (အျပစ္သားဟာလည္း ေကာင္းကင္သတို႔သား သခင္ေယရႈခရစ္ေတာ္ကို ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ ခ်က္ခ်င္း ဆံုးျဖတ္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။) မိဘ ေဆြမိ်ဳးေတြက “မိန္းမကေလးသည္ အကၽြႏ္ုပ္တို႔ထံမွာ၊ ဆယ္ရက္ခန္႔ေလာက္ ေနပါေစဦး။ ေနာက္မွ သူ႔ကို သြားပါေစမည္ဟု ဆုိၾက၏။” (အျပစ္သား တေယာက္ ခရစ္ေတာ္ထံ မေရာက္ဖို႔ ပတ္ဝန္းက်င္ အသိုင္းအဝိုင္းက ႀကိဳးစားၾကသလိုပါ။)

အာျဗဟံရဲ႕ ကၽြန္က အခ်ိန္ မဆိုင္းေစခ်င္တဲ့အခါ၊ သူတို႔က မိန္းကေလးကို ေခ်ာ့ေျပာတယ္။ “ေရဗကၡာ ဒီလူနဲ႔ လိုက္သြားမလား” (ကမၻာ ၂၄း ၅၈) ေရဗကၡာက ရွင္းပါတယ္။ “လိုက္ပါမယ္။” တဲ့။ ဆင္ေျခေတြ မေပးဘူး။

ဖေလာ္ရီဒါျပည္နယ္က First ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္မွာ ဖါးေတြအေၾကာင္း တရား ေဟာဖူးတယ္။ လူငယ္ေတြ ကယ္တင္ျခင္း ရၾကတယ္။ အဲဒီမွာ တျခားအသင္းေတာ္က မိန္းကေလး တေယာက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ သူက အသင္း ေခါင္းေဆာင္ေပါ့။ သူလည္း ကယ္တင္ျခင္းရလို႔ ဝမ္းသာေနတယ္။ အဲဒီအသင္းေတာ္ကေန သူ ထြက္လိုက္ၿပီ။ “ဆရာ၊ ကၽြန္မ ဖါးေတြနဲ႔ ဆက္မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။” တဲ့။

ကဲ၊ ဖါးေတြနဲ႔ ဆက္မေနသင့္တဲ့ အေၾကာင္းရင္း ၃ ခ်က္ေလာက္ ရွိပါတယ္။ ပထမက …

မနက္ျဖန္မွာ ဖါးေတြ ဆက္ရွိေနႏိုင္ေသးတယ္။ ဖါးေတြက အၿမဲ ဆက္ေနႏိုင္တယ္ေနာ္။

သူေဌးတေယာက္ သခင္ေယရႈထံကေန စိတ္ပ်က္စြာနဲ႔ ထြက္သြားတယ္။ သူက ေငြကို တပ္မက္ေနတယ္။ သူ႔ဘဝမွာ ဝမ္းနည္းျခင္းေတြဟာ ဆက္ရွိေနပါတယ္။ ဖါးေတြ ရွိေနဆဲပဲ။

ေယာနက ထာဝရဘုရားထံေတာ္မွ တာရႈၿမိဳ႕ကို ထြက္သြားတယ္။ (ေယာန ၁း ၃) ဘုရားသခင္က နိနေဝၿမိဳ႕ကို သြားခိုင္းတာပါ။ သူက ပင္လယ္ထဲမွာ ေနာက္တညေနခ်င္သူပါ။ ဒါက ျပႆနာပါ။ ေလျပင္းမုန္တိုင္းကို လႊတ္လိုက္ၿပီ။ သေဘာၤ လူးလိမ့္ေနၿပီ။ ေယာနကို ပင္လယ္ထဲ မျပစ္မခ် မခ်င္း ေလမၿငိမ္ဘူး။ ဘုရားခန္႔ထားတဲ့ ငါးႀကီးက ေယာနကို ၿမိဳတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေယာနဟာ ကမၻာမွာ ပထမဆံုး ေရငုတ္သေဘၤာ စီးတဲ့သူ ျဖစ္သြားတယ္။ ေဝလငါးထဲမွာ ေနၿပီး၊ ေျမထဲပင္လယ္ကို ျဖတ္ခဲ့တယ္။ ေယာန ေခါင္းမူးသလား။ ေယာနက ေခါင္းမမူးဘဲ ေဝလငါးက မူးသြားတယ္။ သူ႔ကို ၿမိဳထားရတာ ပ်ိဳ႕အန္ခ်င္လာတယ္။ လဲက်တဲ့သူက ေတာ္ေတာ္ ဒုကၡေပးပါတယ္။ ေယာနကလည္း ေတာ္ေတာ္ ဥာဏ္ေကာင္းတဲ့သူ လို႔ ေျပာရမယ္။ ဒုကၡေရာက္ေတာ့ ဘုရားကို ဆုေတာင္းတတ္တယ္။ ဘုရားက ငါးႀကီးကို ကမ္းေျခအေရာက္ပို႔။ ငါးႀကီးက အန္ထုတ္ၿပီးမွ အနားရ။ ေယာနလည္း ကုန္းေပၚ ေရာက္လာတယ္။

……………

……………

ဒုတိယအခ်က္ …….  ဖါးထက္ ပိုဆိုးတာေတြ ေရာက္လာႏိုင္တယ္။

ဖါေရာမင္းမွာ ပိုဆိုးတာေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ဖါးေတြေနာက္မွာ ျခင္ေတြ၊ ယင္ေတြ၊ က်ိဳင္းေတြ၊ မီးနဲ႔ အေမွာင္ေတြ ကို ႀကံဳရတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ သားဦးေတြ ေသရတယ္။ မာနေၾကာင့္ ႀကံဳရတာ ျဖစ္တယ္။ “ထိုကာလ၌ လူတို႔၏ ေမာေသာမ်က္ႏွာကို ႏွိမ့္ရမည္။ လူတို႔၏ မာနကိုလည္း ရႈတ္ခ်ရမည္။” (ေဟရွာယ ၂း ၁၁) တရားစီရင္တဲ့ အခ်ိန္ ေရာက္လာတဲ့အခါ ဖါးထက္ ဆိုးတာေတြ ႀကံဳရပါေတာ့တယ္။

လူအမ်ားစုက ေငြမက္တယ္။ ပစၥည္းဥစၥာ မက္တယ္။ က်မ္းစာက “ေငြကို တပ္မက္ျခင္းသည္ မေကာင္းေသာ အမႈအေပါင္းတို႔တြင္ မူလအျမစ္ျဖစ္သတည္း။” (တိေမာေသ ၆း ၁၀) ေငြကို သိပ္မက္တဲ့အခါ မိသားစု၊ က်န္းမာေရး၊ သားသမီး၊ ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔ ဘုရားသခင္ကို ပစ္ပယ္လာတယ္။ ဖါးေတြနဲ႔ ေနေပ်ာ္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖါးထက္ ဆိုးတာေတြ ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္။

မိသားစုတစု။ သားေလးရဲ႕ ဓါတ္ပံုက ဧည့္ခန္းထက္မွာ ခ်စ္စရာ။ ဒါေပမယ့္ မိဘက ကေလးကို ဂရုမစိုက္။ ေငြပဲ ရွာေနတယ္။ အလုပ္ သိပ္ရႈပ္ၾကတယ္။ “သင္၏ဒုစရိုက္သည္ သင့္ကို ဆံုးမမည္။ သင္၏ေဖါက္ျပန္ျခင္းသည္ သင့္ကို အျပစ္ေပးမည္။ သို႔ျဖစ္၍ သင္၏ဘုရားသခင္ ထာဝရဘုရားကို စြန္႔ျပစ္ေသာအမႈ၊ ငါ့ကို မေၾကာက္ဘဲ ေနေသာအမႈသည္ မေကာင္းေသာအမႈ၊ ခါးေသာအမႈျဖစ္သည္ကို သိျမင္ရမည္ဟု ေကာင္းကင္ဗိုလ္ေျခအရွင္ ထာဝရဘုရား မိန္႔ေတာ္မူ၏။” (ေယရမိ ၂း ၁၉) တေန႔ေတာ့ သူတို႔အိမ္က စပါးက်ည္ မီးေလာင္တယ္။ အထဲမွာ ကေလးရွိေနတာကို ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး။ စိတ္မေကာင္းစရာ ျဖစ္လာတယ္။

ဗဟၤာဒဒ္က အရက္ေသာက္ေနတယ္။ စစ္တိုက္ရင္း ေသာက္တယ္။ “စပ်စ္ရည္သည္ လွည့္စားတတ္၏။ ေသရက္ေစရက္သည္ ရုန္းရင္းခတ္ျဖစ္ျခင္း အမႈကို ျဖစ္ေစတတ္၏။” (သုတၱံ ၂၀း ၁) အဲဒီမွာ ပိုဆိုးတဲ့ ဒုကၡေရာက္လာတယ္။ ရႈရိစစ္တပ္ႀကီး ရံႈးနိမ့္ရၿပီး ဗဟၤာဒဒ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဒုကၡႀကံဳရတယ္။ အရက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာပါ။

တတိယအခ်က္က - မနက္ျဖန္ဆိုတာ ရွိခ်င္မွ ရွိေတာ့မွာပါ။ “နက္ျဖန္ေန႔ကို အမွီျပဳ၍ မဝါႂကြားႏွင့္။ တရက္အတြင္းတြင္ အဘယ္သို႔ ျဖစ္လိမ့္မည္ကို မသိႏိုင္။” (သုတၱံ ၂၇း ၁)

“ဤမွ်ေလာက္ ႀကီးစြာေသာ ကယ္တင္ေတာ္မူျခင္း တရားကို ငါတို႔သည္ နားမေထာင္ဘဲေနလွ်င္၊ အျပစ္ဒဏ္ႏွင့္ အဘယ္သို႔ လြတ္ၾကလိမ့္မည္နည္း။” (ေဟၿဗဲ ၂း ၃) ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြ က်င္းပေနတဲ့ ရက္ေတြမွာပဲ လူေတြဟာ ရုတ္တရက္ မေတာ္တဆမႈေတြနဲ႔ ထာဝရကာလထဲကို ခ်က္ခ်င္းႀကီး ေရာက္သြားေနၾကတယ္။ မနက္ျဖန္ဟာ မေသခ်ာဘူး။ ေသခ်ာတာက ဒီေန႔ ေနာင္တရဖို႔ပဲ။ သခင္ေယရႈကို ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ အားကိုးဖို႔ပဲ။ ဘုရားသခင္က ဘယ္သူ႔ကိုမွ မပ်က္စီးေစခ်င္ဘူး။

