Showing posts with label Sermon. Show all posts
Showing posts with label Sermon. Show all posts

Tuesday, February 14, 2023

Spiritual or Carnal? ဝိညာဉ်လား၊ ဇာတိလား?

 


Dr. Jeff Fugate

Spiritual or Carnal?

by Dr. Jeff Fugate

Pastor, Clays Mill Baptist Church, Nicolasvillee, Kentucky

ဘုရားစိတ်တော်နဲ့ တွေ့ချင်တဲ့ စိတ်မျိုးရှိကြဖို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။ ဘုရားက ပြုပြင်၊ လမ်းပြတဲ့ အခါ နားထောင်တတ်ဖို့ လိုတယ်။ ပြုပြင်၊ သွန်သင်တာကို မကြိုက်တာက အထဲက မိုက်မဲတဲ့ ဇာတိသဘောကြောင့် ဖြစ်ရတယ်။ ကိုယ့်အမှားကို ထောက်ပြတာ ကြားရင် အထဲက ပုန်ကန်ချင်တဲ့ စိတ်ကလည်း ထလာတတ်တယ်။ ပုန်ကန်ချင်တဲ့ စိတ်သဘောကို လက်ဝါးကားတိုင်မှာ ရိုက်ထားဖို့ လိုတယ်။ ဝိညာဉ်လူတွေ ဖြစ်ဖို့ ဘုရားသခင် မ-စပါစေ။
ဇာတိကို အခွင့်ပေးရင်း ကျင့်သားရမှာ စိုးရတယ်။ ဆိုရှယ်မီဒီယာကလည်း ဇာတိစိတ်ကို အားပေးနေတာ စိုးရိမ်စရာ ကောင်းတယ်။
"အထက်က ငါသည် ဝိညာဉ်လူတို့အား ဟောပြောသကဲ့သို့ သင်တို့အား ဟောပြောရသော အခွင့်မရှိဘဲ၊ ဇာတိပကတိလူတို့အား၎င်း၊ ခရစ်တော်၌ ကလေးသူငယ်တို့အား၎င်း ဟောပြောသကဲ့သို့ ဟောပြောရ၏။ ယခုတိုင်အောင် သင်တို့သည် ခဲဖွယ်စားဖွယ်ကို မကြေနိုင်သောကြောင့် ငါမကျွေးရ။ နို့ကိုသာ တိုက်ရ၏။ ယခုပင် သင်တို့သည် မကြေနိုင်ကြသေး။ ယခုပင်လည်း ဇာတိပကတိလူ ဖြစ်ကြသေး၏။ ဂုဏ်ပြိုင်ခြင်း၊ ရန်တွေ့ခြင်း ရှိသည်ဖြစ်၍ သင်တို့သည် ဇာတိပကတိလူဖြစ်ကြသည် မဟုတ်လော။ လောကီထုံးစံအတိုင်း ကျင့်ဆောင်ကြသည် မဟုတ်လော။ တယောက်က ငါသည် ပေါလုတပည့်ဖြစ်သည်ဟူ၍၎င်း၊ တယောက်က ငါသည် အာပေါလု တပည့်ဖြစ်၏ ဟူ၍၎င်း အသီးသီးပြောကြလျှင် ဇာတိပကတိလူ ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်လော။" ၁ ကော ၃: ၁- ၄
သခင်ယေရှုခရစ်ကို ကိုယ့်ရဲ့ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် လက်ခံသူတိုင်းဟာ Saved sinners ကယ်တင်ခြင်းခံရတဲ့ အပြစ်သားတွေ ဖြစ်တယ်။ တခါတလေ ကယ်တင်ခြင်းကို နားလည်လွဲတတ်တယ်။
"အပြစ်တရားသည် တယောက်သောသူအားဖြင့် ဤလောကသို့ ဝင်၍၊ အပြစ်တရားအားဖြင့် သေခြင်းတရားဝင်သည်နှင့်အညီ၊ လူအပေါင်းတို့သည် အပြစ်ရှိသောကြောင့် သေခြင်းသို့ ရောက်ရကြ၏။ " - ရောမ ၅: ၁၂။
လူဆိုးတွေ ကောင်းလာဖို့အတွက် ကယ်တင်ခြင်းရဖို့လိုတယ် လို့ တချို့ ထင်တတ်တယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကယ်တင်ခြင်းက သူ့ကို ကောင်းအောင် လုပ်ပေးတာကိုး။ ဒါပေမယ့် ကယ်တင်ခြင်းဆိုတာ အဲဒါကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ လူအားလုံးက မွေးကတည်းက အပြစ်သားပါ။ အပြစ်လုပ်လို့ အပြစ်သား ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး။ အပြစ်သားမို့ အပြစ်လုပ်မိတာပါ။ လူ့သဘာဝက အပြစ်လုပ်ချင်တယ်။ ကယ်တင်ခြင်းက ဘုရားက လက်ခံတယ်။ ဘုရားသားဖြစ်တယ်။ ဘုရားကျေးဇူးတော်ကြောင့် ကယ်တင်ခြင်းရတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ကယ်တင်ခြင်းရပေမယ့်လည်း အပြစ်သားပဲ။
ရှင်ပေါလုက အပြစ်သားတွေထဲမှာ သူ အကြီးဆုံးဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ မပြောဘူး။ "အပြစ်ရှိသောသူတို့တွင် ငါသည် အကြီးဆုံးဖြစ်၏" လို့ပဲ ပြောတယ်။ - ၁ တိ ၁: ၁၅။
ဟေရှာယက ငါအကျိုးနည်းခဲ့ဖူးတယ် လို့ မပြောဘဲ၊ "ငါ အကျိုးနည်းပြီ" လို့ ပြောတယ်။ ဟေရှာယ ၆: ၅။
ပေတရုက ကျွန်တော် အပြစ်များခဲ့ဖူးတယ် လို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘဲ၊ "အကျွန်ုပ်သည် အပြစ်များသောသူ ဖြစ်ပါ၏။" လို့ ပြောတယ်။ လုကာ ၅: ၈။
သားတော်ဘုရားမပါဘဲ ဘုရားသခင်ရှေ့မှာ ကျွန်တော်တို့ ကောင်းကွက် တကွက်မှ မရှိဘူး။ ဒါကို နားလည်ရင် ဘုရားသခင်က ဘယ်လို၊ ဘာတွေ လုပ်ပေးတယ် ဆိုတာ သိပြီး ကျေးဇူးတော် ချီးမွမ်းလာလိမ့်မယ်။ ကိုယ်က ဘာ၊ ဘာတွေ လုပ်နိုင်တယ် ဆိုတဲ့ မာနတွေ ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကယ်တင်ခြင်းရလို့ ဝမ်းသာတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုလူဖြစ်လို့၊ ဘာတွေလုပ်လို့ ဆိုပြီး ကယ်တင်ခြင်း ရတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျေးဇူးတော်ကြောင့်သာ ကယ်တင်ခြင်းရတယ်။ မထိုက်တန်တာကို ဘုရား ပေးတယ်။ ကျေးဇူးနဲ့ သနားကရုဏာကို ပေးတယ်။ ဆိုလိုတာက ထိုက်တန်လို့ မဟုတ်ဘူး။ သနားလို့ ပေးတာ။
ကျွန်တော်တို့ကိုယ်စား ကာရာနီ လက်ဝါးကားတိုင်မှာ ကိုယ်စားအသေခံပေးတယ်။ တခါတလေ ကျွန်တော်တို့ အလုပ်ချိန်မှာ တခြားတယောက်က အလုပ် ဝင်ဆင်းပေးတာမျိုး။ သူတပါးအတွက် အလုပ်ဝင်လုပ်ပေးရတာမျိုး ရှိတတ်တယ်။ သခင်ယေရှုက ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်စား ဝင်လုပ်ပေးရုံမျှမက လုပ်ခ အကျိုးအမြတ်ကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ကို ပေးတယ်။ လူတွေရဲ့အပြစ်အတွက် ကားတိုင်မှာ ပေးဆပ်တယ်။ ပြီးမှ အကျိုးရလာဒ်ကို ကျွန်တော်တို့ကို ခံစားစေတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုလူ၊ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ကယ်တင်ခြင်းရတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုတယ်၊ သနားလို့ ကယ်တယ်။ အခုတော့ ကောင်းကင်ဘုံ ရှင်ဘုရင်ရဲ့ သားသမီး ဖြစ်ခွင့်ရတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ရောက်နိုင်တဲ့ နေရာ ၃ နေရာ ရှိတယ်။
၁။ ဒုတိယ မွေးခြင်း မခံရသေးဘူး။ လက်ဆောင်ဖြစ်တဲ့ ထာဝရအသက်ကို လက်မခံရသေးဘူး။ သခင်ယေရှုကို ကိုယ့်ရဲ့ကယ်တင်ရှင်အဖြစ်နဲ့ အားမကိုးရသေးဘူး။ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့သူ၊ အကျိုးနည်းနေတဲ့သူ၊ မာရ်နတ်အတွက် ပြင်ထားတဲ့ မရဏာနိုင်ငံကို ဆင်းရမယ့်သူ ဖြစ်နေတယ်။
၂။ ကယ်တင်ခြင်းရပြီ။ ဒါပေမယ့် ဇာတိလူ ဖြစ်နေတယ်။ ကယ်တင်ခြင်းရပေမယ့် ဝိညာဉ်လူ မဖြစ်သေးဘူး။ တချို့က ဇာတိလူ ဖြစ်နေတယ်။ ဘုရားကတော့ ဝိညာဉ်သဘော ရှိစေချင်တယ်။ ဇာတိခရစ်ယာန် မဖြစ်စေချင်ဘူး။
