G6PD Deficiency ဂလူးကို႔စ္ဓါတ္ က်ဆင္းတဲ့ ေရာဂါ

 

ဂ်ီစစ္ပီဒီ အားနည္းေရာဂါ G6PD deficiency

ဂ်ီစစ္ပီဒီ အားနည္းေရာဂါက ကိုယ္ခႏၶာမွာ G6PD လို႔ေခၚတဲ့ အင္ဇိုင္း ဂလူးကို႔စ္ - စစ္ - ေဖါ့စ္ဖိတ္ ဒီဟိုက္ဒရိုးဂ်ေန႔စ္ အလံုအေလာက္ မရတာကို ေခၚပါတယ္။ G6PD က ေသြးနီဥ red blood cells (RBCs) ေတြ ပံုမွန္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ဖို႔ ကူညီရပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ ေဆးေတြေသာက္ရတဲ့အခါ၊ မတည့္စာ စားမိတဲ့အခါ၊ မက်န္းမာတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ဒီဓါတ္ခ်ိဳ႕တဲ့ၿပီး ေသြးနီဥအားနည္း ရပါတယ္။
ဒီေရာဂါရဲ႕ လကၡဏာကို အမ်ားအားျဖင့္ မေတြ႔ရဘဲ၊ ေသြးနီဥေတြ ပ်က္စီးသြားၿပီး ေသြးအားနည္းေရာဂါျဖစ္မွသာ လကၡဏာတခ်ိဳ႕ ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။ ဒီအခါ ျဖစ္ရတဲ့အေၾကာင္းအရင္းကို ျပဳျပင္ေျဖရွင္းလိုက္မွ လကၡဏာေတြ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ ဒီအထဲက အနည္းစု တခ်ိဳ႕သာ နာတာရွည္ ေသြးအားနည္းေရာဂါ ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။
မွန္မွန္ကန္ကန္ ဂရုစိုက္ေပးမယ္ဆိုရင္ G6PD ေသြးအားနည္းတဲ့ ကေလးဟာလည္း က်န္းမာသန္စြမ္းတဲ့ ကေလး ျဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္။

G6PD ေသြးအားနည္းျခင္းအေၾကာင္း

G6PD က အင္ဇိုင္းတမ်ိဳး ျဖစ္တယ္။ သူက ကာဗြန္ဟိုက္ဒရိတ္ေတြကို ခြန္အားအစြမ္းအျဖစ္ ေျပာင္းေပးႏိုင္တယ္။ ေဆးေသာက္လို႔ သို႔မဟုတ္ ေရာဂါတခုခုကို ခုခံေနရခ်ိန္ေတြမွာ အႏၱရာယ္ေပးႏိုင္တဲ့ ဓါတ္သဘာဝေတြၾကားမွ ေသြးနီဥကို ကာကြယ္ေပးတာ G6PD ပါ။

G6PD ဂလူးကို႔စ္ ဓါတ္အားနည္းသူဟာ ေသြးနီဥကလည္း G6PD ဂလူးကို႔စ္ ဓါတ္ကို အလံုအေလာက္ မထုတ္လုပ္ႏိုင္၊ ထုတ္ေပးတာကလည္း ေကာင္းစြာ အလုပ္ မလုပ္ႏိုင္ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ G6PD ဂလူးကို႔စ္က ကာကြယ္မေပးႏိုင္ေတာ့ ေသြးနီဥေတြ အဖ်က္ဆီးခံရ၊ ပ်က္စီးရတယ္။ ေသြးအားနည္းေရာဂါ ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ အရိုးထဲမွာ ေသြးေၾကာမွ်င္ အသစ္ေတြကို ထုတ္လုပ္ေပးတဲ့ ရိုးတြင္းခ်ဥ္စီ အပိုင္းေတြက ေသြးနီဥေတြ ျပန္ပြါးလာေအာင္ မလုပ္ေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး။

G6PD ဂလူးကို႔စ္ဓါတ္ က်ဆင္းရျခင္း အေၾကာင္းရင္း

Causes of G6PD Deficiency

G6PD ဂလူးကို႔စ္ဓါတ္ နည္းရျခင္းဟာ မိဘတပါး သို႔မဟုတ္ မိဘမ်ိဳးရိုးေၾကာင့္ ျဖစ္ရတယ္။ အားနည္းတဲ့မ်ိဳးရိုးကို လက္ဆင့္ကမ္းတာက  X chromosome ပါ။
အာဖရိကန္ အမ်ိဳးသားေတြမွာ အျဖစ္မ်ားတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြက ဒီမ်ိဳးရိုးကို သယ္ေဆာင္တယ္။ ေရာဂါလကၡဏာေတာ့ သူတို႔မွာ မျပဘူး။ အမ်ိဳးသမီးအနည္းငယ္ေလာက္သာ ဒီေရာဂါကို ခံစားရတယ္။
အီတလီ၊ ဂရိ၊ အာရပ္၊ ဆက္ဖါးဒစ္အႏြယ္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳး အပါအဝင္ ေျမထဲပင္လယ္ေဒသ လူမ်ိဳးေတြမွာ အမ်ားအားျဖင့္ ျဖစ္တတ္တယ္။ ျဖစ္တဲ့ႏႈန္းေတာ့ မတူဘူး။ အာဖရိကန္ေတြက အေပ်ာ့စား ျဖစ္ၿပီး၊ ေျမထဲပင္လယ္ အႏြယ္ေတြက အျပင္းစား ျဖစ္ၾကတယ္။

ဘာေၾကာင့္ လူမ်ိဳးတစုတည္းမွာ ပိုျဖစ္ရသလဲ? အာဖရိကနဲ႔ ေျမထဲပင္လယ္ေဒသမွာ ငွက္ဖ်ားေရာဂါ အျဖစ္မ်ားလို႔ပါ။ ငွက္ဖ်ားျဖစ္ေစတဲ့ ကပ္ပါးတမ်ိဳးက G6PD ဂလူးကို႔စ္ ခ်ိဳ႕တဲ့ေနတဲ့ ေသြးေၾကာေတြထဲမွာ သိပ္မရွင္သန္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေလ့လာသူေတြ ေတြ႔ရွိထားၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေသြးအားနည္းျခင္းက ငွက္ဖ်ားကို ကာကြယ္ႏိုင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကတယ္။

G6PD ဂလူးကို႔စ္ဓါတ္ က်ဆင္းေစတဲ့ အခ်က္မ်ား  G6PD Deficiency Symptom Triggers

G6PD ဂလူးကို႔စ္ ခ်ိဳ႕ယြင္းတဲ့ ကေလးဟာ သာမန္အားျဖင့္ လကၡဏာ မျပဘူး။ ေသြးနီဥေတြ ပ်က္စီးလာေစတာကေတာ့ .......
- ဖ်ားနာ။ ကူးစက္ေရာဂါ ျဖစ္တဲ့အခါ။
- အကိုက္အခဲေပ်ာက္ေဆး၊ ကိုယ္ပူက်ေဆး၊ ေရာဂါအျမစ္ျပတ္ေဆး (အမ်ားအားျဖင့္ sulf ဆိုတဲ့ နာမည္ ပါတတ္တဲ့) ေတြ ေသာက္ရတဲ့အခါ။
- ငွက္ဖ်ားေဆးေတြ ေသာက္ရတဲ့အခါ (အမ်ားအားျဖင့္ quine ကြင္းန္ ပါတဲ့ေဆးေတြ)

G6PD ဂလူးကို႔စ္ ခ်ိဳ႕ယြင္းတဲ့ ကေလးတခ်ိဳ႕ဟာ ေဆးအနည္းအက်ဥ္း ဒဏ္ကိုေတာ့ ခံႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က လံုးလံုး မခံႏိုင္ၾကဘူး။ ေဆးဒဏ္ ခံႏိုင္၊ မခံႏိုင္က ဆရာဝန္နဲ႔ တိုင္ပင္ဖို႔ လိုပါတယ္။
တခ်ိဳ႕အရာေတြကို စားလို႔မရ။ တခ်ိဳ႕အရာေတြက ကိုင္လို႔မရပါ။ ပဲေစ့၊ ပဲေတာင့္၊ ပဲအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ပရုပ္လံုး အမ်ိဳးမ်ိဳးမွာပါတဲ့ naphthalene နက္ဖယ္သလင္းဓါတ္ေတြ ျဖစ္တယ္။ ကေလးက ပရုပ္လံုးၿမိဳမိရင္ အႏၱရယ္ႀကီးလို႔ မထိမကိုင္ဖို႔ သတိထားရမယ္။