လူဆိုးေတြ ေသရလည္း ဘုရားသခင္ မေပ်ာ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သည္းမခံႏိုင္တဲ့အခ်ိန္ ေရာက္လာတတ္တယ္။ “ထာဝရဘုရားကလည္း ငါ့ဝိညာဥ္သည္ လူတို႔တြင္ အစဥ္မဆံုးမရ။” (ကမၻာ ၆း ၃) ဂတိေတာ္ကေတာ့ “ခမည္းေတာ္သည္ ငါ့အားေပးေတာ္မူသမွ်ေသာ သူတို႔သည္ ငါ့ထံသို႔ လာၾကလိမ့္မည္။ ငါ့ထံသို႔လာေသာသူကို ငါသည္ အလွ်င္းမပယ္။” (ေယာဟန္ ၆း ၃၇) ဘုရားက သူ႔အပိုင္း သူလုပ္ပါတယ္။ သားေတာ္ကို ေစလႊတ္တယ္။ အေသြးသြန္းတယ္။ အျပစ္အတြက္ အဖိုးအခကို ေပးခဲ့တယ္။ ေနာက္တပိုင္းက ကိုယ့္အပိုင္း။ သခင္ေယရႈကို အားကိုးလိုက္ပါ။ “သားေတာ္ကို ယံုၾကည္ေသာသူသည္ ထာဝရအသက္ကို ရ၏” (ေယာဟန္ ၃း ၃၆)

တင္နက္ဆီးျပည္နယ္မွာ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ကယ္တင္ျခင္းတရား ၾကားရတယ္။ ဆုေတာင္းဖို႔ ေခၚေတာ့ သူ လက္ေႃမွာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ေရွ႕ထြက္မလာဘူး။ ေနာက္တေန႔ အဲဒီအမ်ိဳးသမီး ရုတ္တရက္ ေဆးရံုပို႔ရတယ္။ ေန႔လည္ေလာက္မွာ ဆံုးသြားတယ္။ မနက္ျဖန္ဆိုတာ ရွိခ်င္မွ ရွိတာမ်ိဳးပါ။ လူငယ္တေယာက္ ကားတာယာ လဲေနတယ္။ ေပါက္ကြဲၿပီး မ်က္ႏွာကို မွန္တယ္။ ေဆးရံုပို႔ၿပီး ၂ ရက္ အၾကာမွာ ဆံုးတယ္။ မနက္ျဖန္ဆိုတာ မေသခ်ာဘူး။ မာနတ္ကေတာ့ လူကို ဘုရားသခင္ထံပါး မခ်ဥ္းကပ္ေအာင္ အခ်ိန္ဆြဲခိုင္းလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ မနက္ျဖန္ဆိုတာ မေသခ်ာဘူး။

“ယခုပင္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ေသာ အခ်ိန္ရွိ၏။ ယခုပင္ ကယ္တင္ရာေန႔ရက္ကာလ ရွိ၏။” (၂ ေကာ ၆း ၂)

(ဒီတရားစကားကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ သခင္ေယရႈခရစ္ကို ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ အားကိုးဖို႔ တိုက္တြန္းပါရေစ။ ဘဝမွာ ဖါးေတြနဲ႔ ေနာက္တည ထပ္မေနပါနဲ႔ေတာ့။ ကိုယ့္အျပစ္ကို ဝန္ခံၿပီး၊ သခင္ေယရႈခရစ္ ကားတိုင္မွာ အေသခံေပးတဲ့အတြက္ ခြင့္လႊတ္ဖို႔ ေတာင္းခံႏိုင္ပါၿပီ။)

PRAYER by Dr. John R. Rice- Chapter 04

အခန်း ၄

အဖြေက ရရှိခြင်း

 - THE ANSWER TO PRAYER IS RECEIVING

“ဆုတောင်းသမျှတို့ကို ဘုရားသခင့် ထံတော်မှ ရကြ၏။” - ၁ ယော ၃း ၂၂
“သားသည် မုန့်ကို တောင်းလျှင် မိမိသားအား ကျောက်ကို ပေးမည့်သူ၊ ငါးကို တောင်းလျှင် မြွေကို ပေးမည့်သူ တစုံတယောက်မျှ သင်တို့တွင် ရှိသလော။”-  မဿဲ ရး ၉၊ ၁၀

ဆုတောင်းခြင်းက တောင်းတာ ဆိုရင်၊ အဖြေက ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဆရာတွေက သူတို့ တောင်းလို့ မရရင်၊ ယုံကြည်ခြင်း အားနည်းတာကို ဆင်ခြေပေးတတ်တယ်။ “ဘုရားက အဖြေ ပေးပုံ ၃ မျိုး ရှိတယ်။ “Yes,” or “No,” or “Wait awhile.” ခဏစောင့်” လို့ ပြောတယ်” လို့ ဆိုကြတယ်။

ဒါက ခရစ်ယာန်ဆိုတာ ဘုရားအလိုတော် ဝန်ခံရမယ်၊ ဘုရားပေးသမျှနဲ့ ကြေနပ် ရောင့်ရဲ ရမယ် ဆိုတဲ့ သဘောပါ။ ဒါပေမယ့် ဆုတောင်းခြင်းကို ကျမ်းစာက ဒီလို မသွန်သင်ပါဘူး။ ဒါက ဆုတောင်းခြင်းဟာ နက်နဲတယ်၊ ဘုရားအလိုတော် မသိနိုင်ဘူး။များျား ဆုတောင်းဖို့ မလိုဘူး။ အလိုတော် အတိုင်းပေါ့။ ကိုယ့်လိုအင်တွေ မရောနဲ့။ ဘာ ဆုတောင်းစရာ လိုသလဲ? လို့ ပြောသလို ဖြစ်နေတယ်။ ဆုတောင်းတဲ့ အလုပ်ကို မရေမရာ၊ မသေမချာ အလုပ်လို့ ထင်စေရင် ကျမ်းစာနဲ့ လွဲနေပါပြီ။

စဉ်းစာဉာဏ်ရှိသူတိုင်းဟာ ကိုယ့်ဘဝမှာ အစီအစဉ်မကျတာတွေကို ဘယ်လို ရောက်ရဲနိုင်ပါ့မလဲ?  ကားမောင်းပြီး ဆီဆိုင်ကို သွားတယ် ဆိုပါစို့။ “၁၀ ဂါလံ ပေးပါ။” လို့ ပြောလိုက်မယ်။ အတိအကျ ထည့်ပေးတာပဲ လိုချင်တာပေါ့။ ဆိုင်ဝန်ထမ်းက “No, sorry! ခင်ဗျားမှာ ဆီမလိုပါဘူး။ (သို့) တချို့ဆရာတွေ ပြောသလို - “ခဏစောင့်နော်။ ထိုက်တန်လား၊ မတန်လား ကြည့်ရဦးမယ်” လို့ ပြောမယ်ဆိုပါစို့။   (သို့) ဆီမဟုတ်ဘဲ၊ ဆပ်ပြာမြှုပ်တွေ၊ အရက်တွေ၊ ရွံ့တွေ လာထည့်မယ် ဆိုပါစို့။ “Yes,” or “No,” or “Wait awhile” စောင့်ပါဥိး ဆိုတာ တကယ် အဓိပ္ပါယ် မရှိတာပါ။

ယောကျင်္ားလေးက မိန်းကလေးကို နှစ်သက်တယ်။ မိန်းကလေးလည်း စိတ်ဝင်စားတယ်လို့ ထင်လို့ လက်ထက်ခွင့် တောင်းတယ်။ မိန်းကလေးက No တဲ့။ ကောင်လေးက အဖြေရတယ် ဆိုပြီး ပျော်နေမလား? ဒိလိုပဲ ဘုရားထံမှ ဘာမှ မရဘဲ ဘယ်လို ပျော်နိုင်မလဲ။

I.  အဖြေဟာ ရတာပဲလို့ ကျမ်းစာက ဆိုတယ်။

ကိုယ်တောင်းတာကို ရတာဟာ ဆုတောင်းခြင်းရဲ့ အဖြေပဲ။

“တောင်းကြလော့။ တောင်းလျှင်ရမည်။ ရှာကြလော့။ ရှာလျှင် တွေ့မည်။ တံခါးကို ခေါက်ကြလော့။ ခေါက်လျှင် ဖွင့်မည်။ တောင်းသောသူမည်သည်ကား ရ၏။ ရှာသောသူလည်း တွေ့၏။ ခေါက်သောသူအားလည်း တံခါးကို ဖွင့်၏”
ယောဟန် ၁၆း ၂၄ မှာ - “တောင်းကြလော့။ ထိုသို့ တောင်းလျှင် ရကြလိမ့်မည်။”
ယာကုပ် ၄း ၂ မှာ - “မရကြ။ အကြောင်းမူကား ဆုမတောင်းဘဲ နေကြ၏။”

ဆုတောင်းခြင်းက တောင်းတာပဲ ဆိုရင်၊ အဖြေက ရတာပါပဲ။
Dr. Charles A. Blanchard က သူရဲ့ Getting Things From God ဆိုတဲ့ စာအုပ်ရဲ့ “What Is an Answer to Prayer?” ဆိုတဲ့ အခန်းမှာ -
“ကိုယ်လိုတိုင်း ဘုရားက ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး လို့ ပြောတတ်ကြတယ်။ ပေးတဲ့ပုံက Yes လို့ ပြောတာရှိသလို၊ No လို့ ပြောတာလည်း ရှိတယ်။ No ဆိုတာလည်း Yes လို အဖြေ ပေးတာပါပဲ လို့ ဆိုတတ်တယ်။ ဒီလို သွန်သင်တာ မကောင်းပါဘူး။”