၃။ ကယ်တင်ခြင်း ရပြီ၊ ဝိညာဉ်လူလည်း ဖြစ်ပြီ။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်က လူ့စိတ်ထဲမှာ ဘုရားရဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသားဖြစ်ဖို့ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် လှုပ်ရှားစေတယ်။ သခင်ယေရှုရဲ့ အသွေးတော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်တယ်။ ဝိညာဉ်တော်က နေစရာ မရှိလို့ လာနေတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အထဲမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ လာနေတယ်။ Save ကယ်တင်ရုံသာ မဟုတ်ဘူး။ Seal တံဆိပ်ခတ်တယ်။ Secure လုံခြုံမှုလည်း ပေးတယ်။ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေတယ်။ အဓိပ္ပါယ်က လောကအညစ်အကြေးထဲက ခွဲထုတ်ထားတယ်။ သူနဲ့ တူစေချင်တယ်။
၁ ကော ၃: ၁၆ မှာ ဇာတိခရစ်ယာန်တွေကို မေးခွန်းတခု မေးထားတယ်။ "သင်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်တော်ဖြစ်ကြသည်ကို၎င်း၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် သင်တို့အထဲ၌ ကျိန်းဝပ်တော်မူသည်ကို၎င်း မသိကြသလော။"
တနည်းပြောရရင် ကျွန်တော်တို့က ဘုရားသခင် ကျိန်းဝပ်ဖို့ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်ဖြစ်တယ်။ ကယ်တင်ခြင်းရပြီ။ ဝိညာဉ်တော် ကျိန်းဝပ်နေပြီ။ ဝိညာဉ်တော် ကျိန်းဝပ်ရခြင်း အကြောင်းရင်း ရည်ရွယ်ချက် ရှိတယ်။ ခရစ်တော်နဲ့ ပိုတူလာဖို့ အသက်တာကို ပြုပြင်ပေးဖို့ ဖြစ်တယ်။ ဝိညာဉ်လူဖြစ်ဖို့ ဝိညာဉ်တော်က ကူညီနိုင်တယ်။ ကယ်တင်ခြင်းရတာနဲ့ ဝိညာဉ်လူ တန်းမဖြစ်ဘူး။ ဝိညာဉ်တော် ကျိန်းဝပ်ပြီးတော့မှ ဝိညာဉ်သဘောရှိတဲ့ ခရစ်ယာန်တွေ ဖြစ်ဖို့  အစွမ်းသတ္တိပေးတယ်။ ဝိညာဉ်လူ ဖြစ်ချင်စိတ် ရှိရမယ်။ ဝိညာဉ်တော်ရဲ့ အလိုကို လက်ခံတတ်ရမယ်။ နားထောင်ရင် ဝိညာဉ်လူ ဖြစ်မယ်လို့ ကျမ်းစာက သွန်သင်တယ်။
ဝိညာဉ်သဘောရှိတဲ့ ခရစ်ယာန်က အနည်းဆုံး အလုပ် ၂ ခု လုပ်တယ်။ ပထမအချက်က ဝိညာဉ်တော် ဦးဆောင်မှုကို လိုက်နာတယ်။ ဒါက (နတ်ပူးသလို) ကတုန်ကရင် ဖြစ်လာတယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ ဝိညာဉ်တော်ရဲ့ ဓါးဟာ နှုတ်ကပတ်တော် ဖြစ်တယ်။ ဝိညာဉ်တော်ရဲ့  ဦးဆောင်မှုကို ခံယူရင် ကျမ်းစာအတိုင်း လုပ်ချင်လာတယ်။ ဝိညာဉ်လူ ဖြစ်လာတယ်။ ကျမ်းစာက မလုပ်နဲ့ဆိုရင် မလုပ်ဘူး။ ကျမ်းစာအတိုင်း အသက်ရှင်ချင်လာတယ်။ ဝိညာဉ်သဘောရှိသူဟာ ခရစ်တော်ရဲ့ စိတ်သဘောရှိသူ ဖြစ်တယ်။ ခရစ်တော်လို စဉ်းစားတယ်။ နေ့တိုင်း ဆုံးဖြတ်စရာတွေကို ခရစ်တော်လို တွေးလာတယ်။ အိမ်ထောင်ရေးမှာ၊ အိမ်ထောင် ဦးဆောင်တဲ့အခါ၊ သားသမီး ထိန်းကျောင်းတဲ့အခါ၊ အသင်းတော် တာဝန်တွေ လုပ်ဆောင်တဲ့အခါ၊ အလုပ်ထဲမှာ တာဝန်ထမ်းရွက်ရတဲ့အခါ ခရစ်တော်လို တွေးလာတယ်။ ဝိညာဉ်တော် ဦးဆောင်မှုကို လိုက်လျှောက်လာတယ်။ အပြစ်သားဘဝကနေ ကယ်တင်ခြင်းရဖို့ ဘုရားသွေးဆောင်နေတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ကယ်တင်ခြင်းရပြီး ဇာတိလူကနေ ကယ်တင်ခြင်းရပြီးတဲ့ ဝိညာဉ်လူ ဖြစ်စေချင်တယ်။
သူနဲ့ပါတ်သက်တဲ့ အရေးကြီးတဲ့အချက် ၆ ချက် ရှိတယ်။
၁။ ခရစ်တော်နဲ့ အသွေးတော်ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဘုရားသားသမီး ဖြစ်ရတယ်။ အထဲမှာ ဝိညာဉ်တော် ကျိန်းဝပ်လာတယ်။
၂။ ဝိညာဉ်လူဖြစ်ဖို့ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်က အစွမ်းပေးတယ်။
၃။ ဘုရားသခင်က ဝိညာဉ်လူ ဖြစ်စေချင်တယ်။
၄။ ဝိညာဉ်လူဖြစ်ဖို့ ပထမအချက်က အပြစ်သားဖြစ်တယ်၊ ဆက်ပြီးတော့ အပြစ်သား ဖြစ်နေဦးမယ်။ ဒါပေမယ့် ဘုရားကျေးဇူးတော်ကြောင့် ကယ်တင်ခြင်းရတယ်လို့ နားလည်ရမယ်။
ကျွန်တော်ဆိုရင် ဘုရားကျောင်း အသိုင်းအဝိုင်းမှာပဲ တသက်လုံး ကျင်လည်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘုရားက ကျွန်တော့အပေါ်မှာ အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲ။ ကိုယ်တော်နဲ့ မတူမချင်း ကျွန်တော့အပေါ်မှာ ဘုရား ဆက်အလုပ်လုပ်နေမယ်။
၅။ ဝိညာဉ်လူဖြစ်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ ပုံမှန် ရုန်းကန်ရတယ်။ ဒီအချက်ကို စဉ်းစားကြည့်ဖို့ လိုတယ်။ တခါတလေ ပြောမိမယ်။ "ငါ စိတ်ပျက်လာပြီ။ အမြဲတမ်း ရုန်းကန်နေရတယ်။ မှန်တာလုပ်ဖို့၊ ကောင်းတာ လုပ်ဖို့၊ ဝိညာဉ်သဘောရှိဖို့ တချိန်လုံး ကြိုးစားနေရတယ်။" လို့ ပြောမိမယ်။ အဲဒီလိုမျိုး ရှင်ပေါလုလည်း ကြုံခဲ့ရတယ်။ သူ့အထဲမှာရှိတဲ့ မကောင်းတဲ့စိတ်နဲ့ ကောင်းတာလုပ်ချင်တဲ့ စိတ်အကြောင်းကို ပြောပြတယ်။ ကောင်းတာလုပ်ချင်ပေမယ့် မလုပ်ဖြစ်ဘူးလို့ ခဏခဏ ‌ပြောတယ်။ "ထိုသို့ကောင်းသောအကျင့်ကို ငါ ကျင့်ချင်သောအခါ၊ မကောင်းသောအကျင့်ကို ကျင့်စေတတ်သော တရားကို ငါတွေ့၏။ သို့သော်လည်း ငါ့ကိုယ်အဂ်ါများ၌ ရှိသောတရားတပါးသည် စိတ်ဝိညာဉ်တရားကို ဆိုင်ပြန်တွန်းလှန်သဖြင့် ငါ့ကိုယ်အဂ်ါများ၌ရှိသော အပြစ်တရားလက်သို့  ငါ့ကို ဖမ်းသွားအပ်နှံသည်ကို ငါမြင်၏။" - ရောမ ၇: ၂၁၊ ၂၃။
ဘုရားအမှုတော်ဆောင်ချင်သူတွေလည်း ရှင်ပေတရုလို ဖြစ်တတ်တယ်။ ခရစ်တော်အတွက် အသက်ပေးချင်စိတ် ရှိပေမယ့် နောက်လမှာ တနာရီတောင် အချိန်ယူ ဆုတောင်းဖို့ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ဘုရားအမှုဆောင်ချင်ပေမယ့် တခါတလေ ကိုယ့်အခြေအနေမှာ ကြေနပ်နေတယ်။ ဒီလိုရုန်းကန်ရတာ ကိုယ်တယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ ခရစ်တော်နဲ့ တူချင်သူတိုင်း အားလုံး ရုန်းကန်ရတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အထဲမှာ လူဟောင်းရှိနေတယ်။ အပြစ်လုပ်တဲ့သဘောကို ကားတိုင်မှာ ရိုက်ထားဖို့ လိုတယ်။ ဆာလံဆရာက "အကျွန်ုပ်မူကား ဖြောင့်မတ်၍ မျက်နှာတော်ကို ဖူးမြင်ရပါလိမ့်မယ်။ နိုးသောအခါ ပုံသဏ္ဍန်တော်အားဖြင့် အကျွန်ုပ်ကို ပြည့်စုံရပါလိမ့်မည်။" - ဆာလံ ၁၇: ၁၅။
"ကိုယ်မဖြစ်နိုင်တာကို ကြိုးစားနေရတာ မောပြီ။ ဒါကြောင့် ကိုယ်နေတတ်သလိုပဲ နေတော့မယ်" လို့  တချို့ ပြောကြတယ်။ ဒါက ဘာနဲ့တူလဲ ဆိုတော့ "လေးလမ်းသွား လမ်းမပေါ်မှာ တနာရီ ၅၅ မိုင်နှုန်းနဲ့ မောင်းနေတာ မောပြီ။ တနာရီ မိုင် ၉၀ နှုန်းနဲ့ မောင်းချင်တယ်" လို့ ပြောတာနဲ့ တူတယ်။ အဲဒီလိုမောင်းရင် အဖမ်းခံရမှာပေါ့။ တချို့အမျိုးသမီးတွေ ပြောတတ်တယ်။ "ကျွန်မ ဒီအဝတ်အစားတွေ ဝတ်ပြီးတော့ Standard နဲ့အညီ နေရတာ၊ ကြာတော့လည်း ကိုယ့်စိတ်နဲ့ကိုယ် မဟုတ်ဘူး" လို့  ပြောကြတယ်။ မှန်ပါတယ်။ အဲဒါ ခင်ဗျားစိတ် မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်စိတ်နဲ့ကိုယ် နေချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘုရားသားသမီးဖြစ်တယ်။ ကိုယ့်စိတ်ကို လက်ဝါးကားတိုင်မှာ ရိုက်ထားရမယ်။