အားနည္းျခင္းရဲ႕ လကၡဏာမ်ား  Symptoms of G6PD Deficiency

ေဆးေသာက္ထား၊ ေသြးနီဥ ပ်က္စီးေစတဲ့ ေရာဂါရေနေပမယ့္ လကၡဏာက မျပတတ္ဘူး။ စိုးရိမ္စရာ အေျခအေနေရာက္မွ ေသြးအားနည္းေရာဂါ ပံုစံျပတတ္တယ္။
- ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ (အသားညိဳရင္ ပါးစပ္မွာ ျမင္သာတယ္။ အထူးသျဖင့္ လွ်ာနဲ႔ ပါးစပ္)
- ေမာဟိုက္ႏြမ္းနယ္ျခင္း
- ႏွလံုးခုန္ျမန္ျခင္း
- အသက္ရႈျမန္ျခင္း
- အသားဝါျခင္း/ အသားအေရနဲ႔ မ်က္လံုးဝါျခင္း
- သရက္ရြက္ႀကီးျခင္း
- ဆီးအေရာင္ လဘက္ရည္ေရာင္ ညိဳျခင္း၊
ျဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကို ျပဳျပင္ဖယ္ရွားလိုက္တာနဲ႔ ေရာဂါ လကၡဏာေတြ တပတ္ႏွစ္ပတ္အတြင္း အျမန္ေပ်ာက္သြားပါလိမ့္မယ္။
လကၡဏာက အေပ်ာ့စားဆိုရင္ ေဆးကုဖို႔ မလိုပါဘူး။ ကိုယ္ခႏၶာက ပံုမွန္ ေသြးနီဥေတြ ထုတ္လႊတ္ေနတာေၾကာင့္ အျမန္ေပ်ာက္ပါလိမ့္မယ္။ ေရာဂါလကၡဏာေတြ ၾကာေနရင္ေတာ့ ေဆးကုသဖို႔ လိုပါတယ္။

ေဆးစစ္ျခင္းနဲ႔ ကုသျခင္း  Diagnosis and Treatment

သာမန္အားျဖင့္ အေျခအေန ပိုမဆိုးလာဘဲ၊ ေဆးကုဖို႔ မလိုပါ။ ဆရာဝန္က သံသယရွိမွ ေဆးစစ္ပါ။
မိဘ၊ မ်ိဳးရိုးေၾကာင့္ စိုးရိမ္မိပါက ဆရာဝန္ကို ေျပာျပၿပီး ေသြးစစ္ဖို႔ လိုပါမယ္။
ကုရတာက လြယ္ပါတယ္။ ျဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြကို ဖယ္ရွားရံုပါပဲ။ အဖ်ားအနာကို ကုဖို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ ေသာက္ေနတဲ့ ေဆးေတြ ျဖတ္ထားဖို႔ပါပဲ။ နာတာရွည္ ေသြးအားနည္းေရာဂါ ဆိုရင္ေတာ့ ေဆးရံုမွာ ေအာက္စီဂ်င္ေပးဖို႔ လိုမယ္။ ေသြးသြင္းရႏိုင္တယ္။ ဂလူးကို႔စ္ အားနည္းရာကေန စိုးရိမ္ရတဲ့ အေျခအေနလည္း ေရာက္သြားႏိုင္တယ္။

ျပဳစုျခင္း  Caring for Your Child

အေကာင္းဆံုးက မတည့္တာေတြ ေရွာင္ဖို႔ပါပဲ။ ဂရုစိုက္ရင္ က်န္းက်န္းမာမာ ေနႏိုင္ပါတယ္။
Reviewed by: Elana Pearl Ben-Joseph, MD
Date reviewed: May 2013