ဒါကို Dr. Blanchard က ဥပမာ ပေးတယ်။ အမေက ကလေးရဲ့ အသက်အတွက် ဆုတောင်းနေတယ်။ ဆုတောင်းသံ ဘုရား လက်မခံဘူး။ ကလေး သေသွားတယ်။ လုပ်ငန်းရှင် တယောက် ခက်ခဲနေလို့ ဆုတောင်းတယ်။ ဘုရားအလိုတော် မရှိလို့ စီးပွါးပျက်သွားတယ်။ စုံစမ်းသွေးဆောင်ခြင်းခံနေရတဲ့ လူတယောက် ဆုတောင်းတယ်။ တောင်းပုံမမှန်လို့ အရှက်ကြုံရပြီး မိသားစု ပြိုကွဲ သွားတယ်။ အသင်းတော်ရှေ့မှာ အရှက်ကွဲတယ်။ အသိုင်းအဝိုင်းကြားမှာ ကိုယ်ကျင့် ပျက်ရတယ်။ ဒီလိုလူတွေအတွက် ဆရာတွေက ဖြေတတ်ပါတယ်။ ဘုရားက ဆုတောင်းတာကို မငြင်းပယ်ပါဘူး။ အဖြေလည်း ပေးပါတယ်။ No လို့ ပေးခဲ့တာပါ လို့ ပြောတတ်ကြတယ်။ Dr. Blanchard ကတော့ ….
“ဒီလို သွန်သင်တာကို ကျွန်တော်တော့ မယုံဘူး။ ကြေကွဲနေတဲ့ မိခင်ကို နှစ်သိမ့်မှု မပေးနိုင်ဘူး။
“အကူအညီလည်း မဖြစ်ဘူး။ ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ပင် ဝေးစေနိုင်ပါတယ်။”
Dr. Blanchard က ….
ကိုယ်တောင်းတာ ရမှ အဖြေဖြစ်မှာပေါ့။ နေမကောင်းလို့ ဆုတောင်းတယ်။ ကျန်းမာသွားတယ်။ ငွေကြေးအတွက် ဆုတောင်းတယ်။ ပြေလည်သွားတယ်။ မကောင်းမှုကို ရှေင်ချင်လို့ ဆုတောင်းတယ်။ အောင်မြင်သွားတယ်။ လိုတာတောင်းလို့ ရတာ အဖြေပါပဲ။ No ဆိုတာ အဖြေမှ မဟုတ်ဘဲ။ ဘုရားအဖြေက Yes ပါ။”
Dr. Blanchard က ….
“အဖြေဆိုတာ ရတာပဲ ဖြစ်ရပါမယ်။ Yes or No ဖြစ်မယ်။ တခြား တခုခု ရမယ်ဆိုတာဟာ တောင့်တနေတဲ့ စိတ်နှလုံးကို အလေးမထားသလို ဖြစ်နေပါတယ်။”
Dr. Blanchard ပြောတာ မှန်တယ်။ အဖြေက Yes ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် တောင်းတဲ့သူဟာ Yes လို့ အဖြေရသင့်ပါတယ်။ မရရင် ဘာကြောင့် မရသလဲ ဆန်းစစ်သင့်ပါတယ်။ ကျမ်းစာနဲ့ ချိန်ထိုး၊ ဝိညာဉ်တော် လမ်းပြမှု ခံယူပြီး အဖြေရှာရမယ်။

II.  Yes ဆိုတဲ့အဖြေရဖို့  အလိုတော်နဲ့အညီ ဘယ်လို ဆုတောင်းမလဲ။

အများစုက ဆုတောင်းရင် ဘာမှ မရတတ်ကြဘူး။ ရဖို့လည်း မမြော်လင့်ကြဘူး။ မရေမရာ တောင်းကြတယ်။ တိတိကျကျ မတောင်းဘူး။ ရဖို့ တောင်းကြတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါကြောင့်လည်း အလိုတော်ရှိရင်လို့ တောင်းနေကြတာပေါ့။ အလိုတော်ရှိရင် နိုးထစေပါ၊ ခရစ်တော်က ချစ်လို့ အသေခံပေးခဲ့တဲ့ အပြစ်သားတွေလည်း အလိုတော်ရှိရင် ကယ်တင်ပါ၊ ဘုရားက ပေးချင်ပါလျက်နဲ့ အလိုတော်ရှိရင် ပေးပါလို့ တောင်းတတ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါက ဘုရားအလိုတော် ဝန်ခံနေတာ မဟုတ်ဘူး။ မယုံကြည်တာကို ပြနေတာ။ အဖြေရမယ်မှန်း မသိဘဲ ဆုတောင်းရင်း အမှောင်မှာ လဲကျနေတာပါ။

ဆရာတယောက်က အပျိုကညာမှ ဖွါးမြင်ခြင်းကို if ဖြစ်ခဲ့ရင်လို့ ပြောရင်၊ ဘုရားဂတိ IF တည်ခဲ့ရင်လို့ ပြောရင်၊ နှုတ်ကပတ်တော်ကို မရေရာ မသေချာ IF လို့ ဟောခဲ့ရင်၊ ဘုရားသခင် နှစ်သက်ပါ့မလား။ ဘုရား ဘယ်ကြိုက်မလဲ။ ဘုန်းတော် ထင်ရှားဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ တိတိကျကျ တောင်းရမယ်။ မုန့်တောင်းရင် မုန့်ကို မြော်လင့်ပါ။  ကျောက်ကို မပေးဘူး။ ငါးကို တောင်းရင် ငါးကို မြောင်လင့်ပါ။ မြွေ မပေးဘူး။ ဥကိုတောင်းရင် ဥကိုပဲ မြော်လင့်ရမယ်။ ကင်းမြီးကောက် မပေးဘူး။ ဆုတောင်းတာဟာ အဖေနဲ့ သား တောင်းလို့ ရသလိုပါပဲ။
ဒီလိုတောင်းတဲ့အခါ လိုအပ်ချက်လေးတွေ ရှိပါတယ်။

1.            အလိုတော် အပြည့်အဝ ဝန်ခံရမယ်။ 

ပုန်ကန်တတ်သူဟာ ပျော်စရာ၊ အောင်မြင်တဲ့ ဆုတောင်းတဲ့ အသက်တာ မရနိုင်ဘူး။ ဆာလံ ၃၇း ၄ မှာ ….
“ထာဝရဘုရား၌ မွေ့လျော်ခြင်း ရှိလော့။သို့ပြုလျင် စိတ်နှလုံး အလို ပြည့်စုံရသောအခွင့်ကို ပေးတော်မူမည်။”

ပဌနာတော်မှာ “နာမတော်အား ရိုသေလေးမြတ်ခြင်း ရှိပါစေသော။ ….. အလိုတော်သည် မြေကြီးပေါ်၌ ပြည့်စုံသကဲ့သို့” လို့ စပြီး သင်ပေးပါတယ်။ ဘုရားသခင်ကို ဝန်ခံရမယ်။ ကိုယ်ကိုကိုယ် မပိုင်ဘူး။ ကာရာနီမှာ အသွေးနဲ့ ရွေးဝယ်ထား ခံရသူတွေ ဖြစ်တယ်။ “ဘယ်လို ဆုတောင်းရမလဲ။ သွန်သင်တော်မူပါ။ အလိုတော်ရှိရာကို နားလည်စေပါ။” လို့ နှိမ့်ချမှသာ အောင်မြင်ပါလိမ့်မယ်။ တိတိကျကျ တောင်းပြီး၊ နေတိုင်း တောင်းတာတွေ ရဖို့ လိုပါတယ်။ တပည့်တော်တွေက “ဆုတောင်းစေခြင်းငှါ …. နည်းပေးတော်မူပါ။” လို့ တောင်းပန်ကြတယ်။ (လုကာ ၁၁း ၁) အလိုတော်နဲ့ညီရင် ဘုရားက ပေးချင်ပါတယ်။

ယာကုပ် ၄း ၂ “သင်တို့သည် …. မရကြ။ အကြောင်းမူကား ဆုမတောင်းဘဲ နေကြ၏။” ဆုတောင်းဖို့ ဘုရားက စောင့်နေတာပါ။ “ဆုတောင်းလျှင်လည်း ကာမဂုဏ် ခံစားစရာဘို့ ရှိစေခြင်းငှါ၊ အလွဲတောင်းသောကြောင့် မရကြ။” ဆိုးညစ်တဲ့ စိတ်နှလုံးက မနှိမ့်ချဘဲ တောင်းမယ်။ တပ်မက်မှုတွေကလည်း ဆုတောင်းကို လွဲသွားစေတယ်။

ယောကျင်္ား ကယ်တင်ခြင်းရဖို့ မိန်းမက ဆုတောင်းတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့စိတ်ထား motives က လွဲနေတယ်။ သူကယ်တင်ခြင်းရရင်တော့ ငါ ပို အဆင်ပြေမယ်။ ဘုရာားကျောင်းလည်း သူက လိုက်ပို့မယ်။ ပိုလည်း ကြင်နာမယ် လို့ မိန်းမက ထင်တယ်။ သူ ဆုတောင်းတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘုရားက သူ့ဆုတောင်းကို အဖြေပေးလို့ မရဘူး။ ယောကျင်္ား ကယ်တင်ခြင်းမရခင် မိန်းမရဲ့ စိတ်ထား မှန်ဖို့ လိုနေပါတယ်။ ဒါကြောင့် အများစုရဲ့ ဆုတောင်းတွေကို အဖြေပေးလို့ မရဘူး။ လူမိုက် အားပေး မဖြစ်ဖို့ လိုနေတယ်။ စိတ်နှလုံး ဆက်ကပ်ဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။

George C. Stebbins ရဲ့ ဓမ္မသီချင်းစာသားလေးတွေနဲ့ ဆုတောင်းဖို့ လိုပါတယ်။
အလိုတော်ရှိရာ၊ ပြုတော်မူပါ။
ကိုယ်တော်ရှင် အိုးထိန်း၊ ကျွန်ုပ် အိုးမြေ။
ကိုယ်တော်ရှင်မြတ်အား စောင့်နေစဉ်ခါ
သဘောတော်ရှိတိုင်း ပုံသွင်း လုပ်ပေ။

အလိုတော်ရှိရာ၊ ပြုတော်မူပါ။
ယနေ့ စုံစမ်း၍ စစ်တော်မူပါ။
ရှေ့တော်မှာ နှိမ့်ချ ဒူးထောက်စဉ်ခါ
မိုးပွင့်ထက်ဖြူအောင် ဆေးတော်မူပါ။

အလိုတော်ရှိရာ၊ ပြုတော်မူပါ။
ကိုယ်တော်ရှင်မြတ်သာ အုပ်စိုးမူပါ။
ဝိညာဉ်တော်မြတ်နှင့် ပြည့်စေပြီးခါ
ခရစ်တော်ဘုရား စိတ်တွင် ကိန်းပါ။

2.    အလိုတော်သိဖို့ရာ ကျမ်းစာ နားလည်ရမယ်။ ကျမ်းစာသိမှ အလိုတော်နဲ့ ညီမညီ သိနိုင်မယ်။ သခင်ယေရှုက ….