ရှင်ပေါလုက "အကြောင်းမူကား ငါသည် ကိုယ်ကျင့်သောအကျင့်ကို မနှစ်သက်။ ကျင့်ချင်သော အကျင့်ကို မကျင့်။ ရွံ့ရှာဖွယ်သော အကျင့်ကို ကျင့်၏။" - ရောမ ၇: ၁၅။
တချိန်တုန်းက ရေဒီယို အင်တာဗျူးတခု ဖြေရတယ်။ စစ်တပ်ထဲက လိင်တူကိစ္စ ဖြစ်တယ်။ မေးတဲ့အမျိုးသမီးက "သူတို့က မွေးကတည်းက အဲလို မွေးလာတာ မဟုတ်ဘူးလား" လို့ မေးတယ်။ မွေးကတည်းက စိတ်တိုတတ်၊ ဒေါသထွက်တတ်သူတွေ ရှိတယ်။ ရန်ဖြစ်ကြရင် သူတို့က အဲလို မွေးလာတာပဲ လို့ ပြောရင် ပညာမဲ့တာပေါ့။
ခရစ်ယာန်တယောက်က "ငါ ဒီလို ဟန်ဆောင်နေရတာ မောပြီ။ အဲဒီတော့ လူဟောင်းအတိုင်းပဲ အသက်ရှင်မယ်" လို့  ပြောရင် ဒါဟာ ပညာမဲ့တာပါ။ ကျမ်းစာက ပြောတယ်။ ဇာတိသဘောဟာ သေခြင်းတရား ဖြစ်တယ်။ ဝိညာဉ်လူအဖြစ် အသက်ရှင်ဖို့ ရုန်းကန်ရတယ်။ ဒီလို ရုန်းကန်ရတာ ဘယ်တော့မှ ပြီးမလဲ? သေမှပဲ ပြီးမယ်။ သေရင်တော့ ခရစ်တော်နဲ့တူတဲ့ ခရစ်ယာန် ဖြစ်ရပြီ။
တချို့လည်း ကျမ်းစာကို ဦးထိပ်ထားတဲ့ Fundamental ဖန်ဒမင်တဲလ် အသင်းတော်ထဲက ထွက်ပြီး Walmark အသင်းတော်တွေ၊ 7/11 အသင်းတော်တွေမှာ ပါဝင်ကြတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အဲဒီအသင်းတော်တွေက သူတို့ကို ဘာဖိအားမှ မပေးဘူး။ ကယ်တင်ခြင်းရပေမယ့် ဇာတိသဘောနဲ့ အသက်ရှင်နေတယ်။ အများစုက performer လို့ခေါ်တဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေ ဖြစ်နေတယ်။ တချို့က စနေည ဘားတွေမှာ တူရိယာ တီးခတ် ဖျော်ဖြေတယ်။ နောက်တနေ့ တနဂ်နွေနေ့မှာ တော့ ဘုရားကျောင်းမှာ တူရိယာ တီးခတ်ပြန်တယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့က ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဂီတပညာရှင်တွေ ဖြစ်လို့ပါ။ ဝိညာဉ်လူဖြစ်ဖို့ ရုန်းကန်ရတယ်။ ကြိုးတော့ကြိုးစားပေမယ့် မအောင်မြင်ဘူးလို့ ပြောတတ်ကြတယ်။ ရှင်ပေါလုလည်း ဒီလိုပဲ ပြောတယ်။ ဒါပေမယ့် ပြန်ကြိုးစားတယ်။ "ဟန်ဆောင်နေရတာ ပင်ပန်းတယ်။ အဲဒိုလို မနေချင်ဘူး" လို့  မပြောပါနဲ့။ ကိုယ်ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး။ ကိုယ်နေချင်သလို နေဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်နေချင်သလို မနေဘဲ ထိန်းချုပ်တာကမှ Character ကိုယ့်ကျင့်တရားပါ။ မှန်တဲ့အရာ၊ လုပ်သင့်တာကို လုပ်တာဟာ Character ကိုယ်ကျင့်တရားပါ။ ရိုးသားမှုဆိုတာ ကိုယ်လုပ်သင့်တာ၊ မှန်တဲ့အရာကို တလောကလုံးက ကြည့်-ကြည့်၊ မကြည့်-ကြည့်၊ လုပ်တာမျိုး ဖြစ်တယ်။ မှန်လို့၊ လုပ်ဖို့လိုလို့ လုပ်ရတာပါ။
၆။ ဝိညာဉ်လူဖြစ်ဖို့ တိုက်တွန်းချင်တယ်။ ခရစ်တော် တွေးသလို တွေးဖို့ လိုတယ်။ "ခရစ်တော်၌ရှိသော ထိုစိတ်သဘောကို သင်တို့၌ ရှိစေကြလော့။" - ဖိလိပ္ပိ ၂: ၅။ ဝိညာဉ်လူဆိုတာ ဘယ်လိုလူလဲ? ဘုရားခိုင်းရင် ကိုယ်ကြိုက်-ကြိုက်၊ မကြိုက်-ကြိုက် လုပ်တဲ့သူပါ။ အလိုတော်ကို ဆောင်တယ်။ တခါတလေ ကိုယ်မကြိုက်တာ လုပ်ရတာလည်း ရှိမယ်။ ဝိညာဉ်သဘောရှိတယ် ဆိုတာ ကိုယ်လုပ်ချင်တာတွေ နေ့တိုင်းလုပ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဝိညာဉ်သဘောက ဘုရားခိုင်းတာ လုပ်တယ်။ ဒါကို ရှင်ပေါလုက "ပြုအပ်သော ဝတ်" လို့ ပြောတယ်။ - ရောမ ၁၂: ၁။
တချိန်က မာနတ်ရဲ့ မရဏာနိုင်ငံ သွားမယ့် လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘုရားသားတော်က ကားတိုင် အသေခံပြီး အပြစ်ကြွေး ဆပ်တယ်။ အခု ကောင်းကင်ဘုံရှင် ဘုရားသခင်ရဲ့ သားသမီး ဖြစ်ရတယ်။ ကိုယ့်နာမည်လည်း သိုးသူငယ်ရဲ့ အသက်စာစောင်မှာ ရေးပေးထားပြီ။ အခုအချိန်မှာ သခင်ယေရှုခရစ်တော်ရဲ့ အမွေခံဖြစ်တယ်။ ကောင်းကင်ဘုံမှာ နေစရာ အခန်းရပြီ။ ဘုရားအလိုတော်အတိုင်း လုပ်မယ်လို့ ပြောတတ်ဖို့ လိုတယ်။ ဝိညာဉ်သဘောရှိသူက ဘုရား ဘာလုပ်ပေးခဲ့တယ်၊ နေ့တိုင်း ဘာဆက်လုပ်ပေးနေတယ် ဆိုတာ ရိပ်မိတယ်။ ဝိညာဉ်သဘောရှိသူက ဘုရားစိတ်တော်နဲ့ တွေ့ချင်စိတ် ရှိတယ်။ ဇာတိလူက သူလုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်တယ်။ ဝိညာဉ်လူကလည်း ဒီအချက်ကို ရိပ်မိတယ်။ "ငါသည် ငြိုငြင်သောသူ ဖြစ်ပါသည်တကား။" လို့ ရှင်ပေါလုက ဆိုတယ်။ - ရောမ ၇: ၂၄။
ဇာတိလူက သူလုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်တယ်။ ဝိညာဉ်လူကတော့ သူ့အမှားတွေအတွက် ထိခိုက်ခဲ့တဲ့သူတွေအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေတယ်။ "ကိုယ်တော်၊ အဲဒီလူတွေနဲ့  ပေါင်းမိတာ မှားသွားပြီ၊ သူတို့နဲ့ မပေါင်းသင့်ဘူး" လို့  သူ ဆုမတောင်းဘူး။ ဝိညာဉ်လူက "ကျွန်တော် မှားခဲ့တယ်" လို့ပဲ ပြောတယ်။ ဇာတိလူကတော့ သူ့ကိုယ်သူ လူကောင်းတယောက်လို စိတ်ထဲ ခံစားချင်စိတ်တွေ ပေါ်နေတယ်။ ဝိညာဉ်လူကတော့ သူကိုယ်တိုင်ဟာ အပြစ်သားဖြစ်နေသေးတယ်။ ခရစ်တော်နဲ့ တူချင်တယ်။ ဇာတိလူကတော့ လူ့အမြင်မှာ အနေသာချင်တယ်။ အကောင်းဖြစ်စေချင်တယ်။ ဝိညာဉ်လူက ဘုရားသခင်ရှေ့မှာ မျက်နှာသာ ရချင်တယ်။
"အို ဘုရားသခင်၊ အကျွန်ုပ်ကို စစ်ကြော၍ အကျွန်ုပ်၏နှလုံးကို သိမှတ်တော်မူပါ။ စုံစမ်း၍ သိမှတ်တော်မူပါ။ ဆိုးသောလမ်းသို့  အကျွန်ုပ် လိုက်သည်၊ မလိုက်သည်ကို ကြည့်ရှု၍ ထာဝရလမ်းထဲသို့ သွေးဆောင်တော်မူပါ။" - ဆာလံ ၁၃၉: ၂၃၊ ၂၄။
ဇာတိလူက ကောင်းဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဝိညာဉ်လူက နားလည်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ သူဖြစ်သင့်သလောက် မဖြစ်သေးဘူးဆိုတာ သိဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ရှေ့ဆက် ကြိုးစားနေတုန်းပဲ။
လူက ပရောဖက်ရှင်နယ် ဂေါက်သီးရိုက်သမားတယောက် ဖြစ်ချင်တဲ့အခါ အကောင်းဆုံး ‌ဂေါက်သီးရိုက်သမားလို ဖြစ်ချင်တယ်။ ပရောဖက်ရှင်နယ် ဘတ်စကက်ဘောသမားတယောက် ဖြစ်ချင်တဲ့အခါ အကောင်းဆုံး ‌ဘတ်စကက်ဘောသမားနဲ့ တူချင်တယ်။ သန်းကြွယ်သူဌေးဖြစ်ချင်ရင် သန်းကြွယ်သူဌေးတွေအကြောင်း ဖတ်လာတယ်။ လူတယောက်က ခရစ်ယာန်ဖြစ်ချင်ချိန်မှာတော့ ဘာကြောင့် လမ်းဘေးကလူထက် နဲနဲပဲသာတဲ့လူ ဖြစ်ချင်ရတာလဲ?
ကျွန်တော် ကောလိပ်ကျောင်းတက်တုန်းက မိုက်ကယ်လ် ဂျော်ဒန်ဟာ အကောင်းဆုံး ဘတ်စကက်ဘော ကစားသမားပါ။ သူစီးတဲ့ ရှူးဖိနပ်မျိုး ဝယ်စီးဖူးတယ်။ ဘာကြောင့်ဝယ်လဲဆိုတော့ အဲဒီဖိနပ်က သူနဲ့လိုက်တာ ကျွန်တော် တွေ့လို့ပါ။ ကျွန်တော်လည်း အကောင်းဆုံး ဘတ်စကက်ဘော ကစားသမား ဖြစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒလည်း ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဖိနပ်က ကျွန်တော့ကို မကူညီနိုင်ဘူး။ ခရစ်တော်နဲ့ တူချင်လည်း ဒီလိုပါပဲ။