PRAYER by Dr. John R. Rice- Chapter 05

 အခန်း ၅

စားဝတ်နေရေးအတွက် ဆုတောင်းခြင်း

PRAYING FOR DAILY BREAD

Dr. John R. Rice

 ၁။ အစားအစာ၊ အဝတ်အထည်၊ ငွေကြေး၊ မော်တော်ကားနဲ့ တခြားအရာတွေ တောင်းယူခြင်း

သခင်ယေရှုက တပည့်တော်တွေကို ပဌနာတော်ကို သင်ပေးတယ်။ “အသက်မွေးလောက်သော အစာကို ယနေ့ ပေးသနားတော်မူပါ။” (လုကာ ၁၁း ၂၊ ၃)
 နေ့စဉ်စားစရာအတွက် ဆုတောင်းဖို့ သွန်သင်တယ်။ စားစရာသာမက တခြားလိုတာတွေလည်း ဆုတောင်းဖို့ ဖြစ်တယ်။ မသဲ ၆း ၉- ၁၃ မှာ ပဌနာတော်ကို တွေ့ရတယ်။ “အသက်မွေးလောက်သော အစာကို ယနေ့ ပေးသနားတော်မူပါ။” ဒီအခန်းမှာပဲ မြေကြီးပေါ်မှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ မစုဆောင်းဖို့ မှာတယ်။ “အဘယ်သို့ စားရမည်ဟု အသက်အဖို့ မစိုးရိမ်ကြနှင့်။ အဘယ်သို့ ဝတ်ရမည်ဟု ကိုယ်အဖို့ မစိုးရိမ်ကြနှင့်။” မသဲ ၆း ၂၅။ ကောင်းကင်ငှက်တွေအတွက်၊ အစာနဲ့ တောနှင်းပန်းတွေအတွက် အဝတ်ကို ဘုရားသခင် ပြင်ဆင်ပေးထားတယ်။ နေ့စဉ်အစာနဲ့ တခြားလိုတာတွေအတွက် ဆုတောင်းဖို့ လိုတယ်။ ကိုယ်ခန္ဓာလိုအပ်ချက်တွေအတွက် ဆုတောင်းဖို့ လိုတယ်။ နေ့စဉ်စားစရာအတွက် ဆုတောင်းခိုင်းတာဟာ ဘုရားက ပေးချင်လွန်းလို့ ဖြစ်တယ်။ ရဲရဲတောင်းသင့်တယ်။
နေ့တိုင်းစားစရာအတွက် ဘုရားပေးလေ့ရှိတာကို ကျမ်းစာထဲမှာ အံ့ဖွယ်နမိတ်လက္ခဏာတွေအဖြစ် တွေ့ရတယ်။
အစ္စရေးလူမျိုးတွေကို တပတ်မှာ ၆ ကြိမ်၊ နှစ်ပေါင်း ၄၀ လုံးလုံး မန္နမုန့် ကျွေးတယ်။ ထွက် ၁၆း ၃၅။ နေ့တိုင်း ဘုရားကြွေးတာ သတိရစေချင်လို့ အသန့်ရှင်းဆုံးဌာနမှာ မန္နမုန့်အိုးကို သိမ်းစေတယ်။ ဘုရားစေတနာကို သားစဉ်မြေးဆက် သတိရစေဖို့ ဖြစ်တယ်။ ထွက် ၁၆း ၃၂- ၃၄။ အစ္စရေးတွေဟာ အနှစ် ၄၀ လုံး အဝတ်မနွမ်း၊ ဖိနပ်မပြတ်ဘူး။ တရားဟော ၂၉း ၅။ အသားစားချင်တော့ ငုံးတွေ ချပေးတယ်။ ထွက် ၁၆း ၁၃။ တောလည် ၁၁း ၃၁။ ရေဆာတော့ ကျောက်ထဲက ရေပေးတယ်။ တောလည်ရာ ၂၀း ၁၁။ မာရအရပ်မှာ ခါးတဲ့ရေကို ချိုစေတယ်။ ထွက် ၁၅း ၂၅။
အစားအစာနဲ့ အဝတ်အထည်တွေကို ဆုတောင်းယူနိုင်တယ်။ ရှံဆုံက ဖိလိတ္တိလူ ၁၀၀၀ ကို သတ်ချိန်မှာ ရေဆာလို့ သေမတတ်ဖြစ်တယ်။ ဘုရားက ရေကို စီးလာစေတယ်။ တရားသူကြီး ၁၅း ၁၅- ၁၉။
ဧလိယကို ကျီးအတွေလွှတ်ပြီး အစာကျွေးတယ်။ ၃ရာ ၁၇း ၃- ၆။ ကျီးအတွေက တနေ့ ၂ ကြိမ် မုန့်နဲ့အသား ယူလာပေးတယ်။ အဲဒီနောက် ဇရတ်ပမြို့မှာ မုဆိုးမရဲ့ လက်တဆုပ်စာ မုန့်နဲ့ဆီကို ကောင်းကြီးပေးပြီး ကြွယ်ဝစေတယ်။ ၃ရာ ၁၇း ၉- ၁၆။ လူတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေးကို ဘုရားက စိတ်ဝင်စားတယ်။ ပေးသနားတယ်။ စိတ်ဓါတ်ကျနေတဲ့ ဧလိယကို ကောင်းကင်တမန်အားဖြင့် မုန့်နဲ့ရေ ပေးတယ်။ ၃ရာ ၁၉း ၅- ရ။
သခင်ယေရှုကိုယ်တိုင်လည်း နေ့စဉ်လိုအပ်မှုတွေအတွက် နမိတ်လက္ခဏာတွေ ပြတယ်။ ပထမဆုံး နမိတ်လက္ခဏာက ဂါလိလဲပြည် ကာနမြို့မင်္ဂလာဆောင်ပွဲမှာ ရေမှ စပျစ်ရည် ဖြစ်စေတယ်။ ယောဟန် ၂း ၁- ၁၀။ ပေတရု၊ ယောဟန်၊ ယာကုပ်တို့ကို အမှုတော်အတွက် ခေါ်ချိန်မှာ ရေနက်ရာအရပ်သို့ ရွေ့ဦးလော့။ ပိုက်ချခိုင်းတဲ့အခါ ငါးအများကြီး ဖမ်းမိတယ်။ ပိုက်ကွန်စုတ်ပြတ်မတတ် ဖြစ်ရတယ်။ လုကာ ၅း ၄- ၈။ ဒါက အစားအစာအတွက် ဖြစ်တယ်။ လူ ၅၀၀၀ ကို မုန့် ၅ လုံး၊ ငါး ၂ ကောင်နဲ့ ကျွေးခဲ့တယ်။ လူ ၄၀၀၀ ကိုလည်း ကျွေးခဲ့တယ်။ ဒါတွေက အစားအသောက်နဲ့ ပါတ်သက်တဲ့ နိမိတ်လက္ခဏာတွေ ဖြစ်တယ်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးတဲ့အခါ ဂါလိလဲပြည်ကို သွားတယ်။ တပည့်တော်တွေ တညလုံး ငါးဖမ်းပေမယ့် မရဘူး။ ငါးရစေချိန်မှာ ငါးကြီး ၁၅၃ ကောင်ရကြတယ်။ ယောဟန် ၂၁း ၁၁။
အဲဒီအချိန်မှာ သခင်ယေရှုက မီးဖိုပြီး သူတို့ကို အိုင်နဘေးမှာ နံနက်စာ ပြင်ပေးတယ်။ ယော ၂၁း ၅- ၁၂။ သခင်ဘုရားက အစားအစာကို စိတ်ဝင်စားပြီး၊ ဆာလောင်သူတွေကို ကျွေးမွေးတယ်။
ဖိလိပ္ပိမြို့သားတွေက အစားအစာ ပို့တဲ့အခါ ရှင်ပေါလု ဝမ်းသာတယ်။ ဧပဖြောဒိတ်လက်မှ ရလို့ အားလုံး ပြည့်စုံနေတယ်လို့ ဆိုတယ်။ မွှေးကြိုင်သောအနံ့နဲ့ ဘုရားသခင် နှစ်သက်တဲ့ယဇ် လို့ဆိုတယ်။ ဘုရားသခင်က သင်တို့ လိုသမျှကို ဖြည့်စွမ်းပေးမယ်လို့ ဆိုတယ်။ ဖိိလိပ္ပိ ၄း ၁၈- ၁၉။ ဒီအစားအစာတွေဟာ ကောင်းကင်က ပေးသလို ရှင်ပေါလု ခံစားရတယ်။ ဒီအကျိုးကို သူတို့ ပြန်ခံစားရဦးမယ်လို့ ဂတိပေးတယ်။
ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ ပါတ်သက်တဲ့ အရာတွေ မရနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေသူတွေ ရှိတယ်။ တချို့က လောကီ ကောင်းကြီးဆိုတာ အစ္စရေးတွေအတွက်ပါ။ ခရစ်ယာန်က ကောင်းကင်အရာပဲ ရမယ်လို့ ဆိုတယ်။ ဒါက မယုံကြည်လို့ အကြောင်းပြတာပါ။ လူကောင်းတချို့လည်း ဒီလို ပြောတတ်တယ်။ ဒီစကား မမှန်ဘူး။ ဓမ္မသစ်ခေတ်မှာလည်း ဓမ္မဟောင်းခေတ်လိုပဲ ယုံကြည်သူတွေကို ဘုရားက ကျွေးမွေးချင်တယ်။ ဘုရားသခင်က မပြောင်းလဲဘူး။ ယာကုပ် ၁း ၁၇ မှာ “ကောင်းမြတ်စုံလင်သော ဆုကျေးဇူး ရှိသမျှတို့သည် အလင်းတို့၏ အဘထံတော်မှ သက်ရောက်ရ၏။ ထိုအဘသည် ပြောင်းလဲခြင်းအရိပ်နှင့် ကင်းလွတ်တော်မူ၏။” ဘုရားက စိတ်မပြောင်းလဲဘူး။ ခရစ်ယာန်တွေကို မ,စချင်သေးတယ်။ သားသမီးတွေကို ဂရုစိုက်နေဆဲပဲ။ ပြောင်းလဲမသွားဘူး။
ဝိညာဉ်ရေးကောင်းကြီးတွေကို ဘုရားပေးတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နေ့စဉ်လိုအပ်နေတဲ့ လောကီအရာတွေကိုလည်း ဘုရားပေးချင်တယ်။
ဂျော့ချ်မူးလယ် George Muller ရဲ့ ဘဝအကြောင်းကို ဖတ်ကြည့်ရင်  အင်္ဂလန်နိုင်ငံ၊ ဘရစ်စ်တိုမြို့မှာ မိဘမဲ့ဂေဟာတွေ ဆောက်တယ်။ ကလေး ၂၀၀၀ ကျော်တယ်။ အဆောက်အဦဆောက်ဖို့၊ နေ့စဉ် စားဖို့၊ အမှုတော်ဆောင်လစာ စတာတွေအတွက် လိုငွေကို အလှူမခံဘဲ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတောင်းဘဲ ဆုတောင်းပြီး ဖြေရှင်းတယ်။ အမှုတော်ဆောင် ရာချီပြီး ပံ့ပိုးနိုင်တယ်။ ကျမ်းစာအုပ် ထောင်ချီပြီး ဝေနိုင်တယ်။ ဝေစာ သန်းနဲ့ချီပြီး ထုတ်ဝေတယ်။ မိဘမဲ့ဂေဟာတွေ ဆောက်တယ်။ သူ့အသက်တာမှာ ဆုတောင်းပြီး ဒေါ်လာ ခုနှစ်သန်း ရခဲ့တယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အလှူမခံ၊ အကူအညီ မတောင်းခဲ့ဘူး။ (George Muller of Bristol ဆိုတဲ့ A. T. Pierson ရေးတဲ့ စာအုပ်)
ဆုတောင်းရင် အစားအစာ၊ အဝတ်အထည်နဲ့ လိုအပ်သမျှ ဘုရားပေးတယ်ဆိုတာ ဂျော့ချ်မူးလယ်က သက်သေပြခဲ့ပြီ။
လောကီအရာတောင်းတာဟာ ဝိညာဉ်သဘောမရှိတာလို့ မယူဆပါနဲ့။ နေ့စဉ်စားဖို့ ဆုတောင်း အဖြေရသူဟာ သူတပါး ကယ်တင်ခြင်းရဖို့လည်း ပိုဆုတောင်းချင်လာတယ်။
ဘုရားသခင်က သားတော်ကိုပင် ပေးခဲ့တယ်။ လောကီလိုအပ်ချက်တွေကိုလည်း ပေးချင်တယ်။ ရောမ ၈း ၃၂ မှာ “သားတောရင်းကို မနှမြောဘဲ၊ ငါတို့ရှိသမျှ အဖို့အလို့ငှါ စွန့်တော်မူသောသူသည်၊ သားတော်နှင့်တကွ ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကို ငါတို့အားမပေးဘဲ အဘယ်သို့နေတော်မူမည်နည်း။”