“သင်တို့သည် ငါ၌တည်၍ ငါ့စကားသည် သင်တို့၌ တည်လျင်၊ သင်တို့သည် တောင်းချင်သမျှကို တောင်း၍ ရကြလိမ့်မည်။” ယော ၁၅း ရ။

ဆုတောင်းခြင်းဟာ ခရစ်တော်၌ တည်နေဖို့ လိုတယ်။ နှုတ်ကပတ်တော်၌ တည်ရမယ်။ ဆာလံ ၁း ၁- ၃ နဲ့ ယောရှု ၁း ရ-၉ မှာ အရာရာမှာ ကောင်းစားဖို့ရာ နှုတ်ကပတ်တော်ကို နေ့ညမပြတ် ဆင်ခြင်ဖို့ လိုတယ်လို့ ဆိုတယ်။ ဖတ်ရုံသာ မဟုတ်ဘူး။ အထဲမှာ တည်ရမယ်။ မြတ်နိုးရမယ်။ ဆင်ခြင်ရမယ်။ နှုတ်ကပတ်တော်က အသက်တာနဲ့ အတွေးတွေကို ဆေးရောင်းချယ် စေရမယ်။ အဲဒီအခါမှာ ဆုတောင်းလို့ရပြီ။

ဥပမာ၊ ၁ ယော ၁း ၉ ကို ကြည့်ပါ။ “ကိုယ်အပြစ်တို့ကို ဖေါ်ပြတောင်းပန်လျှင်၊ ငါတို့ အပြစ်ရှိသမျှကို လွှတ်၍၊ ဒုစရိုက် ရှိသမျှနှင့် ကင်းစင်စေခြင်းငှါ ဘုရားသခင်သည် သစ္စာတရားနှင့်၎င်း၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်း တရားနှင့်၎င်း ပြည့်စုံတော်မူ၏။” ကိုယ်တောင်းပန်ရင် ဘုရားက ချက်ချင်း ခွင့်လွှတ်ရုံမက အပစ်တွေကို ဆေးကြောပေးတယ်။ နှုတ်ကပတ်တော်မှာ ဂတိပေးထားပါတယ်။ ပဌနာတော်မှာလည်း နေ့စဉ်အစာအတွက် တောင်းခွင့် ပေးထားပါတယ်။ ဒါကို သိရင် တောင်းရုံပါပဲ။ အလိုတော်ရှိရင် လို့ ဆုတောင်းတာက လွဲနေတာပါ။ အလိုတော်က ရှိပြီးသားပါ။

တဖက်မှာလည်း ခရစ်ယာန်ဆိုတာ နှုတ်ကပတ်တော်အပေါ်မှာ တည်ကြည်ရမယ်။ ဝိညာဉ်ရေး စိတ်မဝင်စားဘဲ လောကီစည်းစိမ်ပဲ ခံစားချင်လို့ မရပါဘူး။ “နိုင်ငံတော်နှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားကို ရှေးဦးစွာ ရှာကြလော့။ နောက်မှ ထိုအရာများကို ထပ်၍ ပေးတော်မူလတံ့။” - မဿဲ ၆း ၃၃။ လောကအရာထက် ဝိညာဉ်ရေး ကောင်းကြီးတွေက ပိုအရေးကြီးတယ် ဆိုတာတော့ သိရမှာပေါ့။

နှုတ်ကပတ်တော် မသိရင် ဘုရားအလိုတော်အတိုင်း ဆုတောင်းဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ကျမ်းစာက ကောင်းတာ၊ မှန်တာ၊ သန့်ရှင်းတာကို ပြတယ်။ နေ့ညမပြတ် ဆင်ခြင်ရမယ်။ ကျမ်းစာမှာ အခြေမခံတဲ့ ဆုတောင်းဟာ ဘုရားနှစ်သက်ဖို့ မလွယ်ဘူး။

3.            အလိုတော်အတိုင်း ဆုတောင်းဖို့ ဝိညာဉ်တော် လမ်းပြမှု လိုတယ်။  

ဝိညာဉ်တော် လမ်းမပြရင် ဇာတိစိတ်က ကျမ်းစာဖတ်ပေမယ့် နားမလည်ဘူး။ ဘုရားအလိုတော် မသိဘူး။ ဘုရားအလိုတော်က သိစရာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ကျမ်းစာသားတွေလောက်နဲ့ မသိနိုင်ဘူး။ နောက်တပတ် ဘာတရားဟောရမလဲ? ဘယ်သူ့ကို ကယ်တင်ခြင်းအကြောင်း ပြောရမလဲ? ကားသစ်အတွက် ဆုတောင်းမလား၊ အဟောင်းပဲ ဆက်စီးမလား? သားသမီးတွေကို ဂီတသင်တန်း တက်ခိုင်းရမလား? အလှူငွေကို နိုင်ငံရပ်ခြားကို ပေးပို့ရမလား၊ ကိုယ့်အသင်းတော်ကိုပဲ ပေးရမလား? ဒီနေ့မနက် ဝတ်ပြုခြင်းမှာ ဘယ်ကျမ်းပိုဒ် ဖတ်ရမလဲ? ဒီလုပ်ငန်းသစ်ကို စလုပ်ရင် ကောင်းမလား? မေးခွန်းတွေ ထောင်ချီပြီး ရှိတာပေါ့။ ဒီအခါမှာ ဝိညာဉ်တော်က ဆုတောင်းရာမှာ ကူညီနိုင်တယ်။

“ငါတို့ မတတ်နိုင်သောအရာမှာ ဝိညာဉ်တော်သည် မစတော်မူ၏။ ငါတို့သည် ဆုတောင်းသင့်သည်အတိုင်း အဘယ်ဆုကို တောင်းရမည်ဟု မသိကြ။ သို့ရာတွင် ငါတို့ ဆုတောင်းခြင်းအမှုကို နှုတ်မမြွက်နိုင်သော ညည်းတွားခြင်းအားဖြင့် ဝိညာဉ်တော်သည် စောင့်မတော်မူ၏။ စိတ်နှလုံးကို စစ်တော်မူသောသူသည်လည်း ဝိညာဉ်တော်၏ စိတ်သဘောကို သိတော်မူ၏။ အကြောင်းမူကား ဝိညာဉ်တော်သည် သန့်ရှင်းသူတို့၏ ဆုတောင်းခြင်းအမှုကို ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့်အညီ စောင့်မတော်မူ၏။” - ရောမ ၈း ၂၆- ၂၇။

ဘာတောင်းရမှန်း မသိတော့ ဝိညာဉ်တော်က ဆုတောင်းပေးတယ်။ အသံမထွက်ဘူး။ ညည်းတွားခြင်းသာ ဖြစ်တယ်။ ဝိညာဉ်တော် ဆုတောင်းပေးရင် ရဖို့ သေချာပြီ။ ကောင်းကင်က စတဲ့ ဆုတောင်းသံဟာ ငြင်းဖို့ ခက်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

ဝိညာဉ်တော်ကို ဥပဇ္စျာယ်ဆရာ Comforter လို့ ခေါ်တယ်။ ယော ၁၄း ၁၆၊ ၂၆။ ယော ၁၅း ၂၆။ ယော ၁၆း ရ) ဒါက ဂရိစကား parakletos လက်တွဲဖေါ် ( one called alongside ) လို့ ဆိုလိုတယ်။ အတူအမြဲ ရှိတယ်။ ယော ၁၄း ၁၇ မှာ “ထိုဝိညာဉ်တော်သည် သင်တို့နှင့်အတူ dwell with တည်နေ၍၊ သင်တို့၌ shall be in you ရှိတော်မူသောကြောင့် သင်တို့ သိရကြ၏။” ထမြောင်ခြင်း မတိုင်မှီ ဝိညာဉ်တော်က တမန်တော်တွေနဲ့ dwell with အတူနေတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘုန်းထင်ရှားပြီးနောက် ယုံကြည်သူရဲ့ be within us အထဲမှာ နေမယ်။ သခင်ယေရှု ထမြောက်ပြီးနောက် “သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို ခံယူကြလော့။” လို့ မှုတ်သွင်းလိုက်တယ်။ (ယော ၂၀း ၂၂) အဲဒီအချိန်ကစပြီး ယုံကြည်သူတိုင်းရဲ့ အထဲမှာ ဝိညာဉ်တော် ရှိနေတယ်။ ရောမ ၈း ၉ က “သို့သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် သင်တို့အထဲ၌ ကျိန်းဝပ်တော်မူလျှင်၊ သင်တို့သည် ဇာတိပကတိဘက်၌ ရှိကြသည် မဟုတ်။ ဝိညာဉ်ပကတိဘက်၌ ရှိကြ၏။ ခရစ်တော်၏ ဝိညာဉ်ကို မရသောသူမည်သည်ကား ခရစ်တော်နှင့် မဆိုင်။”  ၁ ကော ၆း ၁၉- ၂၀ မှာ “အဘယ်သို့နည်း။ သင်တို့ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ဘုရားသခင် ပေးသနားတော်မူသော ဝိညာဉ်တော် တည်းဟူသော၊ သင်တို့ အထဲ၌ ကျိန်းဝပ်၍ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ ဗိမာန်ဖြစ်ကြောင်းကို၎င်း၊ မိမိတို့ကို မိမိတို့ မပိုင်ကြောင်းကို၎င်း မသိကြသလော။ သင်တို့သည် အဘိုးနှင့် ဝယ်တော်မူသောသူ ဖြစ်သောကြောင့်၊ ဘုရားသခင် ပိုင်တော်မူသော သင်တို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်ကို ထင်ရှားစေကြလော့။”

သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ဟာ ခရစ်တော်ရဲ့ ဝိညာဉ်ဖြစ်တယ်။ ရောမ ၈း ၉။ ကားတိုင် မတိုင်ခင်မှာ ကြေကွဲနေတဲ့ တပည့်တော်တွေကို “ငါသည် သင်တို့ကို မိဘမဲ့ ဖြစ်စေခြင်းငှါ စွန့်ပစ်မည် မဟုတ်။ သင်တို့ဆီသို့ လာဦးမည်။” - ယော ၁၄း ၁၈။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ကြွလာမယ်လို့ ရှင်းပြတယ်။ ယော ၁၄း ၂၆ မှာ .. “ခမည်းတော်သည် ငါ့အတွက်ကြောင့် စေလွှတ်တော်မူသော ဥပဇ္စျာယ်ဆရာတည်းဟူသော သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် သင်တို့အား ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကို ပြသသွန်သင်တော်မူ၍၊ ငါပြောခဲ့သမျှသော စကားတို့ကို မှတ်မိသောဉာဏ်ကို သင်တို့အား ပေးတော်မူ၏။”

ဒါကြောင့် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်က ခရစ်တော်ရဲ့ အလိုတော်ကို နားလည်စေပြီး၊ ခရစ်တော်စကားကို မှတ်မိစေတယ်။ ဆက်ကပ်သူဟာ နှုတ်ကပတ်တော် ဆင်ခြင်ချင်လာမယ်။ အလိုတော် သိလာမယ်။ ဝိညာဉ်တော်က လမ်းပြလာမယ်။ ဘုရားနှစ်သက်တဲ့ ဆုတောင်းခြင်း ဖြစ်လာမယ်။ ဘုန်းထင်ရှားဖို့၊ ကောင်းစားဖို့၊ ပျော်ရွှင်ရဖို့ တောင်းစေချင်တာကို စိတ်နှလုံးထဲ သွန်းလောင်းပေးလိမ့်မယ်။ ဒါဆို ရပြီပေါ့။

ဝိညာဉ်တော်ဟာ ခရစ်တော်ရဲ့ ကိုယ်စားဖြစ်တဲ့အတွက် ဝိညာဉ်တော်လမ်းပြတဲ့အတိုင်း ဆုတောင်းသူသာ ခရစ်တော် နာမ၌ လို့ ရိုးသားစွာ ဆုတောင်းနိုင်ပါတယ်။
သခင်ယေရှု နာမ၌ လို့ ရိုးသားစွာ ဆုတောင်းသူဟာ အဖြေရမှာပါ။ ယော ၁၄း ၁၃- ၁၄ မှာ “သင်တို့သည် ငါ၏နာမကို အမှီပြုလျက် ဆုတောင်းသမျှအတိုင်း ငါပြုမည်။ အကြောင်းမူကား ခမည်းတော်သည် သားတော်အားဖြင့် ဘုန်းထင်ရှားတော်မူခြင်း ရှိမည့်အကြောင်းတည်း။ သင်တို့သည် ငါ၏နာမကို အမှီပြု၍ တစုံတခုသော  ANY THING ဆုကို တောင်းလျင်၊ တောင်းသည့်အတိုင်း ငါပြုမည်။” ရှင်းပါတယ်။ သခင်ယေရှု နာမ၌ တောင်းရင် ကောင်းကင်အောက်က ဘယ်အရာမဆို ရနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် လူတွေက ဘုရားကို ညာတယ်။ သခင်ယေရှု နာမ၌ ဆိုပေမယ့် သခင်ယေရှုရဲ့ အလိုအတိုင်း ဖြစ်ရဲ့လား? မဖြစ်တတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း မရကြတာပါ။
ဒါကြောင့် အလိုတော်ရှာ၊ ကျမ်းစာဖတ်၊ ဝိညာဉ်တော် လမ်းပြမှု ခံယူဆိုတဲ့ အချက် ၃ ချက်နဲ့ ညီရင် ဆုတောင်းဖို့ အသင့်ဖြစ်ပါပြီ။

လိုချင်တဲ့အချက်တွေကို သေသေချာချာ စီစစ်လိုက်တော့။ ကိုယ်အလိုလား? ကျမ်းစာနဲ့အညီလား? ဝိညာဉ်တော် လမ်းပြရဲ့လား? ဒီအချက်တွေ ညီရင် ကောင်းကင်ကို မြော်ရင်း ယာကုပ်လို ရဲရဲ ဆုတောင်းလိုက်ပါ။ “ကိုယ်တော်သည် အကျွနု်ပ်ကို ကောင်းကြီးမပေးလျှင်၊ မသွားရဟု ဆို၏။” - ကမ္ဘာ ၃၂း ၂၆

ဒါကို သိပြီဆိုရင် လက်တွေ့ ဆုတောင်းလိုက်ပါ။ တိိကျကျ တောင်းပါ။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တောင်းသွားပါ။ မြော်လင့်ချက်နဲ့ ရသည်အထိ တောင်းပါ။
“သင်တို့သည် ဝမ်းမြောက်စရာအကြောင်း စုံလင်စေခြင်းငှါ တောင်းကြလော့။ ထိုသို့ တောင်းလျှင် ရကြလိမ့်မည်။” - ယော ၁၆း ၂၄။
ကိုယ်တောင်းတာ မရရင် ဘာမှားနေလဲ ရှာပါ။ တောင်းတာမရဘဲ အဖြေရပြီလို့ မပြောပါနဲ့။ ဆုတောင်းချက်ကို ပြောင်းရင် ပြောင်း၊ (သို့) အဆီးအတားဖြစ်နေတဲ့ အပြစ်ကို ပြုပြင်ပါ။ အမှားအယွင်း မရှိရင်တော့ ရအောင် တောင်းဖို့ပဲ လိုပါတော့တယ်။

PRAYER by Dr. John R. Rice- Chapter 03

အခန်း ၃

တကယ် တောင်းပါ။

PRAYER IS ASKING 

By Dr. John R. Rice 

(From “Prayer: Asking and Receiving)

JOHN R. RICE

“တောင်းကြလော့။ တောင်းလျှင်ရမည်။” - မဿဲ ရး ရ။
“တောင်းသောသူမည်သည်ကား ရ၏။” - မဿဲ ရး ၈။
(ယော ၁၆း ၂၄။ ယာကုပ် ၄း ၂။ မဿဲ ရး ၁၁။ မဿဲ ၂၁း ၂၂။ လုကာ ၁၁း ၁၃။ ယောဟန် ၁၄း ၁၄။)
အနားမှာ ဇနီး၊ သမီး ၆ ယောက်နဲ့ ကိုယ်ရေးအရာရှိ အမျိုးသမီးတွေ အမြဲရှိနေတော့ မိန်းကလေး သဘာဝကို အံဩလို့ မကုန်ဘူး။ အိမ်ထောင်ကျစမှာ ဇနီးနဲ့ သူ့မိတ်ဆွေ မိန်းကလေးက စျေးဝယ်ထွက်ချင်တယ်တဲ့။ ကိုယ်ကလည်း ပိုက်ဆံပြတ်နေတော့ မသွားချင်ဘူး။ ဘာမှ ဝယ်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူး။ shop ရုံ သက်သက်ပဲတဲ့။ အဲဒီမှာ မိန်းကလေးဆိုတာ ဘာမှ မဝယ်ဘဲ၊ နေ့တဝက်လောက် shopping ထွက်နိုင်ပါလားလို့ သိလိုက်ရတယ်။

ဆုတောင်းတယ် ဆိုတာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ တချို့ တောင်းတော့ တောင်းတယ်။ ဘာမှ မရဘူး။ ရဖို့လည်း မမြော်လင့်ဘူး။ ရဖို့ တောင်းတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဆုတောင်းတယ်လို့ ပြောပေမယ့် ဘုရားထံက တခုခု ရဖို့ တောင်းတာ မဟုတ်တော့ တကယ် ဆုတောင်းတာ မဟုတ်ဘူး။

ဖိနပ်ဝယ်ရရင် ကျွန်တော် ပျော်တယ်ဆိုတာ မိန်းမနဲ့ သမီးတွေ သိပ်မသိကြဘူး။ ဖိနိပ်ဆိုင်ကို သွား။ စီးနေကျ ခပ်ရိုးရိုး၊ အနက်ရောင်၊ နံပါတ် ၁၀ ကို ယူ။ ပိုက်ဆံ 3. 60 ဒေါ်လာ ပေးလိုက်။ ဖိန်ပ် အဟောင်းကို စက္ကူနဲ့ ထုပ်ပြီး ပြန်လာ။ ဒါတွေ အားလုံးက ၁၀ မိနစ်ပဲ ကြာတယ်။ ကြိုက်တဲ့ ဖိနပ် သွားရှာ၊ ရရင် အိမ်ပြန်လာ၊ ဒါပဲ။ Shopping မလုပ်ဘူး။ ဝယ်လိုက်တာပဲ။ ဆုတောင်းတယ် ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာပါ။ ဘုရားထံမှ တခုခု တောင်းယူတာပါ။
မဿဲ ရး ရ- ၈ ကို ပြန်ကြည့်ပါ။
“တောင်းကြလော့။ တောင်းလျှင်ရမည်။ ရှာကြလော့။ ရှာလျှင် တွေ့မည်။ တခါးကို ခေါက်ကြလော့။ ခေါက်လျှင် ဖွင့်မည်။ တောင်းသောသူမည်သည်ကား ရ၏။ ရှာသောသူလည်း တွေ့၏။ ခေါက်သောူအားလည်း တခါးကို ဖွင့်၏။”