ဇာတိလူက အပြစ်ကို မြင်တယ်။ ဝိညာဉ်လူက အပြစ်လုပ်စေတဲ့ အကြောင်းရင်း ဗီဇကို မြင်တယ်။ ဇာတိလူက အောင်မြင်ချင်တယ်။ ပန်းတိုင်ရောက်ချင်တယ်။ ဝိညာဉ်လူကတော့ ပန်းတိုင်ကို ပြေးနေတုန်းပဲ။
"ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် အထက်အရပ်မှ ခေါ်တော်မူခြင်းနှင့်ဆိုင်သော ဆုကို ရခြင်းငှါ ပန်းတုံးတိုင်သို့ ငါလိုက်ပြေး၏။" - ဖိလိပ္ပိ ၃: ၁၄။
ဇာတိလူက သူ့ကို သူတပါးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်တယ်။ သူများထက် ပိုကောင်းတဲ့အလုပ်တွေ လုပ်ဖို့ စဉ်းစားတယ်။ ဝိညာဉ်လူကတော့ သူ့ကိုယ်သူပဲ နှိုင်းယှဉ်တယ်။ ခရစ်တော်နဲ့ ပိုတူချင်လာတယ်။ ဇာတိလူက တခြားသူတွေကို ဝေဖန်တယ်။ ဝိညာဉ်လူကတော့ တခြားလူတွေ ဝိညာဉ်ရေးကြီးထွားလာရင် သဘောကျတယ်။ အသိအမှတ်ပြုတယ်။ ဇာတိလူက ပန်းတိုင်ကို ဦးထိပ်ထားပြီး သူ့ဘာသာသူ ကြိုးစားတယ်။ ဝိညာဉ်လူကတော့ ဘုရားကို ဦးထိပ်ထားပြီး ဝိညာဉ်သဘောနဲ့ အသက်ရှင်တယ်။ ဘုရားကျောင်းသွားပြီး "ဆရာ၊ သိသမျှ ကျွန်တော်တို့ကို အကုန်သင်ပါ။ လိုက်လျှောက်မယ်" လို့  ဆိုတယ်။
ဇာတိလူက သူ့လိုအပ်ချက်ရယ်နဲ့ သူချစ်တဲ့လူတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်အတွက်ပဲ အစေစားခံတယ်။ အဓိက ထားတယ်။ ဝိညာဉ်လူကတော့ ခရစ်တော်ရဲ့ မေတ္တာနဲ့ သူမသိတဲ့ တခြားလူတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေအတွက် အစေစားခံတယ်။ ဇာတိလူက သူ့မိသားစု ကယ်တင်ခြင်းရတာ မြင်ချင်တယ်။ စိတ်လှုပ်ရှားမယ်။ သူ့မိဘတွေ။ ညီအကိုမောင်နှမ၊ မိတ်ဆွေတွေ Born again ဖြစ်တာ၊ ဘုရားသားဖြစ်တာ မြင်ချင်မယ်။ ဝိညာဉ်လူကတော့ သူ့မြို့ကလူရှိသမျှ၊ ပြည်နယ်တိုင်းက၊ နိုင်ငံတိုင်းက သူမသိတဲ့ လူအားလုံးကို ကယ်တင်ခြင်း ရစေချင်တယ်။ ဇာတိလူက သူ ကောင်းကောင်းလုပ်တဲ့အခါ ဆုရချင်တယ်။ သူနဲ့ထိုက်တန်တဲ့အရာကို လိုချင်တယ်။ ဝိညာဉ်လူကတော့ သူထိုက်တန်တာထက် ဘုရားသခင်က သူ့ကို ပေးပြီးသားဆိုတာ ရိပ်မိတယ်။ ဇာတိလူက သူ့ကို ဦးဆောင်တဲ့သူတွေကို စိတ်ဝင်စားတယ်။ ဝိညာဉ်လူကတော့ ခရစ်တော်နဲ့တူဖို့ စိတ်ဝင်စားတယ်။ ဒါကြောင့် ခရစ်တော်နဲ့တူတဲ့သူတွေရဲ့နောက်ကိုသာ လိုက်လျှောက်တယ်။ ဇာတိလူက သူ့နောက်မှာ ဘယ်သူတွေရှိသလဲလို့ ကြည့်တယ်။ ဝိညာဉ်လူကတော့ သူ့ရှေ့မှာ ဘယ်သူတွေ ရှိသလဲ? ဘာတွေ သင်ယူလို့ရသလဲ လို့ ကြည့်တယ်။
ဇာတိလူက သူ့ကို စိတ်တို၊ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်တဲ့သူကို မြင်တယ်။ ဝိညာဉ်လူကတော့ သူ့ကို မကောင်းကြံတဲ့လူရဲ့ နောက်မှာရှိတဲ့ မာနတ်ကို သတိထားမိတယ်။ ဝိညာဉ်လူက ဒါဟာ ဝိညာဉ်ရေး စစ်ပွဲဖြစ်တယ်။ မာနတ်က ခရစ်တော်ရဲ့ စိတ်မျိုး မရှိဘဲ လုပ်နေတယ် လို့  သတိထားမိတယ်။ ဇာတိလူကတော့ သူ့အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်စေချင်တယ်။ ဝိညာဉ်လူကတော့ သူ့ကို ရှုံးနိမ့်စေတဲ့ အဲဒီအပြစ်တွေနဲ့ ဘယ်လိုဝေးဝေးနေမလဲ ရှာကြံတယ်။ ဝိညာဉ်လူက သူ့ကိုယ်သူ ပြည့်စုံတယ်လို့ မထင်ဘူး။ ခရစ်တော်နဲ့ပဲ တူချင်နေတယ်။ သူ့အပြစ်အတွက် နောင်တရတယ်။ နေ့တိုင်း ဘုရားသခင်ရှေ့မှာ ဆေးကြောဖို့ တောင်းခံတယ်။ သန့်ရှင်းစေတယ်။
အထောက်အကူပြုမယ့် အချက် ၄ ချက် ရှိပါတယ်။
၁။ ဘုရားသခင်နဲ့ အတူ လျှောက်လှမ်းရမယ်။ နှုတ်ကပတ်တော် နေ့တိုင် ဖတ်ရမယ်။ ဒါမှ ခရစ်တော်ရဲ့ စိတ်သဘောနဲ့ တူလာမယ်။ ကျမ်းစာမဖတ်ဘဲ ခရစ်တော်ရဲ့ စိတ်သဘောမျိုး ရှိမလာဘူး။ ဆုတောင်းတယ်ဆိုတာ ဘုရားသခင်နဲ့ စကားပြောရုံမျှသာ မဟုတ်ဘူး။ ရှေ့တော်မှောက် တိုးဝင်ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့မှာ ဘာလိုသလဲလို့ ဘုရားသခင်ကို မေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စိတ်နှလုံးကို ဘုရားသခင် စကားပြောစေတယ်။
၂။ အမှုတော်မှာ ပါဝင်ပါ။ တခြားသူတွေကို ကူညီဖို့ ဘုရားအမှုတော်မှာ ပါဝင်ဖို့ လိုတယ်။
၃။ ဇာတိလူကို စံမတင်ပါနဲ့။ အတုမယူနဲ့။ ချောက်ကမ်းပါးမှာ ရပ်တာ ပျော်စရာ မဟုတ်ဘူး။ ဆံပင်တွေ စည်းကျော်ပြီး လွင့်နေတာ မကောင်းဘူး။ အဝတ်အစားတွေ စည်းကျော်ပြီး လွင့်နေတာ ပျော်စရာ မဟုတ်ဘူး။ အပြုအမူတွေကလည်း စည်းကျော်ပြီး အသက်ရှင်နေတာ မကောင်းဘူး။ စကားတွေလည်း ဘောင်ကျော် ပြောနေတာ မှန်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ အေးဆေးပါ လို့ပြောလို့ မရဘူး။ ဒါဟာ ပုန်ကန်တာပါ။ စည်းဘောင်ကျော်သူတွေနဲ့ အတူတွဲလို့ မရဘူး။
ဇာတိသဘောရှိတဲ့သူက ကိုယ့်ကို ဦးဆောင်တာမျိုး၊ နည်းပေးလမ်းပြ လုပ်တာမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူး။ ဝိညာဉ်သဘောရှိတဲ့သူက ဘုရားအလိုတော်အတိုင်းပဲ သွားချင်တယ်။ လူတချို့ လုပ်တတ်တယ်။ သူတို့ ဘာလုပ်သင့်တယ် ဆိုတာကို တခြားသူတွေက မပြောပြကြလို့  ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရတယ် လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့တို့သဘောကျ လုပ်လိုက်ရလို့ မှားသွားတယ်လို့  ပြောပြတာသာ ဖြစ်တယ်။ ဒါက သိပ်မှား၊ သိပ်မိုက်ရာ ကျတယ်။ "ဘာလုပ်ရမယ်လို့ ဘယ်သူမှ မပြောဘူးလေ။ ဘယ်ဆရာကမှ မပြောကြဘူး။ အဲတော့ ကျွန်တော် လုပ်ချင်သလိုပဲ လုပ်လိုက်တယ်။" အဲဒီလို ပြောသူတွေ သန်းနဲ့ချီပြီး ရှိတယ်။ အဲလိုလူတွေ ပြုပြင်ဖို့ လိုတယ်။ ကိုယ်သဘောနဲ့ကိုယ် နေသူတွေကို ဘယ်သူမှ လာပြုပြင်မပေးဘူး။ လူတွေဟာ ကိုယ်မြင်တဲ့အရာတွေကို ပုံတူ ကော်ပီလုပ်ပြီး အသက်ရှင်ကြတယ်။
၄။ ဆက်လက်ရုန်းကန်ပါ။ ဒီတိုက်ပွဲမှာ ဆက်လက်ရပ်တည်ဖို့ လိုတယ်။ ခရစ်တော်နဲ့ မတူမချင်း ကြေနပ်နေလို့ မရဘူး။ ရှေ့ဆက်ကြိုးစားရမယ်။ ရှေ့ဆက်အလုပ် လုပ်ရဦးမယ်။ ကိုယ်အောင်မြင်ချင်သလောက် မအောင်မြင်တဲ့ အချိန်တွေ၊ ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့ အချိန်တွေလည်း ရှိမယ်။ အဲဒီအချိန်မျိုးတွေမှာ "ဖြောင့်မတ်သောသူသည် ခုနစ်ကြိမ် လဲသော်လည်း ထဦးမည်။" - သုတ္တံ ၂၄: ၁၆ ကို သတိရပါ။ ကိုယ်က ဇာတိလူ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မယ်။ ဒါပေမယ့် "ကြိုးစားရတာ မောပြီ။ ပင်ပန်းပြီ။ ကိုယ်မဟုတ်တဲ့ လူမျိုးဖြစ်အောင်လုပ်ရတာ ပင်ပန်းပြီ" လို့  ပြောတတ်တယ်။ ကိုယ်မဟုတ်တဲ့ လူမျိုးဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါ။ ခရစ်တော်နဲ့ တူအောင် ကြိုးစားပါ။