၂။ အစားအစာအတွက် ဆုတောင်းခြင်း အဖြေများ

ဒါက သီအိုရီမဟုတ်ဘူး။ လက်တွေ့ဖြစ်တယ်။ ဒါဝိဒ်က “ဤဆင်းရဲသောသူ၏ အော်ဟစ်ခြင်းအသံကို ထာဝရဘုရား နားထောင်၍” ဆာလံ ၃၄း ၆။ “ခြင်္သေ့တို့သည် ဆင်းရဲ၍ ငတ်မွတ်ခြင်းကိုခံရသော်လည်း၊ ထာဝရဘုရားကို ရှာသောသူတို့၌ ကောင်းသောအရာ တစုံတခုမျှ မလိုရာ။” ဆာလံ ၃၄း ၁၀။ နေ့စဉ်လိုသမျှကို ဆုတောင်းလို့ အဖြေရကြတာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဘုန်းတော်ထင်ရှားတယ်။ ယုံကြည်သူတွေ ခွန်အားရကြတယ်။ ၁၉၁၆ ခု၊ ဇန်နဝါရီမှာ ကျွန်တော့အသက် ၂၀။ Texas ပြည်နယ်အနောက်ပိုင်းက နွားမွေးတဲ့ Dundee မြို့မှာ ယာခင်းကြီး ရှိတယ်။ ကျောင်းနေဖို့ ဘုရားနိုးဆော်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျောင်းစရိတ် မရှိဘူး။ အဖေ့မှာလည်း မရှိဘူး။ ကျွန်တော့မှာတော့ မြင်းတကောင်နဲ့ မြင်းကုန်းနှီးအပြင် ၉ ဒေါ်လာနဲ့ ၃၅ ဆင့်ပဲ ရှိတယ်။ ဘဏ်မှာ ငွေချေးဖို့ ကြိုးစားတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေကို အကူအညီတောင်းတယ်။ မြင်းရောင်းဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမယ့် စီးပွါးပျက်တဲ့ ကာလဆိုတော့ မြင်းလည်း ရောင်းမရ။ ပိုက်ဆံလည်း ချေးမရဘူး။ ဇန်နဝါရီလ ၁၃ ရက်နေ့မှာ ဆီးနှင်းတွေကျပြီး အရမ်းအေးတယ်။ ဒီအချိန်မှာ ဆုတောင်းဖို့ တောင်ကုန်းလေးကို တက်သွားလိုက်တယ်။ မျက်နှာအပ်ပြီး ဆုတောင်းတယ်။ “တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ပြီးပြီ ကိုယ်တော်။ ဧဝံဂေလိတရားလည်း ဟောချင်တယ်။ ဓမ္မသီချင်း အဆိုတော်လည်း ဖြစ်ချင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်တော်အလိုရှိရာ တခုခု လုပ်ပါမယ်။ ဆယ်ဖို့တဖို့လည်း အမြဲပေးမယ်လို့ ဂတိပေးလိုက်တယ်။ ပေးချင်တဲ့စိတ်ကလည်း ဘုရားထံကလာတာပဲ ဖြစ်မယ်။ ကျောင်းစရိတ်ကို မ,စပါ။ အလိုတော်အတိုင်း ဖြစ်ပါစေ” လို့ ဆုတောင်းလိုက်တယ်။
အဲဒီအချိန်က Dr. R. A. Torrey ရဲ့ How to pray ဆုတောင်းနည်း ဆိုတဲ့စာအုပ်ကို ဖတ်ဖူးတယ်။ ဒီစာအုပ်ကို ခရစ်ယာန်တိုင်း ဖတ်သင့်တယ်။ အမေသေတော့ သူ့လက်ဆွဲအိပ်ကလေး ပို့လိုက်ဖို့ အဖေ့ကို မှာသွားတယ်။ အဲဒီနောက် Texas ပြည်နယ်က Decatur ကောလိပ်ကို သွားတက်တယ်။
ဆုတောင်းတယ်။ ၂၅ မိုင်လောက် ရောက်တဲ့အခါ Texas ပြည်နယ်၊ Archer မြို့က Power State ဘဏ်ကို ရောက်တယ်။ ဘဏ်ငွေကိုင်ကို “ကျောင်းတက်ချင်လို့ မြင်းပေါင်ချင်တယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။ သူက မြင်းကို မကြည့်ဘဲ “ဘယ်လောက်လိုချင်လဲ” ဆိုပြီး ချက်လက်မှတ်ကို ဆွဲယူတယ်။ တော်တော်အံသြစရာပါ။ တခါမှ မကြုံဖူးဘူး။ “ကျောင်းစရိတ် ပထမအရစ် ဒေါ်လာ ၆၀ လိုတယ်။” ဆိုတော့ …. “ဘယ်လောက်ကြာရင် ပြန်ဆပ်မလဲ” တဲ့။ “၆ လ” လို့ သီးနှံရိတ်မယ့်အချိန်ကိုမှန်းပြီး ပြောလိုက်တယ်။ သူက ၆ လ အချိန်ပေးပြီး၊ ဒေါ်လာ ၆၀ ထုတ်ပေးတယ်။ ဘဏ်ကိုလာတဲ့ တခြားတယောက်က “Mr. Power ခင်ဗျားပြောတော့ ကြပ်တည်းတဲ့ အချိန်မို့ ၃ လထက်ပိုပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မချေးနိုင်ဘူး .. ဆို။” လို့ ပြောလာတယ်။
“ဒါပေမယ့် ဒီကောင်လေးက ငါ့မိတ်ဆွေရဲ့ သားကွ” လို့ ဘဏ်အရာရှိက ဖြေတယ်။ သူကို ကူညီဖူးတာက စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးတဲ့ ကိုင်းကူး ကိုင်းဆက်နည်းလေး ပြောပြဖူးတာပါ။
ကောလိပ်ရောက်တော့ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးက အလုပ်မရှိဘူး လို့ ပြောပေမယ့် ဘုရားက အလုပ်တခု ပေးတယ်။ နွားနို့ညှစ်ရတယ်။ စားပွဲထိုးလုပ်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျောင်းလစာပေးရမယ့်အချိန် ရောက်ပြန်တော့ အသည်းအသန် ဆုတောင်းရတယ်။ မကြာခင်မှာ Dr. J. L. Ward က ခေါ်တယ်။ သူက သိပ်သဘောကောင်းတယ်။ ကောင်းကြီးပါပဲ။ “John ကျောင်းနောက်ကျတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို သချင်္ာသင်ပေးနိုင်မလား။ အက္ခရာနဲ့ ဂျော်မက်တြီမှာ ညံ့နေတယ်။” လို့ ပြောတယ်။ စာသင်ရတယ်။
ဒါပေမယ့် အကျီ င်္၊ ဘောင်းဘီတွေက ပေါက်ပြဲနေတယ်။ ညမှာ ဘောင်းဘီအပေါက် ဖာရတယ်။ ပါးလွန်းတော့ မခိုင်တော့ဘူး။ လမ်းလျှောက်ရင် အဖါရာကွယ်ဖို့ ဦးထုပ်နဲ့ ကာရတယ်။
တညတော့ အခန်းဖေါ် Riley Whatley ကို ပြောတယ်။ “အကျင်္ ီမရှိရင်တော့ ကျောင်းထွက်ရတော့မယ်။ အကျင်္ီတွေက ဖါရာတွေနဲ့ချည်းပဲ။” Riley က ဆုတောင်းဖို့ အကြံပေးတယ်။ အခန်းဖေါ် ၃ ယောက် ဆုတောင်းကြတယ်။ ဘုရားက စိတ်ချမှုပေးတယ်။ အဲဒီညက သောကြာညပါ။ တနင်္ဂနွေနေ့ခင်းမှာ ဟိုအဝေး Texas ပြည်နယ် Gainesville မှာနေတဲ့ ဦးလေးက ဖုန်းခေါ်တယ်။ သူက စေတနာကောင်းတယ်။ သဘောကောင်းတယ်။ “John အဝတ်အစားဝယ်ဖို့ ငွေဘယ်လောက်လိုလဲ” လို့ မေးလာတယ်။ “ကျွန်တော့မှာ အဝတ်အစားဝယ်ဖို့ ငွေလိုတာ ဦးလေး ဘယ်လိုသိသလဲ” လို့ မေးလိုက်တယ်။ “ဟာ ….  ကျောင်းသားတွေမှာ အကျင်္ ီအဝတ်အစား အမြဲလိုတာပဲ” လို့ ပြောလာတယ်။ ၁၅ ဒေါ်လာ လိုတယ်လို့ ပြောတဲ့အခါ ချက်လက်မှတ်မှာ ဒေါ်လာ ၂၀ ပေးတယ်။ အကျင်္ီအပြာရောင်တထည်၊ ဦးထုပ်တလုံး၊ ဖိနပ်တရံကို ဒေါ်လာ ၂၀ နဲ့ ဝယ်လိုက်တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီငွေတွေအားလုံး ပြန်ဆပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဆုတောင်းရင် ရတယ် ဆိုတာက စိတ်ပျော်စရာ ဖြစ်လာတယ်။ ကောလိပ်၊ တက္ကသိုလ်နဲ့ ကျမ်းစာကျောင်း ၂ နှစ် တက်ချိန်မှာပါ ပိုက်ဆံမရှိလို့ ကျောင်းမတက်ရတာမျိုး မရှိတော့ဘူး။ ကျောင်းတက်ဖို့ ေထောက်ပံ့တဲ့သူ ရှိနေတဲ့ဘဝမျိုးပါ။
ဘုရားသခင်က မပြောင်းလဲဘူး။ ဆုတောင်းသံကို နားထောင်ပေးနေတယ်။ ၁၉၄၁၊ ဇန်နဝါရီလ Nebraska ပြည်နယ် Grand Island မှာ ရေဒီယိုအစီအစဉ်တခုမှာ ဟောပြောရင်း အခုန အဖြစ်အပျက်လေးကို ပြောပြဖြစ်တယ်။ Kansas State ကောလိပ်မှာတက်နေတဲ့ ကျောင်းသားတယောက်က စိတ်ညစ်နေတယ်။ အဲဒီရေဒီယိုကို နားထောင်နေတယ်။ သူ့ကျောင်းက  မကောင်းတာ၊ အကျင့်ပျက်နေတာ၊ အယူလွဲနေတာတွေကို စိတ်ညစ်နေတယ်။ Wheaton ကောလိပ်ကို တက်ချင်နေတယ်။ ပိုက်ဆံကမရှိဘူး။ ဘုရားအဖြေပေးတာ ကြားရတော့ သူလည်း ဆုတောင်းတယ်။ အခန်းဖေါ် ဝင်လာချိန်မှာ သူ့အဝတ်အစားတွေ သိမ်းနေပြီ။ ပိုက်ဆံမရှိပေမယ့် ဘုရား မ,စမယ်လို့ သူယုံတယ်။ ကျောင်းစရိတ်နဲ့ အခန်းခကို ဘုရား ဖြည့်စွမ်းမယ်လို့ ဆိုတယ်။ ဒါနဲ့ Wheaton ကောလိပ်ကို သွားတယ်။ ရောက်ပြီး ၂ နာရီအကြာမှာ အလုပ်တခုရတယ်။ ကျောင်းစရိတ် ပေးနိုင်လာတယ်။ ဒီအကြောင်း ကျွန်တော့ကို ပြန်ပြောပြပြီး အခု ကျွန်တော့ရုံးမှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်။