ဆုတောင်းတယ်ဆိုတာ တောင်းတာပါ။ တနည်းက ရှာတာ တခါးခေါက်တာပါ။ တောင်းတဲ့သူဟာ ရဖို့ မြော်လင့်ရမယ်။ တခါးခေါက်ရင် ဖွင့်ဖို့ မြော်လင့်ရမယ်။ ရှာရင် တွေ့ဖို့ မြော်လင့်ရမယ်။ ဒါက သမ္မာကျမ်းစာက ပြောတဲ့ ဆုတောင်းခြင်းပါပဲ။ တောင်းမယ်၊ ရှာမယ်၊ တခါးခေါက်မယ်။ ဆုတောင်းခြင်းအစစ်က တခုခုကို တောင်းတာပါ။
ယာကုပ် ၄း ၂၊ ၃ မှာ ……
“သင်တို့သည် တပ်မက်၍ မရကြ။ လူ့အသက်ကို သတ်၍၎င်း၊ အလွန်လိုချင်သော လောဘစိတ်ရှိ၍၎င်း၊ အလိုမပြည့်စုံနိုင်ကြ။ ရန်တွေ့ခြင်း၊ စစ်တိုက်ခြင်းကိုလည်း ပြု၍ မရကြ။ အကြောင်းမူကား ဆုမ တောင်းဘဲ နေကြ၏။ ဆုတောင်းလျှင်လည်း ကာမဂုဏ် ခံစားစရာဘို့ ရှိစေခြင်းငှါ၊ အလွဲတောင်းသောကြောင့် မရကြ။”

မတောင်းလို့ မရ။ တောင်းတော့လည်း လွဲနေလို့ မရကြဘူး။ ရန်ဖြစ်လို့၊ စစ်တိုက်လို့၊ တပ်မက်လို့၊ စိတ်ပူလို့ ဘုရားထံက ဘာမှ မရဘူး။ တောင်းမှ ရတယ်။ ဆုတောင်းတယ်ဆိုတာ တောင်းတာပါ။

တောင်းတယ်၊ ask နဲ့ ပါတ်သက်လို့ ဓမ္မသစ်ကျမ်းထဲမှာ အဓိက စကား နှစ်လုံး ရှိတယ်။ တခုက eperotao ။ တောင်းတယ်၊ မေးတယ် - to ask, to inquire. နောက်တခုက ဆုတောင်းတာကို သုံးတဲ့စကား aiteo ။ တောင်းတယ်၊ တောင့်တတယ်၊ လိုချင်တယ်၊ တောင်းယူတယ်၊ to ask, to crave, to desire, to call for. လို့ ဆိုလိုတယ်။ ဓမ္မသစ်မှာ ဆုတောင်းခြင်းအတွက် ဒီစကားကို အကြိမ် ၃၀ လောက် သုံးထားတယ်။ ask တောင်းတယ် လို့ ဘာသာပြန်နိုင်တယ်။

Modernists တွေက ဆုတောင်းခြင်းဟာ တကယ်ထူးခြားတယ် ဆိုတာ မယုံကြဘူး။ ဒါကြောင့် ဆုတောင်းလို့ အဖြေရတယ် ဆိုလည်း မယုံကြဘူး။ သမ္မာကျမ်းစာက “ပဌနာစကားကို နားထောင်တော်မူသော ဘုရား” တဲ့။ (ဆလာလံ ၆၅း ၂) “ကိုယ်တော်ကို ရှာသောသူအား အကျိုးပေးတော်မူသည် … ” (ဟေဗြဲ ၁၁း ၆)။ Modernists တွေက ဆုတောင်းတာကို မယုံကြတော့ ဆုတောင်းတယ်ဆိုတာ meditation and communion ဆင်ခြင်တယ်၊ ဘုရားဝတ်ပြုတယ် ဆိုတာလောက်ပဲ ထင်ကြတယ်။ ဆုတောင်းရင် စိတ်ထဲ အနေကောင်းတာ လောက်ပဲ သိတယ်။ ဘာသာရေးမှာ ပျော်မွေ့တယ်ပေါ့။ တကယ်တောင်းတာမျိုးကို သူတို့ မကြိုက်ကြဘူး။

နာမည်ကြီး ဒိဌိတယောက်ဖြစ်တဲ့ Dr. Harry Emerson Fosdick က သူ့ရဲ့ The Meaning of Prayer စာအုပ်မှာ ……
“ကလေးဆန်ဆန် တောင်းတာကို ယုံတဲ့သူကလည်း ရှိသေးတယ်” လို့ ဆိုတယ်။ (စာမျက်နှာ ၂၂) “ခပ်ညံ့ညံ့ ဆုတောင်းပုံတွေက တောင်းနေပေမယ့် ဦးနှောက် မပါဘူး။ ဘုရားသခင်ကို ကလေးလို ပူဆာနေတာပဲ။” “ကလေးဆန်ဆန် တောင်းတာဟာ ဘုရားသခင်ထံမှာ ထင်ယောင်ထင်မှား အသနားခံနေတာ ဖြစ်တယ်။” လို့ ဆိုတယ်။ (စာမျက်နှာ ၂၃) အဲဒီဒိဌိက ခရစ်တော် အပျိုကညာမှ မွေးဖွါးတာ၊ အပြစ်အတွက် ပေးဆပ်တာ၊ ကျမ်းစာ အမြဲ စစ်မှန်တာ ကို မယုံဘူး။ Modernists တွေ ဆုတောင်းတာ လှပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘုရားသခင်ထံက ဘာမှ မရဘူး။ ဘာအပြောင်းအလဲမှလည်း ဖြစ်မလာဘူး။

ယုံကြည်သူတွေလည်း ဒီထောင်ချောက်ထဲမှာ ကျပြီး၊ ဆုတောင်းတာဟာ ဘုရားဝတ်ပြုတာလောက် လို့ ထင်တတ်တယ်။ ဆုတောင်းပြီးရင် စိတ်ထဲ အားရှိသွားရုံ၊ ဆုမတောင်းပဲ တခုခု မလုပ်တတ်ရုံပဲ လို့ ထင်ကြတယ်။ ကျမ်းစာထဲက ဆုတောင်းခြင်းက ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။

တခါက ရှိကာဂိုမှာ ရှိတဲ့ အိမ်တအိမ်ကို ရောက်ဖူးတယ်။ အဲဒီမှာ လျှပ်စစ်မြင်း ရှိတယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက မြင်း ဝါသနာပါတာ သိကြတော့ စီးကြည့်ဖို့ ပြောကြတယ်။ မြင်းပေါ်တက်၊ ခလုပ်နှိပ်တော့ အသာအယာ ပြေးတယ်။ ခုန်တယ်။  ပတပ်ရပ်တယ်။ အမြီးဝှေ့တယ်။ ခုန်ပေါက်ပြေးနေတဲ့ တကယ့် မြင်းအတိုင်းပါပဲ။  အတုပေါ့။ ခလုပ်နှိပ်လိုက်တာနဲ့ ရပ်သွားတယ်။ ပြန်ဆင်းတဲ့ နေရာဟာ အရင်တက်ခဲ့တဲ့ နေရာမှာပါပဲ။ ဘယ်မှ မရောက်ခဲ့ဘူး။  Modernists ဆုတောင်းတာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ တောင်းဖူးရုံပဲ။ ဘာမှ မရဘူး။

I.  ချီးမွမ်းခြင်း၊ ကြည်ညိုခြင်း၊ ဆင်ခြင်ခြင်း၊ နှိမ့်ချခြင်း၊ ဝန်ခံခြင်း မဟုတ်ပါ။ တောင်းခြင်းသာ ဖြစ်တယ်။

ချီးမွမ်းခြင်းတာ ကောင်းပါပေမယ့် ဆုတောင်းတာဟာ ချီးမွမ်းခြင်း Praise မဟုတ်ဘူး။ “ကျေးဇူး ချီးမွမ်းခြင်းယဇ်ကို ပူဇော်သောသူသည် ငါ၏ဘုန်းကို ထင်ရှားစေသောသူဖြစ်၏။” (ဆာလံ ၅၀း ၂၃) “အသက်ရှိသောသူ အပေါင်းတို့သည် ထာဝရဘုရားကို ချီးမွမ်းကြစေ။” (ဆာလံ ၁၅၀း ၆) ဒါဝိဒ်က “အို ငါ့ဝိညာဉ်၊ ထာဝရဘုရားကို ကောင်းကြီးပေးလော့။ ငါ၏အထဲမှာ ရှိသမျှတို့ သန့်ရှင်းသော နာမတော်ကို ကောင်းကြီးပေးကြလော့။” (ဆာလံ ၁၀၃း ၁) ချီးမွမ်းတာဟာ ကောင်းပါတယ်။ ကျေးဇူးသိတတ်သူတိုင်းရဲ့ တာဝန်ပါ။ ဒါပေမယ့် ချီးမွမ်းတာဟာ ဆုတောင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ဆုတောင်းတာဟာ ချီးမွမ်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ဆုတောင်းတာက တောင်းတာပါ။

ဆုတောင်းတာဟာ adoration ကြည်ညိုတာ မဟုတ်ဘူး။ ကြည်ညိုတာ ကောင်းပါတယ်။ ကောင်းကင်တမန်တွေ ကြည်ညိုရတဲ့ ဘုရားသခင်ကို ကြည်ညိုသင့်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကြည်ညိုတာဟာ ဆုတောင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ဆုတောင်းတာဟာ ကြည်ညိုတာ မဟုတ်ဘူး။ ဆုတောင်းတာက တောင်းတာပါ။

ဆုတောင်းတာဟာ meditation ဆင်ခြင်တာ မဟုတ်ဘူး။ နှုတ်ကပတ်တော်ကို နေ့ညမပြတ် ဆင်ခြင်သင့်ပါတယ်။ (ဆာလံ ၁း ၂) နှုတ်ကပတ်တော်ကို တယောက်တည်း ဖတ်ရှု ဆင်ခြင် အချိန်ယူတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒီလို အချိန်ယူသင့်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဆင်ခြင်တာဟာ ဆုတောင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျမ်းစာက ဒါကို ဆုတောင်းတာလို့ မခေါ်ဘူး။ ဆုတောင်းတာဟာ ဆင်ခြင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဆုတောင်းတာက တောင်းတာပါ။