Saturday, February 10, 2018

Two Lost Sons - ေပ်ာက္ေသာသား ၂ ေယာက္



ေပ်ာက္ေသာသား ႏွစ္ေယာက္
Two Lost Sons
by Ray Baker
(2018, January 21, Y.P Service တြင္ ေဟာေျပာေသာ တရားျဖစ္ပါသည္။)
ေပ်ာက္သားသားကို  prodigal son လို႔ ေခၚပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကားမွာ prodigal ကို သိပ္သံုးေလ့ မရွိဘူး။ ေပ်ာက္ေသာသားဥပမာကို ေျပာမွပဲ သံုးၾကတဲ့အတြက္၊ အဂၤလိပ္စကားေျပာေနသူေတြပင္ အဲဒီစကားရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို သိပ္မသိၾကဘူး။ prodigal  ရဲ႕ အဓိပၸါယ္က wasteful အသံုးအျဖဳန္းႀကီးတာပါ။ ဒီဥပမာမွာ အသံုးအျဖဳန္းႀကီးတဲ့သားအေၾကာင္းပဲ သင္ခန္းစာယူတတ္ၾကတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ေမတၱာနဲ႔ ခြင့္လႊတ္ျခင္းကို မႏွေျမာဘဲ ျဖဳန္းေနတဲ့ အေဖတေယာက္လည္း ပါတယ္။ သားအႀကီးဆိုတဲ့ အရိုက္အရာကို တန္ဖိုးမထား၊ ကိုယ္ဘဝရဲ႕ အခြင့္အေရးကို ျဖဳန္းပစ္ေနတဲ့ အကိုႀကီးလည္း ပါတယ္။
ဟိုးတုန္းက မိတ္ေဆြတေယာက္ ရွိတယ္။ အသင္းသား ရာနဲ႔ခ်ီတဲ့ အသင္းေတာ္ အလတ္တန္းစာမွာ သင္းအုပ္ပါ။ အမႈေတာ္က အဆင္ေျပသလို၊ က်မ္းစာေက်ာင္းေလး တေက်ာင္းမွာ အခ်ိန္ပိုင္း ဆရာပါ။ တနဂၤေႏြ တမနက္မွာေတာ့ သူက တရားေဟာဖို႔ တက္လာတယ္။ ေပ်ာက္ေသာသားအေၾကာင္း ဖတ္တယ္။  “ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္ သင္းအုပ္အျဖစ္ကေန ႏႈတ္ထြက္ပါတယ္။ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ့မိန္းမကို ထားခဲ့ၿပီး ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳေတာ့မယ္။ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာက္ေသာသား လုပ္ေတာ့မယ္။” လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ တရားပလႅင္ေပၚက ဆင္းၿပီး အသင္းေတာ္ကို စြန္႔၊ မိန္းမနဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္ သမီး ၂ ေယာက္ကို ထားခဲ့ၿပီး ကားေမာင္း ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။
တျခားၿမိဳ႕မွာ ေနာက္အိမ္ေထာင္နဲ႔ သနားစရာဘဝနဲ႔ အသက္ရွင္တယ္။ သင္းအုပ္ဆရာပဲ လုပ္ဖူးရွာတယ္။ ပညာမတတ္၊ ကၽြမ္းက်င္တဲ့အလုပ္ မရွိ။ ကားေဟာင္း အေရာင္းအဝယ္ လုပ္ရတယ္။ ဒီမွာေတာ့ မသိဘူး။ ကားအေဟာင္း ေရာင္းဝယ္တဲ့သူကို လူေတြ မယံုၾကဘူး။ ကားေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာၿပီး၊ ေစ်းပိုေတာင္းတယ္၊ လိမ္တယ္လို႔ လူေတြ ယူဆၾကတယ္။
အသင္းေတာ္ကေတာ့ ဖရိုဖရဲျဖစ္သြားတာေပါ့။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကုစားဖို႔ ႀကိဳးစားၾကေပမယ့္ ဒီေန႔ထိ အနာက်က္လွတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ မိသားစုလည္း ၿပိဳကြဲတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ သမီးတေယာက္က အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္။ မဂၤလာပြဲမွာ အေဖကို မဖိတ္ဘူး။
အခုဥပမာေတာ္မွာ အေဖတယာက္နဲ႔ သားႏွစ္ယာက္ ေတြ႕ရတယ္။ တေန႔ေတာ့ သားအငယ္က အေဖ့ထံမွာ အေမြေတာင္းတယ္။ သာမန္အားျဖင့္ အေမြဆိုတာ အေဖေသမွ ရမွာပါ။ လိမၼာတဲ့သားသမီးဆိုရင္ အေဖ အသက္ရွင္တုန္း၊ က်န္းမာေနတုန္း အေမြေတာင္းမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ပံုက အေဖကို ေသေစခ်င္ေနတဲ့ပံုပါ။ “အေဖ့ကို ေသေစခ်င္ၿပီ။ ဒါမွ ငါအေမြရမယ္။” လို႔ ေျပာသလို ျဖစ္ေနတယ္။ သားအငယ္ အေမြေတာင္းတာက ရွက္စရာပါ။ မိသားစုအတြက္ေရာ၊ သူ႔ကိုသူပါ သိကၡာက်ေစပါတယ္။ အေမြေတာင္းၿပီး အိမ္ကထြက္သြားတာဟာ မိဘကို ျပဳစုဖို႔ ဘုရားေပးတဲ့ အခြင့္အေရးကို ပစ္ပယ္လိုက္တာပါ။
ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အေဖကေတာ့ သားငယ္ရဲ႕ အရွက္မဲ့ေတာင္းသမွ်ကို ေပးတယ္။ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ကို အေမြခြဲေပးတယ္။ ဓမၼသစ္က်မ္းရဲ႕ မူရင္းဂရိ အသံုးအႏႈန္းက စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတယ္။ အေဖက သူ႔အသက္ life ကို ခြဲေပးတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒီသားအတြက္ေတာ့ အေဖ့အသက္ဟာ အဓိပၸါယ္ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုရမွာပါ။
သားအငယ္က ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို ထြက္သြားတယ္။ ေငြေတြ သံုးျဖဳန္းရင္း ဆိုးမိုက္ေနတယ္။ က်မ္းစာကေတာ့ အတိအက် မေျပာဘူးေပါ့။ ေနာက္ပိုင္း သူ႔အကို စြပ္စြဲခ်က္အရ ျပည့္တန္ဆာေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ပါးေနတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ ဟုတ္မွာပါ။ အရက္ေတြ ေသာက္ေနမွာေပါ့။ မူးယစ္ေဆးေတြ သံုးမွာေပါ့။ ၿပိဳင္ကားေတြ ဝယ္။ ဟိုေခတ္ဆိုေတာ့ ကုလားအုတ္ေတြ ဝယ္မွာေပါ့။ ပိုက္ဆံရွိတုန္းေတာ့ နာမည္ႀကီးတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ပိုက္ဆံေတြ ကုန္သြားၿပီ။ ဘယ္မွာလဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ? သူလက္ေဆာင္ေတြ ေပး၊ ဟိုတယ္ေတြမွာ ပါတီပြဲေတြ ေငြအကုန္ခံ က်င္းပေပးခဲ့တဲ့ လူေတြ အခု ဘယ္မွာလဲ? အခုေတြ မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။
အိမ္မွာေနေတာ့ သားဘဝမွာ ရပိုင္ခြင့္နဲ႔အတူ တာဝန္ေတြ ရွိတယ္။ သူက ရပိုင္ခြင့္ပဲ လိုခ်င္တယ္။ တာဝန္မယူခ်င္ဘူး။ တာဝန္ေတြကို လံုးလံုးစြန္႔ခြါသြားတယ္။ လြတ္လပ္ခ်င္လို႔ အေဝးကို ထြက္လာခဲ့တယ္။ ပိုဆိုးတဲ့ ကၽြန္ဘဝေရာက္သြားတယ္။ တက္မက္မႈေတြကို မခ်ဳပ္ထိန္းႏိုင္ေတာ့ အေဖ့ေမတၱာနဲ႔ရတဲ့ ကိုယ့္လြတ္လပ္မႈကို အလဲအထပ္ လုပ္သြားတယ္။
ကိုယ္အရွက္အေၾကာက္ဆံုး၊ အရြံမုန္းဆံုးအရာက ဘာျဖစ္မလဲ? မိဘနဲ႔မိတ္ေဆြေတြ သိမွာ အေၾကာက္ဆံုး အျဖစ္က ဘာျဖစ္မလဲ? အဲဒါေတြထက္ ပိုဆိုးတာကို ႀကံဳခဲ့ရရွာတယ္။
အေဖ့ေငြကို ျဖဳန္းၿပီး အေဝးမွာ ေရာက္ေနၿပီ။ လူရႈပ္ေထြးၿပီး စည္ကားေနတဲ့ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ႀကီးလို ေနရာမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေငြကုန္ေတာ့ တေယာက္တည္း ျဖစ္ၿပီ။ စိတ္ပ်က္စရာအေကာင္းဆံုးအလုပ္ကို လုပ္ရရွာၿပီ။
လိမ္မာတဲ့ဂ်ဴးလူငယ္တေယာက္အတြက္ ရွက္စရာအေကာင္းဆံုးအလုပ္က ဝက္ေက်ာင္းရတာပဲ။ ဝက္ကို ညစ္ညဴးတယ္လို႔ သေဘာထားတယ္။ ဝက္ေက်ာင္းရတယ္ဆိုတာ က်ိန္ျခင္းခံရတာပဲလို႔ ဂ်ဴးရဗၺိဆရာ တေယာက္က ဆိုတယ္။  ဒီထက္ဆိုးတာ ရွိေသးတယ္။ ဝက္ေက်ာင္းရရံုမက ဗိုက္ဆာေနတယ္။ ဝက္ေတြစားေနတဲ့ ပဲေတာင့္ကိုပင္ စားခ်င္ေနတယ္။
 ေနာက္ဆံုးေတာ့ “ငါ ဘာလို႔ ဒီလိုျဖစ္ေနရလဲ? ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ” လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးလာတယ္။ အေဖ့အိမ္က အေစခံေတြနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္မိတယ္။ သူတို႔မွာ ေငြေၾကး၊ အစားအစာနဲ႔အတူ ဂုဏ္သိကၡာ ရွိတယ္။ ဒါနဲ႔ အေဖ့အိမ္ကို ျပန္ၿပီး အေစခံကၽြန္လိုပဲေနဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အရင္ကေတာ့ မာနနဲ႔ အေမြေတာင္းတယ္။ အခုေတာ့ စိတ္လိုလက္ရ အနိမ့္ဆံုးမွာေနၿပီး အေဖ့စကားကို အေစခံကၽြန္လို နားေထာင္မယ္။