၁၉၂၆ မှာ သင်းအုပ်ဘဝ အနားယူပြီး အချိန်ပြည့် ဧဝံဂေလိ အမှုဆောင်လိုက်တယ်။ ပိုဆက်ကပ်ဖို့ လိုလာတယ်။ “ကိုယ်တော့်အလုပ်ကို ကျွန်တော်တာဝန်ယူမယ်။ ကျွန်တော့မိသားစုကို ကိုယ်တော်တာဝန်ယူပေးပါ” လို့ ဆုတောင်းလိုက်တယ်။ အသက်အာမခံ ဒေါ်လာ တသောင်းကို သုံးလိုက်တယ်။ လူကို အားမကိုးဘဲ၊ ဘုရားကိုပဲ အားကိုးဖို့ ဇနီးသည်နဲ့ သဘောတူထားကြတယ်။ ပုံမှန်လစာမရှိဘဲ အလုပ်လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ကြတယ်။ အဲဒီ ၁၅ နှစ်လုံး ကျွန်တော့မိသားစုကို ဘုရား မ,စတယ်။ သမီး ၆ ယောက်၊ အားလုံး ၈ ယောက်ရှိတယ်။ လိုလေသေး မရှိခဲ့ဘူး။ အမှုတော်ဆောင်တွေကို ထောက်ပံ့နိုင်တယ်။
ပြီးခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်တာကာလမှာ စာပေထုတ်ဖို့ ဒေါ်လာ ၃၆၀၀ ပေးနိုင်တယ်။ ပုံနှိပ်စရိတ် တလ ဒေါ်လာ ၁၀၀၀ ပေးရတယ်။ ရေဒီယိုအလုပ်လည်း ရှိတော့ နေ့တိုင်း ပိုက်ဆံကုန်တယ်။ ပြေလည်ပါတယ်။ ဒါတွေအားလုံးဟာ ဆုတောင်းလို့ ရတာဖြစ်တယ်။
၁၉၃၁- ၃၂ မှာ ၆ လတာ ကာလအတွင်း နေ့စဉ် ရေဒီယိုလွှင့်ရတယ်။ တနေ့ ၂၅ ဒေါ်လာကုန်တယ်။ မိသားစုစရိတ်ရှိတယ်။ စာပေထုတ်ရတယ်။ ဒါတွေကို ဆုတောင်းပြီး ဖြေရှင်းရတယ်။ ထောက်မမယ့် အသင်းတော် မရှိဘူး။ အလှုငွေမခံဘူး။ ရေဒီယိုကနေလည်း အလှုငွေထည့်ဖို့ မတောင်းခံဘူး။ ဒီရေဒီယိုဟာ စေတနာရှင်တွေနဲ့ လုပ်ဆောင်တယ်လို့ပဲ ပြောပါတယ်။ ဒါကြောင့် နေ့တိုင်း ဆုတောင်းပြီး ဖြေရှင်းရတယ်။ တနေ့တော့ ဝန်ထမ်းစရိတ် ဒေါ်လာ ၃၀ လိုတယ်လို့ ဆုတောင်းတယ်။ မနက်ပိုင်း စာတွေဝင်လာတော့ အလှုငွေ ၁၃.၅ ဒေါ်လာပါတယ်။ နေ့ခင်းစာတွေမှာတော့ အလှုငွေ မပါဘူး။ မွန်းလွဲပိုင်းစာတွေမှာလည်း အလှုငွေမပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒီနေ့က ဒေါ်လာ ၃၀ လိုတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အမျိုးသမီးတယောက် ရောက်လာတယ်။ ရေဒီယိုကြောင့် ခွန်အားရတယ်လို့ ပြောတယ်။ တဒေါ်လာ ပေးတယ်။ ဆရာ တရားဟောတာ စိတ်လှုပ်ရှားတယ်။ ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူးတဲ့။ ပြောရင်း မျက်ရည်ကျလာတယ်။ တဒေါ်လာ ပြန်ပေးပါ ဆိုပြီး၊ ၅ ဒေါ်လာပေးတယ်။ ကျွန်မအိမ်နီးချင်း ကက်သလစ် တယောက်လည်း ဆရာ့တရားကြောင့် ခွန်အားရတယ်၊ အခုတော့ ကယ်တင်ခြင်းရပြီနဲ့တူတယ်။ ဆရာ့ရေဒီယိုကြောင့် လူတွေ အကျိုးရှိတယ် ဆိုပြီး၊ ၅ ဒေါ်လာ ပြန်တောင်းကာ ၁၀ ဒေါ်လာပေးတယ်။ နောက်တော့ သူ့အမျိုးသားလည်း ရေဒီယိုကြောင့် ခွန်အားရတဲ့အကြောင်း သူ့အမျိုးသားကလည်း အခုအလှုငွေပေးတာကို ဝမ်းသာမယ်ထင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ မျက်ရည်တွေဝဲလာပြီး၊ ၅ ဒေါ်လာရော၊ ၁ ဒေါ်လာရော၊ အကြွေတွေပါ ပေးသွားတယ်။ သူပြန်ပြီးနောက် ကျမ်းစာသင်ခန်းစာ ဆက်ရေးနေတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ ၁၃.၅ ဒေါ်လာရယ်၊ ၁၀ ဒေါ်လာ၊ ၅ ဒေါ်လာ၊ ၁ ဒေါ်လာနဲ့ ဆင့် ၅၀ ကို ပေါင်းကြည့်တော့ ဒေါ်လာ ၃၀ အတိဖြစ်နေတယ်။ အရမ်းပျော်သွားတယ်။ လိုတာကလည်း ဒေါ်လာ ၃၀ ပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် ဆုတောင်းရင် ဘုရားက ပေးတယ်လို့ အတွေ့အကြံုအရ သိနေတယ်။
၁၉၃၂၊ ဇူလိုင်လ၊ လက်ထဲမှာ ၁၀ ဒေါ်လာအပြည့်တောင်မရှိဘဲ၊ Dallas ကို သွားတယ်။ လေဟာပြင်တရားဟောပွဲ ကျင်းပပြီး၊ အသင်းတော်သစ် စဖို့ဖြစ်တယ်။ ကူညီမယ့်သူ မရှိ။ အသိမိတ်ဆွေ မရှိ။ ထိုင်ခုံနဲ့ လျှပ်စစ်မီးအတွက် ငွေမရှိ။ မြေကွက်လပ်တခုကို ပထမအပတ်အတွက် ၅ ဒေါ်လာနဲ့ ငှါးလိုက်တယ်။ ဝိုင်းကူဖို့ နိုးဆော်လိုက်တယ်။ ထိုင်ခုံတွေ ရောက်လာတယ်။ အလုပ်စနိုင်သွားတယ်။ ဘုရားကျောင်း အကြီးကြီး ဆောက်ဖြစ်သွားပြီး၊ အသင်းသား ၁၄၀၀ ကျော်အထိ တိုးလာတယ်။ ရ နှစ်ခွဲအတွင်း သခင်ယေရှုကို ယုံကြည်သူ ထောင်ချီ ရှိခဲ့တယ်။ စိုးရိမ်ခဲ့ပေမယ့် ဆုတောင်းတဲ့အခါ ဘုရားက ပေးပါတယ်။ ကားတစီးရဖို့ ဆုတောင်းတာ မမြော်လင့်ဘဲ ၃ ရက်အတွင်း ရတယ်။ စီးပွါးရေးကြပ်တည်းတဲ့ကာလဖြစ်ပေမယ့် ဒေါ်လာ ၁၀၀၀ တန် ချက်လက်မှတ် ရောက်လာတယ်။ မမြင်ဖူး၊ မတွေ့ဖူး၊ စကားတခွန်းမှ မပြောဖူးတဲ့ လူတယောက် ပေးတာဖြစ်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅ နှစ်က ဘုရားကို လုံးလုံးအားကိုးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်တဲ့အချိန်ကစပြီး၊ လိုသမျှ ဆုတောင်းပြီး လောကီ အသုံးအဆောင်တွေ အံ့သြဖွယ် ရတယ်။ အခုသတင်းပတ်မှာလည်း ပုံနှိပ်ခ ဒေါ်လာ ၅၀၀ လိုနေတယ်။ C. T. Studd ရဲ့ စာအုပ်ကို ဖတ်နေတုန်း၊ လိုတဲ့ငွေ ဘယ်လောက်လဲလို့ မသိခင်မှာဘဲ ဘဏ်မှာရှိတဲ့ငွေနဲ့ ပေးချေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ လက်ထဲမှာ စာအုပ်ဖိုးတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် မလောက်ဘူး။  အဲဒီချိန်မှာ မစ္စစပီပြည်နယ် အသင်းတော်တပါးက ၂၅ ဒေါ်လာတန် ချက်လက်မှတ်နဲ့ စာတစောင် ပို့လိုက်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်လောက်က သူတို့အသင်းတော်မှာ တရားဟောတုန်း ပေးခဲ့တဲ့အလှုငွေထက် ပိုပေးသင့်တယ်ထင်လို့ ထပ်ပေးတာ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘုရားသခင်ရဲ့ အချိန် timing က ပိုကောင်းပါတယ်။ ဒါနဲ့ ပေးစရာ ဒေါ်လာ ၅၀၀ ကို ပေးနိုင်သွားတယ်။ ကိုယ်လိုသမျှ ငွေကြေးမှအစ ဘုရားပေးတယ်ဆိုတဲ့ သက်သေတခုပါ။ ကိုယ်လိုသမျှ အစားအစာ၊ ငွေကြေးမှအစ ဘုရားက ပေးနေကျပါပဲ။ ဒါကြောင့် ဆုတောင်းရင် အစားအစာ၊ အဝတ်အထည်၊ အလုပ်အကိုင်၊ အကြွေးပေးစရာ ငွေကြေးက အစ ဘုရားပေးတယ်ဆိုတာ ယုံကြည်ပါ။ “သင်တို့သည် ဆုကျေးဇူးကိုရမည်ဟု ယုံကြည်သောစိတ်နှင့် ဆုတောင်းသမျှတို့ကို ရကြလိမ့်မည်။” မာကု ၁၁း ၂၄။  အဓိပ္ပါယ်ကတော့ ပိုက်ဆံရမယ်လို့ ပြောတာပါ။ “ငါ၏နာမကို အမှီပြု၍ တစုံတခုသောဆုကို တောင်းလျှင်၊ တောင်းသည့်အတိုင်း ငါပြုမည်။” ယောဟန် ၁၄း ၁၄။ ဒါကလည်း လောကမှာနေစဉ် ကိုယ်လိုတာ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ဘုရားသခင်ပေးနိုင်တယ် ဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ။ ဒါကြောင့် ရိုးသားစွာ ဆုတောင်းတတ်ဖို့ ဘုရားသခင် သွန်သင်ပေးနိုင်တယ်။ “အသက်မွေးလောက်စောအစာကို ယနေ့ ပေးသနားတော်မူပါ” လို့ ဆုတောင်းတတ်ဖို့ လိုပါတယ်။