Humiliation ဘုရားသခင်ရှေ့ နှိမ့်ချတာ ကောင်းပေမယ့် နှိမ့်ချတာဟာ ဆုတောင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ယာကုပ် ၄း ၁၀ မှာ “ဘုရားသခင့်ရှေ့တော်၌ ကိုယ်ကိုကိုယ် နှိမ့်ချကြလော့။ သို့ပြုလျှင် သင်တို့ကို ချီးမြှောက်တော်မူလိမ့်မည်။” “ကိုယ်ကိုကိုယ် နှိမ့်ချသောသူမည်သည်ကား ချီးမြှောက်ခြင်းသို့ ရောက်လတံ့။” (လုကာ ၁၈း ၁၄) ဒီနှစ်ခုက မတူပါဘူး။ “ငါ့နာမဖြင့် သမုတ်သော ငါ့လူတို့သည် ကိုယ်ကို နှိမ့်ချ humble သဖြင့် ငါ့မျက်နှာကို ရှာလျှက်၊ pray ဆုတောင်း ပဌနာပြု၍ ….” (၆ ရာ ရး ၁၄) နှိမ့်ချတာက သပ်သပ်၊ ဆုတောင်းတာက သပ်သပ်ပါ။ နှိမ့်ချတာက ဆုတောင်းဖို့ ပြင်ဆင်တာပါ။ နှိမ့်ချတာက ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နှိမ့်ချတာဟာ ဆုတောင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ဆုတောင်းတာက တောင်းတာပါ။

Confession အပြစ်ဝန်ခံတာဟာလည်း ဆုတောင်းခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။ အပြစ်ဝန်ခံတာ ကောင်းပါတယ်။ ကျမ်းစာက အပြစ်ဝန်ချဖို့ အကြိမ်များစွာ ပြောပါတယ်။ ) ဝန်ခံတာက သပ်သပ်၊ ဆုတောင်းတာက သပ်သပ်ပါ။ ဒံယေလက “ထိုသို့ အပြစ်ကို confession ဖေါ်ပြတောင်းပန်၍ ငါကိုးကွယ်သော ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားထံ ငါပြုသော prayed ပဌနာဟူမူကား ….. ” (ဒံယေလ ၉း ၄) ဒီနေရာမှာ အပြစ်ဝန်ချတာနဲ့ ဆုတောင်းတာကို တွဲတွေ့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ဝန်ချတောင်းပန်ပြီးတဲ့နောက် စိတ်ကြေကွဲစွာ တောင်းဆိုတာ တွေ့ရတယ်။ ဝန်ချတောင်းပန်တာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဝန်ချတောင်းပန်တာဟာ ကပ်သပ်ပြောရရင် ဆုတောင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ဆုတောင်းတာက တောင်းတာပါ။ တခြားအရာတွေက ဆုတောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဖိလိပ္ပိ ၄း ၆ မှာ “အဘယ်အမှုကိုမျှ စိုးရိမ်ခြင်း မရှိဘဲ၊ အရာရာ၌ ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းခြင်းနှင့်တကွ ဆုတောင်း ပဌနာပြုသောအားဖြင့် သင်တို့ တောင်းပန်လိုသော အရာများတို့ကို ဘုရားသခင်အား ကြားလျှောက်ကြလော့။” ဒီမှာလည်း ဆုတောင်းတာက တပိုင်း၊ ကျေးဇူးတော် ချီးမွမ်းတာက တပိုင်းပါ။ သပ်သပ်စီပါ။ ဒါကို သိရင် ဆုတောင်းခြင်းဟာ ပဌနာပြုခြင်း၊ ဝန်ခံခြင်း၊ ကျေးဇူးချီးမွမ်းခြင်းတွေနဲ့ မတူတာ တွေ့လာပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ဆုတောင်းတာမှာ အဓိကက တောင်းတာပါပဲ။

II. ကျမ်းစာထဲက ဆုတောင်းခြင်းတွေဟာ တောင်းတာပဲ ဖြစ်တယ်။

ပဌနာတော်ကို ကြည့်ပါ။ စံပြ ဆုတောင်း ဖြစ်တယ်။ သခင်ယေရှုက မဿဲ ၆း ၉- ၁၃ မှာ ပေးထားတယ်။ “ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော ကျွနု်ပ်တို့ အဘ” ဆိုပြီး တောင်းဆိုတာတွေ ဆက်တိုက်လိုက်လာတယ်။
1.    နာမတော်အား ရိုသေလေးမြတ်ခြင်း ရှိပါစေသော။ တခြားသူတွေပါ နာမတော်ကို အချည်းအနှီး မပြောဖို့ တောင်းဆိုတာပါ။
2.    “နိုင်ငံတော် တည်ထောင်ပါစေသော။ အလိုတော်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပြည့်စုံသကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်၌လည်း ပြည့်စုံပါစေသော။” ဒါလည်း တောင်းဆိုတာပါပဲ။
3.    နေ့စဉ်အစာ ပေးသနားပါ။
4.    သူတပါး အပြစ်ကို လွှတ်သလို၊ ကိုယ့်အပြစ်တွေလည်း လွှတ်ပေးပါ။
5.    အပြစ်သွေးဆောင်ရာသို့ မလိုက် မပါစေပါနှင့်။
6.    မကောင်းသော အမှုအရာမှ ကယ်နှုတ်တော်မူပါ။

အဲဒီနောက်မှာမှ “စိုးပိုင်သောအခွင့်နှင့် ဘုန်းတန်ခိုး အာနုဘော်သည် ကမ္ဘာအဆက်ဆက် ကိုယ်တော်၌ တည်နေပါစေသော” လို့ ဆုတောင်းချက်ကို အဖြေပေးရမယ့် အကြောင်း ရိုးရိုးလေး ထောက်ပြပါတယ်။
ပဌနာတော်က အသနားခံတာပါ။ နေ့တိုင်း တောင်းဖို့ပါ။

ဥပမာတွေလည်း ပေးပါတယ်။ ဆုတောင်းတာဟာ “အဆွေ၊ မုန့် သုံးလုံး ချေးပါ။” ဆိုတဲ့ တခါးလာခေါက်သူနဲ့ တူတယ်။ “ရန်သူကို လက်စား ချေပေးပါ” လို့ တောင်းပန်တဲ့ မုဆိုးမနဲ့ တူတယ်။ မုန့်၊ ငါး၊ ဥ ကို တောင်းတဲ့ သားကလေးနဲ့ တူတယ်။ သခင်ယေရှု ပြောတဲ့ ဆုတောင်းခြင်းက သိပ်လွယ်တယ်။ တခုခု တောင်းတတ်တဲ့သူတိုင်း ဆုတောင်း လို့ ရတယ်။

ဓမ္မသစ်ကျမ်းက ဥပမာတွေက ရှင်းတယ်။ လိုချင်တာ တောင်းပြီး ရသွားကြတာပဲ ဖြစ်တယ်။
ဗိမာန်တော်မှာ အခွန်ခံက ဆုတောင်းတယ်။ “အပြစ်သား၊ ကျွန်တော်ကို သနားပါ။” ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊ ကယ်တင်ခြင်း ခံရပြီး အိမ်ပြန်သွားတယ်။ (လုကာ ၁၈း ၁၄)

ပေတရုက ဂါလိလဲမှာ ရေနစ်ခါနီး အော်တယ်။ “ကယ်တော်မူပါ” (မဿဲ ၁၄း ၃၀)

မျက်စိကန်းတဲ့ ဗာတိမဲက အော်ဟစ်တယ်။ “ဒါဝိဒ်ရဲ့ သားတော်၊ ကျွနု်ပ်ကို သနားပါ။” (မာကု ၁၀း ၄၇) “မျက်စိ မြင်ချင်တယ်” လို့ အသေအချာ တောင်းတယ်။ (မာကု ၁၀း ၅၁) အလင်းရသွားတယ်။
ကားတိုင်ပေါ်က လူဆိုးက ကယ်တင်ဖို့ ဆုတောင်းတယ်။ “အကျွန်ုပ်ကို အောက့်မေ့တော်မူပါ။” (လုကာ ၂၃း ၄၂) အဲဒီနေ့မှာပဲ သူ့ကို ကယ်ပြီး ပရဒိသုဘုံကို ရောက်ရတယ်။

ခါနာနိ အမျိုးသမီးက “ဒါဝိဒ်ရဲ့ သားတော်၊ သနားတော်မူပါ။” လို့ နတ်ဆိုးစွဲနေတဲ့ သူ့သမီးလေးအတွက် ဆုတောင်းတယ်။ (မဿဲ ၁၅း ၂၂) “မစတော်မူပါ” လို့ ထပ်တောင်းပန်တယ်။ (မဿဲ ၁၅း ၂၅) ဆက်တောင်းနေတော့ သူတောင်းတာ ရတယ်။
ကျမ်းစာထဲမှာ အကဲ့ရဲ့ ခံရတဲ့ ဆုတောင်းခြင်းကတော့ ဖါရိရှဲ ဆုတောင်းတာပဲ။ သူက ကျေးဇူးတော်ပဲ ချီးမွမ်းနေတယ်။ ဘာမှ မတောင်းဘူး။ ဒါမျိုးကို ဘုရားသခင် မုန်းတာ ဖြစ်တယ်။

ကိုယ်က အပြစ်သား။ အားနည်းတယ်။ ဘုရားက အားကြီးတယ်။ တန်ခိုးကြီးတယ်။ ကျေးဇူးပြုတယ်။ ဘုရားနဲ့ လူကြားက အကောင်းဆုံး ဆက်သွယ်ရေးက လူက အမြဲတောင်းနေရမယ်။ ဘုရားက အမြဲ ပေးနေဖို့ပဲ။ ဘုရားအတွက် ဘာတွေ လုပ်မယ်လို့ ပြောနေတာဟာ စိတ်ပျက်စရာပါ။ မယုံကြည်ရာကျတယ်။ ဘုရားရဲ့ ကျေးဇူး၊ မေတ္တာကို လူက အသနားခံခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး အသင့်လျော်ဆုံး ဆုတောင်းခြင်းပါ။