အေဖ့အိမ္နားေရာက္တာနဲ႔ အေဖကျမင္ၿပီး ေျပးထြက္ ႏႈတ္ဆက္လာတယ္။ က်မ္းစာကမေျပာေပမယ့္ အေဖက သားျပန္အလာကို ေစာင့္ေျမာ္ေနပံုရပါတယ္။
ဂုဏ္သိကၡာကို ထိန္းတဲ့ အေရွ႕တိုင္းအေဖဆိုတာ အိမ္ေျပး သားဆိုးကို သိကၡာက်ခံ ေျပးေတြ႕မွာ မဟုတ္ဘူး။ (၁၁း ၂၀) အရွက္သိကၡာထိန္းခ်င္ရင္ သူ႔သားကို အလုပ္လာေတာင္းတဲ့ သူေတာင္းစားလိုသာ ဆက္ဆံဖို႔ ရွိပါတယ္။
ႀကိဳေတြးထားတဲ့စကားလည္း သားက မေျပာျဖစ္ပါဘူး။ အေဖက အေစခံေတါကို ပါတီပြဲႀကီး က်င္းပခိုင္းတယ္။ ပြဲေန႔ပြဲထိုင္ ဝတ္ရံုကို ဝတ္ဆင္ေစတယ္။ လက္စြပ္စြပ္ေပးတယ္။ လက္စြပ္က အခြင့္အာဏာနဲ႔ တာဝန္ရွိသူ ဆိုတဲ့သေဘာေပါ့။ ဖိနပ္စီးေစတယ္။ အဲဒီေခတ္က ကၽြန္ေတြဟာ ဖိနပ္မစီးဘဲ ေျခဗလာနဲ႔ အလုပ္လုပ္ရတယ္။
ပြဲႀကီးက်င္ပမယ္။ အတီးအမႈတ္နဲ႔ အစားအေသာက္ေတြပါမယ္။ ဆူၿဖိဳးတဲ့ ႏြားတေကာင္သတ္တယ္။ တရြာလံုးကို ဖိတ္ခ်င္တာပါ။ မိသားစုတစုအတြက္ဆိုရင္ ႏြားတေကာင္ဟာ မ်ားတာေပါ့။ ႏြားကလည္း ေမြးေန႔တို႔ မဂၤလာေဆာင္တို႔အတြက္ ေမြးထားတာမ်ိဳးပါ။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေလ၊ ေသတဲ့သားက ျပန္ရွင္ေတာ့ ေမြးေန႔ေပါ့။
အကို၊ အမေတြ ရွိတဲ့သူ ရွိသလား? ဒီလိုဘဝကို ကၽြန္ေတာ္ မခံစားဖူးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က အကိုအႀကီးဆံုး။ ညီႏွစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့ဘဝက ဒီဥပမာေတာ္ထဲက အကိုႀကီးလိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာျပႆနာမွ မလုပ္တဲ့ လူေကာင္း။ ေက်ာင္းစာႀကိဳးစားေတာ့ အမွတ္အၿမဲေကာင္းတယ္။ ညီေတြအဖို႔ေတာ့ မလြယ္ဘူး။ အကိုေလာက္မေတာ္ဘူးဆိုၿပီး ဆရာေတြရဲ႕ အေျပာခံရၾကတယ္။
 ဥပမာေတာ္ထဲမွာ အကိုက အိမ္မွာပဲေနတယ္။ သူ႔ကိုယ္သူ ထိန္းတယ္။ ျပႆနာမရွာဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေငြယူေျပးတဲ့ ညီငယ္ကို စိတ္ဆိုးတယ္။ ျပန္လာေတာ့ အေဖက သူ႔အတြက္ ေငြေတြ ျဖဳန္းေနျပန္တယ္။
အကိုက သူႊအေဖအိမ္မွာလုပ္ရတာကို ကၽြန္လို သေဘာထား သံုးႏႈန္းတယ္။ အခမရဘဲ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ကၽြန္ခံရတယ္တဲ့။ သူက ကၽြန္လိုေနတယ္။ သားလို မဟုတ္ဘူး။ အကိုႀကီးရဲ႕ ျပႆနာက ကိုယ့္ေျဖာင့္မတ္ျခင္းပဲ။
သူ႔ခမ်ာ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ဖို႔ ဆိတ္တေကာင္ေတာင္ မရဘူးတဲ့။ ရွိသမွ် သူပိုင္တာ သူမသိရွာဘူး။ သားဆိုတာ ရပိုင္ခြင့္ေရာ၊ လြတ္လပ္မႈပါ ရွိတာ သူမသိရွာဘူး။ 
ဒီျဖစ္ရပ္မွာ ထူးဆန္းတဲ့ irony  “ကေျပာင္းကျပန္”  ရီစရာတခု ျဖစ္လာတယ္။ အိပ္ျပင္က သားငယ္က အတြင္းေရာက္။ အတြင္းက သားႀကီးက အျပင္ ျပန္ေရာက္သြားတယ္။
ေနာက္ဆံုးမွာ သားႀကီး ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္လဲေတာ့ မသိရပါဘူး။ စိတ္ျပန္ေျပၿပီး ညီကို လက္ခံသလား? အသနားပိုတဲ့ အေဖနဲ႔ ညီကို စိတ္ဆိုးေနတုန္းလား? မသိရပါဘူး။
အနက္ဖြင့္ Interpretation
ဒီဥပမာေတာ္ဟာ လုကာ ၁၅ ရဲ႕ ေပ်ာက္တဲ့အရာ သံုးခုထဲမွာ ဇာတ္ရွိန္အျမင့္ဆံုးပါပဲ။ ေပ်ာက္ေသာသိုး၊ ေပ်ာက္ေသာဒဂၤါးနဲ႔ ေပ်ာက္ေသာသားပါ။ သိုးက တရာမွာ တေကာင္ေပ်ာက္တယ္။ ၁% ပါ။ ဒဂၤါးက ဆယ္ျပားမွာ တျပားေပ်ာက္တယ္။ ၁၀% ပါ။ သားႏွစ္ေယာက္မွာ တေယာက္ေပ်ာက္တယ္။ ၅၀% ပါ။ ကၽြန္ေတာ္အထင္ေတာ့ သားႏွစ္ေယာက္က တနည္းမဟုတ္ တနည္းနဲ႔ ေပ်ာက္ေနၾကတာပါ။
ေပ်ာက္ေသာသိုးရဲ႕ အဆံုးမွာ “ေျဖာင့္မတ္၍ ေနာင္တရစရာအေၾကာင္း မရွိေသာသူ ကိုးဆယ့္ကိုးေယာက္တို႔  ေကာင္းကင္သားတို႔သည္ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းရွိသည္ထက္၊ ေနာင္တရေသာ လူဆိုးတေယာက္ သာ၍ ဝမ္းေျမာက္ျခင္း ရွိၾကသည္။” လုကာ ၁၅း ၇။
ေပ်ာက္ေသာဒဂၤါးရဲ႕အဆံုးမွာ “ဘုရားသခင္၏ေကာင္းကင္တမန္တို႔သည္ ေနာင္တရေသာ လူဆိုးတေယာက္ ဝမ္းေျမာက္ျခင္း ရွိၾကသည္။” လုကာ ၁၅း ၁၀။
ဒါေပမယ့္ ေပ်ာက္ေသာသားရဲ႕အဆံုးမွာေတာ့ အကိုက ဝမ္းမေျမာက္ေတာ့ ေပ်ာက္ေသာသားေတြ ျဖစ္ေနတယ္။
သခင္ေယရႈက အကိုႀကီးဆိုတာ ဖါရိရွဲေတြကို ေျပာလိုပံုရတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ေနသူေတြေလ။ သန္႔ရွင္ဟန္ေဆာင္ေပမယ့္ အတြင္းမွာက အျပစ္နဲ႔ ျပည့္ေနတယ္။ ပညတ္ေတြကို ေစာင့္ထိန္းေပမယ့္ ပညတ္ေတြကို  ျငဴစူေနတယ္။ ဘုရားလူမ်ိဳးေတာ္ရဲ႕ ေကာင္းႀကီးနဲ႔ ရပိုင္ခြင့္ေတြကို နားမလည္ဘူး။
သခင္ေယရႈက အခြန္ခံေတြ၊ အျပစ္သားေတြနဲ႔ အခ်ိန္ယူခဲ့တယ္။ ေအာက္ဆံုးက လူေတြ။ ဘုရားနဲ႔ေဝးတဲ့ ညီငယ္ေတြ။ သခင္ေယရႈက အခြန္ခံေတြ၊ အျပစ္သားေတြနဲ႔ေနေတာ့ ဖါရိရွဲေတြက ညီကိုသနားတဲ့ အေဖ့ေမတၱာကို အကိုႀကီးစိတ္ဆိုးသလို စိတ္ဆိုးၾကတယ္။
အေဖကေတာ့ ခ်စ္ဆဲ၊ ေစာင့္ၾကည္ဆဲ၊ ေစာင့္စားေနဆဲျဖစ္တဲ့ ဘုရားသခင္ပါပဲ။ ဘာေတြပဲလုပ္ခဲ့လုပ္ခဲ့ အိမ္ျပန္လာသူကို ဘုရားသခင္က ဘယ္ေတာ့မွ မျငင္းပယ္ပါဘူး။
Application သင္ခန္းစာယူျခင္း
အျပစ္သားျပန္လာခ်ိန္မွာ ေကာင္းကင္ဘံုမွ အဘဘုရားသခင္က အျပစ္မတင္ဘူး။ အျပစ္မေပးဘူး။ အေစခံကၽြန္ဘဝအျဖစ္ အဆင့္ေလွ်ာ့မခ်ဘူး။ ခ်စ္တဲ့သားတေယာက္အျဖစ္ လက္ခံၿပီး၊ သားတေယာက္ရဲ႕ အေဆာင္ေယာင္၊ အခြင့္အေရးေတြ အကုန္ေပးပါတယ္။
တခ်ိဳ႕က အကိုႀကီးနဲ႔ တူမယ္။ စည္းကမ္းအားလံုး လိုက္နာႏိုင္တဲ့ ခရစ္ယာန္ေကာင္းေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ ခါးသည္းေနမယ္။ စိတ္ဆိုးေနတာ ႏွစ္ခ်က္ ရွိမယ္။ ၁။ စည္းကမ္းေတြမ်ားလြန္းလို႔ စိတ္ပ်က္ေနမယ္။ စည္းကမ္းေတြ၊ ပညတ္ေတြကို လိုက္နာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မႀကိဳက္၊ မႏွစ္သက္ဘူး။ ေကာင္းဟန္ေဆာင္ေနမယ္။ ၂။ တျခားသူေတြအေပၚမွာ ျပတဲ့ ဘုရားရဲ႕ သနားဂရုဏာကို စိတ္ပ်က္ေနမယ္။ မဟုတ္တာလုပ္ရင္ ဒုကၡ ေတြ႕ေစခ်င္မယ္။  ဘုရားေက်ာင္းမွာ သူရဲေကာင္းလို အားရဝမ္းသာ မႀကိဳဆိုေစခ်င္ဘူး။
တခ်ိဳ႕က ညီငယ္နဲ႔ တူမယ္။ စည္းကမ္းေတြ၊ တာဝန္ေတြ ဂရုမစိုက္ဘူး။ ကိုယ္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ စိတ္ႀကိဳက္ အသက္ရွင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားမယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဂရုမစိုက္ဘူး။
ခရစ္ယာန္ျဖစ္ေပမယ့္ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းနဲ႔ လြတ္လပ္ျခင္း မခံစားရသူေတြ ရွိမယ္။ ခရစ္ယာန္ျဖစ္ေပမယ့္ ဘုရားသခင္ကို ဆန္႔က်င္အသက္ရွင္ေနသူလည္း ရွိမယ္။ ခရစ္ယာန္မဟုတ္ေသးဘဲ တရားစကားေတြကို စဥ္းစားေနသူလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ဘုရားသခင္က သိပ္ခ်စ္တတ္တဲ့ အေဖပါ။ သားျပန္လာမယ့္ အခ်ိန္ကို ေျမာ္လင့္ေစာင့္ဆိုင္း၊ အကဲခတ္ေနသူပါ။ ဘုရားသခင္ထံ ျပန္လာရင္၊ ပထမဆံုးအႀကိမ္ျဖစ္ျဖစ္၊ ၃၁ ႀကိမ္ေျမာက္ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေန႔ရက္ပါ။ ပါတီပြဲႀကီးပါ။ အျပစ္ရွိတဲ့သူတေယာက္ ေနာင္တရရင္ ေကာင္းကင္မွာ အရမ္းဝမ္းေျမာက္ၾကပါတယ္။
ထင္ရွားတဲ့အျပစ္ရွိရင္ - ဘုရားသခင္ထံ လွည့္ျပန္ပါ။
ဖြက္ထားတဲ့အျပစ္ရွိရင္လည္း - ဘုရားသခင္ထံ လွည့္ျပန္ပါ။
သခင္ေယရႈထံလာဖို႔ တခါမွ မဆံုးျဖတ္ရေသးရင္ ဘုရားသခင္ကို အဖလို႔ ေခၚဖို႔ခက္ေနမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ “ဒီေန႔ပဲ ျပန္လာၿပီ အဖ” လို႔ ေခၚလိုက္ပါ။