Two Lost Sons - ေပ်ာက္ေသာသား ၂ ေယာက္

ေပ်ာက္ေသာသား ႏွစ္ေယာက္

Two Lost Sons

by Ray Baker

(2018, January 21, Y.P Service တြင္ ေဟာေျပာေသာ တရားျဖစ္ပါသည္။)

ေပ်ာက္သားသားကို  prodigal son လို႔ ေခၚပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကားမွာ prodigal ကို သိပ္သံုးေလ့ မရွိဘူး။ ေပ်ာက္ေသာသားဥပမာကို ေျပာမွပဲ သံုးၾကတဲ့အတြက္၊ အဂၤလိပ္စကားေျပာေနသူေတြပင္ အဲဒီစကားရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို သိပ္မသိၾကဘူး။ prodigal  ရဲ႕ အဓိပၸါယ္က wasteful အသံုးအျဖဳန္းႀကီးတာပါ။ ဒီဥပမာမွာ အသံုးအျဖဳန္းႀကီးတဲ့သားအေၾကာင္းပဲ သင္ခန္းစာယူတတ္ၾကတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ေမတၱာနဲ႔ ခြင့္လႊတ္ျခင္းကို မႏွေျမာဘဲ ျဖဳန္းေနတဲ့ အေဖတေယာက္လည္း ပါတယ္။ သားအႀကီးဆိုတဲ့ အရိုက္အရာကို တန္ဖိုးမထား၊ ကိုယ္ဘဝရဲ႕ အခြင့္အေရးကို ျဖဳန္းပစ္ေနတဲ့ အကိုႀကီးလည္း ပါတယ္။

ဟိုးတုန္းက မိတ္ေဆြတေယာက္ ရွိတယ္။ အသင္းသား ရာနဲ႔ခ်ီတဲ့ အသင္းေတာ္ အလတ္တန္းစာမွာ သင္းအုပ္ပါ။ အမႈေတာ္က အဆင္ေျပသလို၊ က်မ္းစာေက်ာင္းေလး တေက်ာင္းမွာ အခ်ိန္ပိုင္း ဆရာပါ။ တနဂၤေႏြ တမနက္မွာေတာ့ သူက တရားေဟာဖို႔ တက္လာတယ္။ ေပ်ာက္ေသာသားအေၾကာင္း ဖတ္တယ္။  “ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္ သင္းအုပ္အျဖစ္ကေန ႏႈတ္ထြက္ပါတယ္။ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ့မိန္းမကို ထားခဲ့ၿပီး ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳေတာ့မယ္။ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာက္ေသာသား လုပ္ေတာ့မယ္။” လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ တရားပလႅင္ေပၚက ဆင္းၿပီး အသင္းေတာ္ကို စြန္႔၊ မိန္းမနဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္ သမီး ၂ ေယာက္ကို ထားခဲ့ၿပီး ကားေမာင္း ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။

တျခားၿမိဳ႕မွာ ေနာက္အိမ္ေထာင္နဲ႔ သနားစရာဘဝနဲ႔ အသက္ရွင္တယ္။ သင္းအုပ္ဆရာပဲ လုပ္ဖူးရွာတယ္။ ပညာမတတ္၊ ကၽြမ္းက်င္တဲ့အလုပ္ မရွိ။ ကားေဟာင္း အေရာင္းအဝယ္ လုပ္ရတယ္။ ဒီမွာေတာ့ မသိဘူး။ ကားအေဟာင္း ေရာင္းဝယ္တဲ့သူကို လူေတြ မယံုၾကဘူး။ ကားေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာၿပီး၊ ေစ်းပိုေတာင္းတယ္၊ လိမ္တယ္လို႔ လူေတြ ယူဆၾကတယ္။

အသင္းေတာ္ကေတာ့ ဖရိုဖရဲျဖစ္သြားတာေပါ့။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကုစားဖို႔ ႀကိဳးစားၾကေပမယ့္ ဒီေန႔ထိ အနာက်က္လွတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ မိသားစုလည္း ၿပိဳကြဲတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ သမီးတေယာက္က အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္။ မဂၤလာပြဲမွာ အေဖကို မဖိတ္ဘူး။

အခုဥပမာေတာ္မွာ အေဖတယာက္နဲ႔ သားႏွစ္ယာက္ ေတြ႕ရတယ္။ တေန႔ေတာ့ သားအငယ္က အေဖ့ထံမွာ အေမြေတာင္းတယ္။ သာမန္အားျဖင့္ အေမြဆိုတာ အေဖေသမွ ရမွာပါ။ လိမၼာတဲ့သားသမီးဆိုရင္ အေဖ အသက္ရွင္တုန္း၊ က်န္းမာေနတုန္း အေမြေတာင္းမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ပံုက အေဖကို ေသေစခ်င္ေနတဲ့ပံုပါ။ “အေဖ့ကို ေသေစခ်င္ၿပီ။ ဒါမွ ငါအေမြရမယ္။” လို႔ ေျပာသလို ျဖစ္ေနတယ္။ သားအငယ္ အေမြေတာင္းတာက ရွက္စရာပါ။ မိသားစုအတြက္ေရာ၊ သူ႔ကိုသူပါ သိကၡာက်ေစပါတယ္။ အေမြေတာင္းၿပီး အိမ္ကထြက္သြားတာဟာ မိဘကို ျပဳစုဖို႔ ဘုရားေပးတဲ့ အခြင့္အေရးကို ပစ္ပယ္လိုက္တာပါ။

ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အေဖကေတာ့ သားငယ္ရဲ႕ အရွက္မဲ့ေတာင္းသမွ်ကို ေပးတယ္။ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ကို အေမြခြဲေပးတယ္။ ဓမၼသစ္က်မ္းရဲ႕ မူရင္းဂရိ အသံုးအႏႈန္းက စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတယ္။ အေဖက သူ႔အသက္ life ကို ခြဲေပးတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒီသားအတြက္ေတာ့ အေဖ့အသက္ဟာ အဓိပၸါယ္ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုရမွာပါ။