ဟန်ဆောင်ဆုတောင်းတာဟာ တကယ်တောင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။
လူအများစုကတော့ ဆုတောင်းရာမှာ shopping ထွက်နေသလိုပဲ။ တကယ် မတောင်းကြဘူး။ ဘာမှလည်း မရဘူး။

ဆုတောင်းခြင်းဟာ လျှောက်လည်ဖို့ စီးတဲ့ အလှကား sedan မဟုတ်ဘူး။ အိမ်ကို ကောင်းကြီးတွေ အပြည့်အနှက် သယ်လာမယ့် truck ကား တစီးသာ ဖြစ်တယ်။ အများစုက ဆုသာတောင်းတယ်၊ ဘာမှ မရကြဘူး။ တကယ်တော့ မတောင်းလို့ မရတာပါ။

III. ဟန်ဆောင်သူဟာ ဘာမှ မတောင်းဘူး။

သင်းအုပ်ဆရာတွေက တနင်္ဂနွေ မနက်မှာ “the morning prayer” ဆုတောင်း တတ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါက တကယ် ဆုတောင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ စကားလုံး အလှတွေ ရွေးတယ်။ ဘုရားတရား ကိုင်းရှိုင်းတယ်။ တရားဟောချက် ဆန်နေတယ်။ ဘုရားကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ ပရိတ်သတ်ကို ပြောနေတယ်။ ဘုရားကို ရိုသေအောင်၊ စိတ်နှစ်သိမ့်အောင်၊ တည်ဆောက်မှု ရှိအောင် ပြောနေတာ ဖြစ်တယ်။ တခုခု ရဖို့ မတောင်းဘူး။ အဲဒီတော့ မရဘူး။ ဆုတောင်းတာလည်း မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့။
ဆရာရေ- လူရှေ့မှာ ဆုတောင်းတာ အဖြေရရဲ့လား? ပရိတ်သတ်ရှေ့ ဆုတောင်းတာတွေက အဖြေရဖို့ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာတခုမှ မတောင်းရင် ဘာမှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ သာမန် လုပ်နေကြ ဆုတောင်းတခုကို ရွတ်တတ်လို့ ရွတ်နေတဲ့ သဘောပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

ဘာတခုမှ မတောင်းဘဲ ဆုတောင်းတယ် ဆိုတာကတော့ ဆုတောင်းခြင်းကို နားမလည်တာပါပဲ။
အတွေ့အကြုံအရ ပြောရရင် ဆရာတွေ ဆုတောင်းတာက ဆုတောင်းတာ မဟုတ်ဘဲ၊ တရားဟောတာ၊ အားပေး နှိုးဆော်တာ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ ဘုရားသခင်ကို လိပ်စာတပ်ပြီး၊ ကမ္ဘာပတ်ပါတော့တယ်။ သခင်ယေရှုအတွက် ကျေးဇူးတင်တယ်။ ဧဝံဂေလိတရားနဲ့ သမ္မာကျမ်းစာအတွက် ကျေးဇူးတင်တယ်။ တိုင်းပြည်အတွက် ကျေးဇူးတင်တယ်။ တရားဒေသနာနဲ့ မိဿဟာယအတွက် ကျေးဇူးတင်တယ် …. လို့ ပြောရင်း ဆုတောင်းချက်သာ ဆုံးသွားတယ်။ ဘာတခုမှ မယ်မယ်ရရ တောင်းမသွားဘူး။ တကယ် စိတ်မကောင်းစရာပါ။

လူအများရှေ့မှာ public prayer ဆုတောင်းရင် အများအားဖြင့် ဆုတောင်းတာ သိပ်မပါပါဘူး။ ဘုရားကို ချီးမွမ်း၊ လူကို နှိုးဆော်၊ ဘာခံစားချက်မှ မပါတဲ့ စကားလုံးလှလှတွေ ရွတ်ကြတာပါပဲ။ အများအားဖြင့် အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်နေကြပါတယ်။
တယောက်တည်း ဆုတောင်းချိန် private prayer မှာတော့ ဒီလို မဟုတ်တတ်ပါဘူး။ လူရှေ့ ပြောစရာ မလိုတော့ နဲနဲပို ရိုးသားတတ်ပါတယ်။

လူတွေကို ခွန်အားပေးတာ မမှားပါဘူး။ ကောင်းပါတယ်။ ချီးမွမ်းတာလည်း မမှားပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒါတွေက ဆုတောင်းတာကို နေရာယူ မသွားသင့်ပါဘူး။ ဒါတွေကို ဆုတောင်းတာလို့ မခေါ်သင့်ဘူး။ တောင်းမှပဲ ဆုတောင်းတာ ဖြစ်ပါတယ်။
လိုတာကို တောင်းရမယ်။ တခုခုကို တောင်းရမယ်။ ရဖို့လည်း မြော်လင့်ရမယ်။ ဘုရားသခင်ထံမှာ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာတွေ ကြွယ်ဝတယ်။ ပေးချင်တယ်။ တောင်းမလားလို့ စောင့်နေတယ်။

ကျွန်တော့သမီး အကြီး၊ ၃ နှစ်အရွယ်တုန်းက သူ့အားဖြင့် အထန့်တလန့် နားလည်လာရတာ တခု ရှိတယ်။ စားသောက်ခါနီး ဆုတောင်းတော့ သူက ဆုတောင်းတာ ပြီးမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတယ်။ ပြီးတာနဲ့ “အာမင်၊ အာမင်၊ အာမင်” လို့ ဆိုတယ်။ အံအားသင့်သွားတယ်။ ဆုတောင်းတာ ဆုံးခါနီးတာ သူဘယ်လို သိပါလိမ့်?

ပုံသေ ဆုတောင်းချက် ဖြစ်နေလို့ပေါ့။ ပြောနေကျစကားကို ရွတ်နေလို့ပေါ့။ စိတ်မပါတဲ့ စကားတွေ ပြောနေလို့ပေါ့။ ဗိုက်ဆာနေတဲ့ သမီးက ဆုတောင်းချက်ပြီးအောင် စောင့်ရင်း ဘာပြီးရင်၊ ဘာလာမယ်ဆိုတာ သိနေလို့ပေါ့။ ရှက်သွားမိတယ်။ ပြောနေကျစကားကို ရွတ်နေမိတာကိုး။ ဖါရိရှဲနဲ့ ဘာထူးသေးလဲ? ဆုတောင်းစကား လှလှလေးတွေက အသက်မှမပါပဲ။ ဒါဟာ တကယ်ရှက်စရာပါ။
ကမ္ဘာတဝှန်းမှာ ဒီလိုပဲ တောင်းနေကြတယ်။ လူအများစုအတွက်က ဆုတောင်းတာဟာ ဘုရားတရား ဆင်ခြင်တာထက် မပိုဘူး။ ရမယ်လို့လည်း မထင်ကြပါဘူး။

ဆုတောင်းတာဟာ တောင်းတာပါ။ “တောင်းသောသူမည်သည်ကား ရ၏။” ရှင်ယာကုပ်ကတော့ ဒသင်တို့သည် မရကြ။ အကြောင်းမူကား ဆုမတောင်းဘဲနေကြ၏။”

ဆုတောင်းတာကို အခန်းအနားတွေမှာလည်း သုံးမှာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဆုတောင်းခြင်း အစစ်က တောင်းတာပါ။ ဘုရာထံမှာ တခုခု တောင်းတာပါ။ တကယ်လိုချင်လို့ တောင်းလိုက်တာပါ။
ဟေရှာယ ၄၄း ၃ မှာ “ရေငတ်သောသူအပေါ်မှာ ရေကို ငါသွန်းလောင်း၍ …. ” ဆုတောင်းခြင်း အစစ်ဟာ နှလုံးသားရဲ့ ဆာငတ်မှုက လာတယ်။
မာကု ၁၁း ၂၄ မှာ “သင်တို့သည် ဆုကျေးဇူးကို ရမည်ဟု ယုံကြည်သောစိတ်နှင့် ဆုတောင်းသမျှတို့ကို ရကြလိမ့်မည်။”

စိတ်အလိုဆန္ဒဟာ ရိုးသားတဲ့ ဆုတောင်းခြင်းအတွက် အခြေခံပါပဲ။ အသံကျယ်ကျယ် ဆုတောင်းလို့ ရပါတယ်။ တိုးတိုး တောင်းလည်း ရတယ်။ ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲက ပါရမယ်။ စကားလုံးတွေလည်း မညီမညာ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်။ မျက်ရည်ကျချင်ကျ၊ ညည်းတွားချင် ညည်းတွား။ တိတ်ဆိတ်ချင် တိတ်ဆိတ်။ မြော်ကြည့်ချင် မြော်ကြည့်။ ဒါပေမယ့် စစ်မှန်တဲ့ ဆုတောင်းခြင်းဟာ တခုခုကို တောင်းတာပါ။ လိုချင်လို့ တောင်းတာပါ။ အတုအယောင် တောင်းနေတာတွေက တကယ် စိတ်ပျက်စရာပါ။

တချို့သူတွေ ဆုတောင်းတာကတော့ နတ်ဆရာ ရွတ်ဖတ်နေတာနဲ့ တူနေတယ်။ အသံ အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျ တွေနဲ့ လှပနေပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာတခုမှ မတောင်းဘူး။ အသံပဲ မြည်တယ်။ ဘုရားကို ရိုသေဟန်ပြပေမယ့် တကယ်က စကားလုံးအလှတွေနဲ့ ဆွဲဆောင်နေတာပါ။
အမျိုးသမီးတယောက် စျေးဆိုင်သွားတဲ့အခါ ကဗျာ မရွတ်ဘူး။
အလံ အချက်ပြသူက ရထားမောင်းတဲ့သူကို ပုံဥမာတွေ၊ စကားလုံး အဆန်းတွေနဲ့ အမိန့် မပေးဘူး။
သူတောင်းစား တယောက်က အစားအစာ တောင်းတဲ့အခါ တိမ်တောက်ချိန်အကြောင်း မပြောဘူး။
လိုတာကို ဘုရားကို ပြောဖို့ပါပဲ။ တခုခုတောင်းပြီး ဆုတောင်းခြင်းကို သင်ယူကြပါစို့။