Thursday, April 27, 2017

A Common Experience Pictures Our Common Salvation by Dr. Curtis Hutson




By Dr. Curtis Hutson

( preached at Franklin Road Baptist Church, Murfreesboro, Tennessee, December 15, 1985 )

ကယ္တင္ျခင္းဆိုတာ ေမြးဖြါးျခင္းလိုပါပဲ။

                     The Sword of the Lord မဂၢဇင္းမွာသံုးဖို႔ စာမူတခုၿပီး တခုဖတ္ၾကည့္ရင္းနဲ႔၊ အရင္ကမသိခဲ႔ဖူးတဲ႔ က်မ္းစာအသိတခ်ိဳ႕ကို တအံ႔တၾသ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕လိုက္ရတယ္။
                     ကၽြန္ေတာ္တရားေဟာစတုန္းက ဘယ္ေတာ႔မွမေဟာဘူးလို႔ ေျပာခဲ႔ဖူးတဲ႔ အေၾကာင္းေတြ ရွိဖူးပါတယ္။
၁။ ေယာသပ္နဲ႔ သူရဲ႕ေရာင္စံုကုတ္အက်ႌကေလးအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေတာ႔မွ ေဟာမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒီအေၾကာင္း ေဟာထားတဲ႔ တရားေဟာခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနၿပီပဲ။
၂။ ဒံေယလနဲ႔ ျခေသၤတြင္းအေၾကာင္း ဘယ္ေတာ႔မွ ေဟာမွာမဟုတ္ဘူး။ Sunday school မွာ ဒီအေၾကာင္း ခဏခဏၾကားဖူးေနၿပီပဲ။ စိတ္ေတာင္ပ်က္လာၿပီ။
၃။ ေပ်ာက္ေသာသားအေၾကာင္း မေဟာဘူး။ ႏိုးထမွဳစည္းေဝးတိုင္းမွာ ေပ်ာက္ေသာသားတပုဒ္ေတာ႔ ပါစၿမဲပဲ။
၄။ " ဒုတိယေမြးျခင္းခံရမယ္ "  You must be born again လို႔ မေဟာေတာ႔ဘူး။ ဒါမ်ိဳး အမ်ားႀကီးၾကားဖူးၿပီပဲ။ ဒါမ်ိဳး မေဟာေတာ႔ဘူး။ 
                    ဒါေပမယ္႔ မၾကာခင္မွာပဲ ရင္းႏွီးၿပီးသားက်မ္းခ်က္ေတြမွာ အဓိပၸါယ္အမ်ားႀကီးရွိေနတာ ေတြ႕လာရတယ္။

ဘုရားသခင္က ကယ္တင္ျခင္းကို ပံုေဖၚျပဖိို႔ ေမြးဖြားျခင္းကိုသံုးတယ္။
                  ဘုရားသခင္က ကယ္တင္ျခင္းကို ပံုေဖၚျပဖို႔ ေမြးဖြားျခင္းကိုသံုးပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ တျခားအေၾကာင္းေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔လည္း ပံုေဖၚျပပါတယ္။ ဥပမာ - အႏူေရာဂါနဲ႔ ကယ္တင္ျခင္းကို ပံုေဖၚတယ္။ သိပ္စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတာက က်မ္းစာက ႏူနာကို ေပ်ာက္တယ္လို႔ ဘယ္ေတာ႔မွ မေျပာဘူး။ သန္႔ရွင္းသြားၿပီလို႔ပဲ ေျပာတယ္။ ေယရွုခရစ္ေတာ္က ေရာဂါသည္ကို ေပ်ာက္ေစတယ္။ ေသသူကိုရွင္ေစတယ္။ ႏူနာကို သန္႔ရွင္းေစတယ္။ ႏူနာဟာ အျပစ္ကို ပံုေဆာင္တယ္။ အျပစ္ဆိုတာ အနာေပ်ာက္ဖို႔ မလိုဘူး။ သန္႔ရွင္းသြားဖို႔လိုပါတယ္။
၁ေပ ၁း ၇ ကိုၾကည့္ပါ။
                 " ဘုရားသခင္သည္ အလင္း၌ရွိေတာ္မူသကဲ႔သို႔ ငါတို႔သည္  အလင္း၌က်င္လည္လွ်င္၊ အခ်င္းခ်င္း မိသဟာယဖြဲ႔ျခင္းရွိၾကသည္ျဖစ္၍၊ ဘုရားသခင္၏သားေတာ္ ေယရွုခရစ္၏အေသြးေတာ္သည္၊ ငါတို႔အျပစ္ရွိသမွ်ကို ေဆးေၾကာေတာ္မူ၏။ "
                   ကယ္တင္ျခင္းအေၾကာင္း ပံုေဖၚရာကို ႏူနာသန္႔ရွင္းေစတဲ႔ ဥပမာတမ်ိဳးတည္းသာရွိမယ္ဆိုရင္၊ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေတာ႔မွ ကယ္တင္ျခင္းအေၾကာင္း နားလည္မွာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အႏူမဟုတ္သလို၊ ႏူတဲ႔လူေတြနဲ႔လည္း မေတြ႕ဖူးဘူး။ ဒီလို ဥပမာမိ်ဳးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္သိပ္မရွင္းဘူး။
                   သမၼာက်မ္းစာက ကယ္တင္ျခင္းကို ေပ်ာက္ေသာသား၊ အိမ္ေျပးကေလးနဲ႔ ပံုေဖၚျပပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္က အိမ္ေျပးမျဖစ္ဖူးသလို၊ ေပ်ာက္ေသာသားလည္း မဟုတ္ဘူး။ က်မ္းစာထဲမွာ ဒီ ဥပမာတမ်ိဳးပဲ ကယ္တင္ျခင္းအေၾကာင္း ရွိလို႔ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ႏိုင္္မွာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္မွ အိမ္ေျပးေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို မသိပဲ။

လူသားအားလံုး ၾကံဳဖူးတဲ႔ ေမြးဖြါးျခင္း
                   သမၼာက်မ္းစာက ကယ္တင္ျခင္းကို ေမြးဖြားျခင္းနဲ႔လည္း ပံုေဖၚထားပါတယ္။ ဘာေၾကာင္႔မ်ားလဲ ? ေမြးဖြါးျခင္းဟာ လူတိုင္းၾကံဳဖူးလို႔ပါ။ လူတိုင္း ဒီေလာကကို ဒီနည္းနဲ႔ပဲ ေရာက္လာၾကတယ္။ လူတိုင္းမွာ အေမတေယာက္နဲ႔ အေဖတေယာက္ ရွိတယ္။ အေမ ၂ ေယာက္ (ဒါမွမဟုတ္) အေဖ ၂ ေယာက္ရယ္လို႔ မရွိဘူး။ အေမမရွိခဲ႔သူ၊ အေဖမရွိခဲ႔သူရယ္လို႔လည္း မရွိဘူး။ အေမတေယာက္၊ အေဖတေယာက္ေတာ႔ ရွိၾကပါတယ္။
                 လူေတြဟာ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေတာ္ထဲေရာက္ဖို႔ တခါျပန္ေမြဖြါးၾကတဲ႔အခါ၊ အားလံုးတခုတည္းေသာ အေတြ႕အၾကံဳကို ၾကံဳၾကရတယ္။ ကယ္တင္ျခင္းဟာ အသင္းေတာ္တပါးမွာ နည္းတမ်ိဳး၊ ေနာက္ အသင္းေတာ္တပါးမွာေတာ႔ တျခားနည္းတမ်ိဳး မျဖစ္ရဘူး။ ရွင္ယုဒက ေျပာတယ္။ " ခ်စ္သူတို႔ အညီအမွ် ဆက္ဆံေသာ ကယ္တင္ျခင္းအေၾကာင္းအရာကို သင္တို႔ထံသို႔ ေရး၍ ေပးလိုက္ျခင္းငွါ ငါသည္ အလြန္ႀကိဳးစားသည္တြင္ ------ " တဲ႔။ ကယ္တင္ျခင္းဟာ ညီတူညီမွ်ျဖစ္တဲ႔ ကိစၥပါ။
ညီတူညီမွ် မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ  အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ လူမွာ စြမ္းရည္ေတြမတူၾကဘူး။ ေမြးရာပါ အစြမ္းအစေတြ မတူၾကဘူး။ တေနရာတည္းလည္း မေနၾကဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ခရစ္ယာန္ေတြမွာ တူညီတာကေတာ႔ ကယ္တင္ျခင္းပဲ။
                    ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုေတာ႔ ကယ္တင္ျခင္းက ေမြးဖြားျခင္းနဲ႔ တူတယ္။ လူတိုင္းရဲ႕ တူညီတဲ႔ အေတြ႕အၾကံဳပါ။ လူတိုင္းဟာ ဒီတနည္းတည္း အားျဖင္႔သာ ကယ္တင္ျခင္းရၾကတယ္။ Russia မွာေနေန၊ တရုပ္ျပည္မွာေနေန၊ အီဂ်စ္တို႔၊ Rutherford County တို႔၊ Tennessee ျပည္နယ္ - ဒါမွမဟုတ္၊ Georgia ျပည္နယ္မွာေနေန၊ ကယ္တင္ျခင္းျဖစ္ရပ္ဟာ တနည္းထဲပါ။