သားအငယ္က ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို ထြက္သြားတယ္။ ေငြေတြ သံုးျဖဳန္းရင္း ဆိုးမိုက္ေနတယ္။ က်မ္းစာကေတာ့ အတိအက် မေျပာဘူးေပါ့။ ေနာက္ပိုင္း သူ႔အကို စြပ္စြဲခ်က္အရ ျပည့္တန္ဆာေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ပါးေနတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ ဟုတ္မွာပါ။ အရက္ေတြ ေသာက္ေနမွာေပါ့။ မူးယစ္ေဆးေတြ သံုးမွာေပါ့။ ၿပိဳင္ကားေတြ ဝယ္။ ဟိုေခတ္ဆိုေတာ့ ကုလားအုတ္ေတြ ဝယ္မွာေပါ့။ ပိုက္ဆံရွိတုန္းေတာ့ နာမည္ႀကီးတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ပိုက္ဆံေတြ ကုန္သြားၿပီ။ ဘယ္မွာလဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ? သူလက္ေဆာင္ေတြ ေပး၊ ဟိုတယ္ေတြမွာ ပါတီပြဲေတြ ေငြအကုန္ခံ က်င္းပေပးခဲ့တဲ့ လူေတြ အခု ဘယ္မွာလဲ? အခုေတြ မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။

အိမ္မွာေနေတာ့ သားဘဝမွာ ရပိုင္ခြင့္နဲ႔အတူ တာဝန္ေတြ ရွိတယ္။ သူက ရပိုင္ခြင့္ပဲ လိုခ်င္တယ္။ တာဝန္မယူခ်င္ဘူး။ တာဝန္ေတြကို လံုးလံုးစြန္႔ခြါသြားတယ္။ လြတ္လပ္ခ်င္လို႔ အေဝးကို ထြက္လာခဲ့တယ္။ ပိုဆိုးတဲ့ ကၽြန္ဘဝေရာက္သြားတယ္။ တက္မက္မႈေတြကို မခ်ဳပ္ထိန္းႏိုင္ေတာ့ အေဖ့ေမတၱာနဲ႔ရတဲ့ ကိုယ့္လြတ္လပ္မႈကို အလဲအထပ္ လုပ္သြားတယ္။

ကိုယ္အရွက္အေၾကာက္ဆံုး၊ အရြံမုန္းဆံုးအရာက ဘာျဖစ္မလဲ? မိဘနဲ႔မိတ္ေဆြေတြ သိမွာ အေၾကာက္ဆံုး အျဖစ္က ဘာျဖစ္မလဲ? အဲဒါေတြထက္ ပိုဆိုးတာကို ႀကံဳခဲ့ရရွာတယ္။

အေဖ့ေငြကို ျဖဳန္းၿပီး အေဝးမွာ ေရာက္ေနၿပီ။ လူရႈပ္ေထြးၿပီး စည္ကားေနတဲ့ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ႀကီးလို ေနရာမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေငြကုန္ေတာ့ တေယာက္တည္း ျဖစ္ၿပီ။ စိတ္ပ်က္စရာအေကာင္းဆံုးအလုပ္ကို လုပ္ရရွာၿပီ။

လိမ္မာတဲ့ဂ်ဴးလူငယ္တေယာက္အတြက္ ရွက္စရာအေကာင္းဆံုးအလုပ္က ဝက္ေက်ာင္းရတာပဲ။ ဝက္ကို ညစ္ညဴးတယ္လို႔ သေဘာထားတယ္။ ဝက္ေက်ာင္းရတယ္ဆိုတာ က်ိန္ျခင္းခံရတာပဲလို႔ ဂ်ဴးရဗၺိဆရာ တေယာက္က ဆိုတယ္။  ဒီထက္ဆိုးတာ ရွိေသးတယ္။ ဝက္ေက်ာင္းရရံုမက ဗိုက္ဆာေနတယ္။ ဝက္ေတြစားေနတဲ့ ပဲေတာင့္ကိုပင္ စားခ်င္ေနတယ္။

 ေနာက္ဆံုးေတာ့ “ငါ ဘာလို႔ ဒီလိုျဖစ္ေနရလဲ? ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ” လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးလာတယ္။ အေဖ့အိမ္က အေစခံေတြနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္မိတယ္။ သူတို႔မွာ ေငြေၾကး၊ အစားအစာနဲ႔အတူ ဂုဏ္သိကၡာ ရွိတယ္။ ဒါနဲ႔ အေဖ့အိမ္ကို ျပန္ၿပီး အေစခံကၽြန္လိုပဲေနဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အရင္ကေတာ့ မာနနဲ႔ အေမြေတာင္းတယ္။ အခုေတာ့ စိတ္လိုလက္ရ အနိမ့္ဆံုးမွာေနၿပီး အေဖ့စကားကို အေစခံကၽြန္လို နားေထာင္မယ္။

အေဖ့အိမ္နားေရာက္တာနဲ႔ အေဖကျမင္ၿပီး ေျပးထြက္ ႏႈတ္ဆက္လာတယ္။ က်မ္းစာကမေျပာေပမယ့္ အေဖက သားျပန္အလာကို ေစာင့္ေျမာ္ေနပံုရပါတယ္။

ဂုဏ္သိကၡာကို ထိန္းတဲ့ အေရွ႕တိုင္းအေဖဆိုတာ အိမ္ေျပး သားဆိုးကို သိကၡာက်ခံ ေျပးေတြ႕မွာ မဟုတ္ဘူး။ (၁၁း ၂၀) အရွက္သိကၡာထိန္းခ်င္ရင္ သူ႔သားကို အလုပ္လာေတာင္းတဲ့ သူေတာင္းစားလိုသာ ဆက္ဆံဖို႔ ရွိပါတယ္။

ႀကိဳေတြးထားတဲ့စကားလည္း သားက မေျပာျဖစ္ပါဘူး။ အေဖက အေစခံေတါကို ပါတီပြဲႀကီး က်င္းပခိုင္းတယ္။ ပြဲေန႔ပြဲထိုင္ ဝတ္ရံုကို ဝတ္ဆင္ေစတယ္။ လက္စြပ္စြပ္ေပးတယ္။ လက္စြပ္က အခြင့္အာဏာနဲ႔ တာဝန္ရွိသူ ဆိုတဲ့သေဘာေပါ့။ ဖိနပ္စီးေစတယ္။ အဲဒီေခတ္က ကၽြန္ေတြဟာ ဖိနပ္မစီးဘဲ ေျခဗလာနဲ႔ အလုပ္လုပ္ရတယ္။

ပြဲႀကီးက်င္ပမယ္။ အတီးအမႈတ္နဲ႔ အစားအေသာက္ေတြပါမယ္။ ဆူၿဖိဳးတဲ့ ႏြားတေကာင္သတ္တယ္။ တရြာလံုးကို ဖိတ္ခ်င္တာပါ။ မိသားစုတစုအတြက္ဆိုရင္ ႏြားတေကာင္ဟာ မ်ားတာေပါ့။ ႏြားကလည္း ေမြးေန႔တို႔ မဂၤလာေဆာင္တို႔အတြက္ ေမြးထားတာမ်ိဳးပါ။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေလ၊ ေသတဲ့သားက ျပန္ရွင္ေတာ့ ေမြးေန႔ေပါ့။

အကို၊ အမေတြ ရွိတဲ့သူ ရွိသလား? ဒီလိုဘဝကို ကၽြန္ေတာ္ မခံစားဖူးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က အကိုအႀကီးဆံုး။ ညီႏွစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့ဘဝက ဒီဥပမာေတာ္ထဲက အကိုႀကီးလိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာျပႆနာမွ မလုပ္တဲ့ လူေကာင္း။ ေက်ာင္းစာႀကိဳးစားေတာ့ အမွတ္အၿမဲေကာင္းတယ္။ ညီေတြအဖို႔ေတာ့ မလြယ္ဘူး။ အကိုေလာက္မေတာ္ဘူးဆိုၿပီး ဆရာေတြရဲ႕ အေျပာခံရၾကတယ္။

 ဥပမာေတာ္ထဲမွာ အကိုက အိမ္မွာပဲေနတယ္။ သူ႔ကိုယ္သူ ထိန္းတယ္။ ျပႆနာမရွာဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေငြယူေျပးတဲ့ ညီငယ္ကို စိတ္ဆိုးတယ္။ ျပန္လာေတာ့ အေဖက သူ႔အတြက္ ေငြေတြ ျဖဳန္းေနျပန္တယ္။

အကိုက သူႊအေဖအိမ္မွာလုပ္ရတာကို ကၽြန္လို သေဘာထား သံုးႏႈန္းတယ္။ အခမရဘဲ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ကၽြန္ခံရတယ္တဲ့။ သူက ကၽြန္လိုေနတယ္။ သားလို မဟုတ္ဘူး။ အကိုႀကီးရဲ႕ ျပႆနာက ကိုယ့္ေျဖာင့္မတ္ျခင္းပဲ။

သူ႔ခမ်ာ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ဖို႔ ဆိတ္တေကာင္ေတာင္ မရဘူးတဲ့။ ရွိသမွ် သူပိုင္တာ သူမသိရွာဘူး။ သားဆိုတာ ရပိုင္ခြင့္ေရာ၊ လြတ္လပ္မႈပါ ရွိတာ သူမသိရွာဘူး။ 

ဒီျဖစ္ရပ္မွာ ထူးဆန္းတဲ့ irony  “ကေျပာင္းကျပန္”  ရီစရာတခု ျဖစ္လာတယ္။ အိပ္ျပင္က သားငယ္က အတြင္းေရာက္။ အတြင္းက သားႀကီးက အျပင္ ျပန္ေရာက္သြားတယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာ သားႀကီး ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္လဲေတာ့ မသိရပါဘူး။ စိတ္ျပန္ေျပၿပီး ညီကို လက္ခံသလား? အသနားပိုတဲ့ အေဖနဲ႔ ညီကို စိတ္ဆိုးေနတုန္းလား? မသိရပါဘူး။

အနက္ဖြင့္ Interpretation

ဒီဥပမာေတာ္ဟာ လုကာ ၁၅ ရဲ႕ ေပ်ာက္တဲ့အရာ သံုးခုထဲမွာ ဇာတ္ရွိန္အျမင့္ဆံုးပါပဲ။ ေပ်ာက္ေသာသိုး၊ ေပ်ာက္ေသာဒဂၤါးနဲ႔ ေပ်ာက္ေသာသားပါ။ သိုးက တရာမွာ တေကာင္ေပ်ာက္တယ္။ ၁% ပါ။ ဒဂၤါးက ဆယ္ျပားမွာ တျပားေပ်ာက္တယ္။ ၁၀% ပါ။ သားႏွစ္ေယာက္မွာ တေယာက္ေပ်ာက္တယ္။ ၅၀% ပါ။ ကၽြန္ေတာ္အထင္ေတာ့ သားႏွစ္ေယာက္က တနည္းမဟုတ္ တနည္းနဲ႔ ေပ်ာက္ေနၾကတာပါ။

ေပ်ာက္ေသာသိုးရဲ႕ အဆံုးမွာ “ေျဖာင့္မတ္၍ ေနာင္တရစရာအေၾကာင္း မရွိေသာသူ ကိုးဆယ့္ကိုးေယာက္တို႔  ေကာင္းကင္သားတို႔သည္ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းရွိသည္ထက္၊ ေနာင္တရေသာ လူဆိုးတေယာက္ သာ၍ ဝမ္းေျမာက္ျခင္း ရွိၾကသည္။” လုကာ ၁၅း ၇။

ေပ်ာက္ေသာဒဂၤါးရဲ႕အဆံုးမွာ “ဘုရားသခင္၏ေကာင္းကင္တမန္တို႔သည္ ေနာင္တရေသာ လူဆိုးတေယာက္ ဝမ္းေျမာက္ျခင္း ရွိၾကသည္။” လုကာ ၁၅း ၁၀။

ဒါေပမယ့္ ေပ်ာက္ေသာသားရဲ႕အဆံုးမွာေတာ့ အကိုက ဝမ္းမေျမာက္ေတာ့ ေပ်ာက္ေသာသားေတြ ျဖစ္ေနတယ္။

သခင္ေယရႈက အကိုႀကီးဆိုတာ ဖါရိရွဲေတြကို ေျပာလိုပံုရတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ေနသူေတြေလ။ သန္႔ရွင္ဟန္ေဆာင္ေပမယ့္ အတြင္းမွာက အျပစ္နဲ႔ ျပည့္ေနတယ္။ ပညတ္ေတြကို ေစာင့္ထိန္းေပမယ့္ ပညတ္ေတြကို  ျငဴစူေနတယ္။ ဘုရားလူမ်ိဳးေတာ္ရဲ႕ ေကာင္းႀကီးနဲ႔ ရပိုင္ခြင့္ေတြကို နားမလည္ဘူး။

သခင္ေယရႈက အခြန္ခံေတြ၊ အျပစ္သားေတြနဲ႔ အခ်ိန္ယူခဲ့တယ္။ ေအာက္ဆံုးက လူေတြ။ ဘုရားနဲ႔ေဝးတဲ့ ညီငယ္ေတြ။ သခင္ေယရႈက အခြန္ခံေတြ၊ အျပစ္သားေတြနဲ႔ေနေတာ့ ဖါရိရွဲေတြက ညီကိုသနားတဲ့ အေဖ့ေမတၱာကို အကိုႀကီးစိတ္ဆိုးသလို စိတ္ဆိုးၾကတယ္။

အေဖကေတာ့ ခ်စ္ဆဲ၊ ေစာင့္ၾကည္ဆဲ၊ ေစာင့္စားေနဆဲျဖစ္တဲ့ ဘုရားသခင္ပါပဲ။ ဘာေတြပဲလုပ္ခဲ့လုပ္ခဲ့ အိမ္ျပန္လာသူကို ဘုရားသခင္က ဘယ္ေတာ့မွ မျငင္းပယ္ပါဘူး။

Application သင္ခန္းစာယူျခင္း

အျပစ္သားျပန္လာခ်ိန္မွာ ေကာင္းကင္ဘံုမွ အဘဘုရားသခင္က အျပစ္မတင္ဘူး။ အျပစ္မေပးဘူး။ အေစခံကၽြန္ဘဝအျဖစ္ အဆင့္ေလွ်ာ့မခ်ဘူး။ ခ်စ္တဲ့သားတေယာက္အျဖစ္ လက္ခံၿပီး၊ သားတေယာက္ရဲ႕ အေဆာင္ေယာင္၊ အခြင့္အေရးေတြ အကုန္ေပးပါတယ္။

တခ်ိဳ႕က အကိုႀကီးနဲ႔ တူမယ္။ စည္းကမ္းအားလံုး လိုက္နာႏိုင္တဲ့ ခရစ္ယာန္ေကာင္းေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ ခါးသည္းေနမယ္။ စိတ္ဆိုးေနတာ ႏွစ္ခ်က္ ရွိမယ္။ ၁။ စည္းကမ္းေတြမ်ားလြန္းလို႔ စိတ္ပ်က္ေနမယ္။ စည္းကမ္းေတြ၊ ပညတ္ေတြကို လိုက္နာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မႀကိဳက္၊ မႏွစ္သက္ဘူး။ ေကာင္းဟန္ေဆာင္ေနမယ္။ ၂။ တျခားသူေတြအေပၚမွာ ျပတဲ့ ဘုရားရဲ႕ သနားဂရုဏာကို စိတ္ပ်က္ေနမယ္။ မဟုတ္တာလုပ္ရင္ ဒုကၡ ေတြ႕ေစခ်င္မယ္။  ဘုရားေက်ာင္းမွာ သူရဲေကာင္းလို အားရဝမ္းသာ မႀကိဳဆိုေစခ်င္ဘူး။

တခ်ိဳ႕က ညီငယ္နဲ႔ တူမယ္။ စည္းကမ္းေတြ၊ တာဝန္ေတြ ဂရုမစိုက္ဘူး။ ကိုယ္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ စိတ္ႀကိဳက္ အသက္ရွင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားမယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဂရုမစိုက္ဘူး။

ခရစ္ယာန္ျဖစ္ေပမယ့္ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းနဲ႔ လြတ္လပ္ျခင္း မခံစားရသူေတြ ရွိမယ္။ ခရစ္ယာန္ျဖစ္ေပမယ့္ ဘုရားသခင္ကို ဆန္႔က်င္အသက္ရွင္ေနသူလည္း ရွိမယ္။ ခရစ္ယာန္မဟုတ္ေသးဘဲ တရားစကားေတြကို စဥ္းစားေနသူလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ဘုရားသခင္က သိပ္ခ်စ္တတ္တဲ့ အေဖပါ။ သားျပန္လာမယ့္ အခ်ိန္ကို ေျမာ္လင့္ေစာင့္ဆိုင္း၊ အကဲခတ္ေနသူပါ။ ဘုရားသခင္ထံ ျပန္လာရင္၊ ပထမဆံုးအႀကိမ္ျဖစ္ျဖစ္၊ ၃၁ ႀကိမ္ေျမာက္ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေန႔ရက္ပါ။ ပါတီပြဲႀကီးပါ။ အျပစ္ရွိတဲ့သူတေယာက္ ေနာင္တရရင္ ေကာင္းကင္မွာ အရမ္းဝမ္းေျမာက္ၾကပါတယ္။

ထင္ရွားတဲ့အျပစ္ရွိရင္ - ဘုရားသခင္ထံ လွည့္ျပန္ပါ။

ဖြက္ထားတဲ့အျပစ္ရွိရင္လည္း - ဘုရားသခင္ထံ လွည့္ျပန္ပါ။

သခင္ေယရႈထံလာဖို႔ တခါမွ မဆံုးျဖတ္ရေသးရင္ ဘုရားသခင္ကို အဖလို႔ ေခၚဖို႔ခက္ေနမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ “ဒီေန႔ပဲ ျပန္လာၿပီ အဖ” လို႔ ေခၚလိုက္ပါ။