ေမြးဖြားျခင္းဟာ တိုင္းျပည္တခုနဲ႔ ပါတ္သက္သြားေစပါတယ္။
                လူတေယာက္ဟာ တခါျပန္ၿပီး ေမြးဖြါးလိုက္ရင္ သူဟာ ဘုရားသခင္ရဲ႕ႏိုင္ငံေတာ္ထဲ ေရာက္သြားတယ္။ ေယာဟန္ ၃ မွာ --- "ဒုတိယေမြးျခင္းကို မခံေသာသူမည္သည္ကား၊ ဘုရားသခင္၏ႏိုင္ငံေတာ္ကို မျမင္ရ " တဲ႔။ ဒါဟာ စိတ္ဝင္စားစရာပါ။
                ခရစ္ယာန္ရွုေထာင္႔ကၾကည့္ရင္ ဒီေလာကမွာ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး ၄ ခုရွိပါတယ္။ The mineral Kingdom သတၱဳေလာက၊ သတၱဳႏိုင္ငံ။ The Animal Kingdom တိရစာၦန္ေလာက၊ တိရစာၦန္ႏိုင္ငံ။ The Human Kingdom လူ႕ေလာက၊ လူ႕ႏိုင္ငံ။ The Divine Kingdom ဘုရားႏိုင္ငံေတာ္၊ ဘုရားရဲ႕တိုင္းျပည္   တို႔ျဖစ္ပါတယ္။                
                    သတၱဳေလာကကေတာ႔ ေရနံေတြ၊ ဓါတ္ေငြ႕ေတြ၊ ေရႊ၊ ေငြ၊ ေက်ာက္မီးေသြးနဲ႔ တျခားတြင္းထြက္ေတြ ရတဲ႔ေနရာပါပဲ။
သစ္ပင္ေလာကကေတာ႔ ရုံးပတီသီး၊ ပဲေတာင္႔၊ မုန္လာဥ၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႔ အာလူးေတြ ရတဲ႔ေနရာပါပဲ။ 
တိရစာၦန္ေလာကကေတာ႔ အသားၫႇပ္မုန္႔ေတြ၊ အသား၊ ငါးေတြ ရပါတယ္။ ( ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ ဒါေတြစားရတာၾကာလြန္းလို႔ ခါးေတာင္ကိုင္းေနပါၿပီ။ )
                    လူ႕ေလာက၊ လူ႕ႏိုင္ငံ အေၾကာင္းေတာ႔ ေျပာဖို႔မလိုပါဘူး။ ကိုယ္ေနတဲ႔ေနရာဆိုတာ သိၿပီးသားပဲ။
ေနာက္ - ဘုရားသခင္ရဲ႕ႏိုင္ငံေတာ္ဆိုတာရွိတယ္။
                    ဘုရားသခင္က မေျပာင္းလဲမဖ်က္သိမ္းႏိုင္တဲ႔ ဥပေဒတခု ခ်မွတ္ထားတယ္။ အဲဒီ ဥပေဒကေတာ႔ - - - - နိမ္႔တဲ႔ႏိုင္ငံတခုကေနၿပီး ျမင္႔တဲ႔ႏိုင္ငံကိို ကိုယ္႔သေဘာနဲ႔ကိုယ္ ဝင္းစားခ်င္လို႔ ဘယ္သူမွမရႏိုင္ဘူး။  သတၱဳေလာကကေန အပင္ေလာကကို ဝင္စားခ်င္လို႔ မရဘူး။  တိရစာၦန္ေလာကကေန လူ႕ေလာကကို ဝင္စားခ်င္လို႔ မရဘူး။  လူ႕ေလာက၊ လူ႕ႏိုင္ငံကေန ဘုရားသခင္ရဲ႕ႏိုင္ငံေတာ္ထဲ ဝင္စားခ်င္လို႔ မရဘူး။  ဘယ္ေလာက္ပဲ ႀကိဳးစားႀကိဳးစား ဝင္စားလို႔ မရႏိုင္ဘူး။
တဖက္ကလည္း ျမင္႔တဲ႔ႏိုင္ငံကေန ဆင္းၿပီး၊ နိမ္႔တဲ႔ႏိုင္ငံက တခုခုကို အျမင္႔ႏိုင္ငံဖက္ ဆြဲယူႏိုင္စြမ္းရွိတယ္ဆိုတဲ႔ မေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ႔ ဥပေဒတခုကို ဘုရားသခင္က ခ်မွတ္ထားျပန္တယ္။
                    ဥပမာ - - - ဟင္းသီးဟင္းရြက္ အပင္တပင္စိုက္ရင္ အျမစ္က ေျမႀကီးထဲဆင္းသြားၿပီး၊ ေျမဆီဓါတ္ေတြ စုပ္ယူပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အပင္က မစုပ္ယူရင္ေတာ႔ အဲဒီဓါတ္ေတြဟာ တဆင္႔တက္ခ်င္လို႔ မရႏိုင္ဘူး။ ေနာက္ - ႏြားမက ပဲပင္ကို စားတယ္။ သစ္ပင္ကို တိရစာၦန္ေလာကထဲ ဆြဲထည့္လိုက္တာပါပဲ။ ေနာက္ေတာ႔ - အဲဒီႏြားမကို ႏို႔ၫွစ္တယ္။ ႏြားမကို သတ္ၿပီး အသားၫႇပ္မုန္႔ေတြ လုပ္ၾကတယ္။ အဲဒါဟာ တိရစာၦန္ေလာကကို လူ႕ေလာကထဲ ဆြဲသြင္းလိုက္တာပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ အဓိကေျပာခ်င္တာက - - - ႏိုင္ငံတိုင္းဟာ အနိမ္႔ကိုဆင္းၿပီး၊ တျခားႏိုင္ငံတခုကို ကိုယ္ႏိုင္ငံထဲ ဆြဲတင္လို႔ရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံဟာ သူဟာသူ အျမင္႔ကို ဝင္စားႏိုင္စြမ္း မရွိဘူး။ ဒါကို ထပ္ရွင္းျပဖို႔ မလိုေလာက္ပါဘူး။
                   ကၽြန္ေတာ္ ရုိးရိုးကေလး ေထာက္ျပေနတာက - လူဟာ ဘာပဲလုပ္လုပ္ သူ႔ဟာသူ မကယ္ႏိုင္ဘူး။ ဖေယာင္းတိုင္ေတြ ထြန္းႏိုင္တယ္။ မဂၤလာဝတ္ ၇ ပါးကို ေစာင္႔ထိန္းႏိုင္တယ္။ ႏွစ္ျခင္းခံႏိုင္တယ္။ ဘာသာတရား ကိုင္းရွိုင္းဟန္ျပႏိုင္တယ္။ အသင္းေတာ္မွာ ပါဝင္ႏိုင္တယ္။ ကိုယ္ဘဝကို ရြက္သစ္ေျပာင္းသလို ေျပာင္းလဲျပစ္ႏိုင္တယ္။ လုပ္ခ်င္တာေတြ အကုန္လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ပိုျမင္႔တဲ႔ - ႏိုင္ငံကိုေတာ႔ ဝင္စားႏိုင္စြမ္း မရွိဘူး။ ဝင္စားဖို႔ တနည္းတည္းကေတာ႔ ဘုရားသခင္ ဆင္းလာၿပီး ကိုယ္႔ကို ဆြဲတင္ ေဆာင္ယူမွပဲ ျဖစ္မယ္။ " ဒုတိယေမြးျခင္းကို မခံေသာသူမည္သည္ကား၊ ဘုရားသခင္၏ ႏိုင္ငံေတာ္ကို မျမင္ရ။ "
ေမြးဖြားျခင္းက လူ႔ရဲ႕သဘာဝကို သတ္မွတ္တယ္။
                    ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ဇာတိေျမမွာတုန္းက ႏြားနဲနဲ နဲ႔ အေပ်ာ္စီးဖို႔ ျမင္းနဲနဲ ရွိဖူးတယ္။ ႏြားမတေကာင္ ကေလးေမြးတိုင္း ေလ႔လာမိတယ္။ ဘယ္လိုမွ မလြဲဘူး။ ႏြားကေလးပဲေမြးတယ္။ ႏြားမတေကာင္က ဆိတ္ထီးကေလး မေမြးဘူး။ အေပ်ာ္စီး ျမင္း ၂ ေကာင္က ေခြးကေလး မေမြးဘူး။ ျမင္းက ျမင္းပဲ ေမြးတယ္။
                   အခုလဲ လူတေယာက္ဟာ တခါထပ္ေမြးမယ္ဆိုရင္ တျခားသဘာဝတမ်ိဳးကို ရပါတယ္။
                   ဘုရားသခင္ေရွ႕မွာ ျပႆနာျဖစ္ေနတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အေျပာအဆို၊ အေနအထိုင္၊ အျပဳအမူေတြ မဟုတ္ဘူး။ သဘာဝေၾကာင္႔ ဆိုတာ သတိထားမိရဲ႕လား။ လူတေယာက္ကို ခင္ဗ်ားက ေျပာမယ္။ " ေျဖာင္႔ေျဖာင္႔ ေလွ်ာက္၊ မွန္တာလုပ္၊ ေကာင္းေကာင္းေန၊ မေနရင္ ငရဲသြားလိမ္႔မယ္။ " ဆိုပါေတာ႔။   ခင္ဗ်ားေျပာတဲ႔စကား ခင္ဗ်ားသိပံုေတာ႔ ရသလိုပဲ။ ဒါေပမယ္႔ လူေသကို ေျပာသလိုျဖစ္ေနတယ္။ ခရစ္ေတာ္မပါရင္ လူေသပဲေလ။ အျပစ္ ဒုစရိုက္ထဲမွာ ေသေနတယ္။ ပိုေကာင္းလို႔ ကယ္တင္ျခင္း မရဘူး။ ပိုေကာင္းဖို႔သာ ကယ္တင္ျခင္းရတာပါ။
                   ဘုရားသခင္ေရွ႕မွာ ခင္ဗ်ား ျပႆနာက အျပစ္လို႔ ထင္ခ်င္ထင္မယ္။ အျပစ္အေၾကာင္း တရားေဟာတာ ၾကားဖူးေနၿပီပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ဘုရားသခင္ေရွ႕မွာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ျပႆနာက အျပစ္ေၾကာင္႔ မဟုတ္ဘူး။ ေယာဟန္ ၁၆း ၈၊ ၉ မွာ သန္႔ရွင္းေသာ ဝိညာဥ္ေတာ္အေၾကာင္း ဖတ္ရတယ္။ " ဥပဇၥ်ာယ္ဆရာသည္ ေရာက္လာလွ်င္၊ ဒုစရိုက္အျပစ္ကို၄င္း၊ အျပစ္ကင္းျခင္းကို၄င္း၊ အျပစ္စီရင္ျခင္းကို၄င္း၊ ေလာကီသားတို႔အား ထင္ရွားစြာျပေတာ္မူမည္။ " တဲ႔။ မရွင္းဘူးလား။
                     ျပႆနာက အျပစ္မဟုတ္ဘူး။ ေယရွုခရစ္ေတာ္ကို ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ အားကိုး၊ မကိုးက အဓိကပါ။ သခင္ေယရွဳကို တခါအားကိုးရင္၊ အျပစ္ျပႆနာ - ဒါမွမဟုတ္ - အျပစ္နဲ႔ဆိုင္တဲ႔ ေမးခြန္းဟာ ထာဝရအတြက္ ၿပီးသြားပါၿပီ။ သခင္ေယရွဳက သင္႔အျပစ္အားလံုးကို သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ သယ္ေဆာင္သြားခဲ႔သလား၊ ဘာမွမသယ္ခဲ႔ဘူးလား။ တခု - ခု ေျပာရမွာေပါ႔။ လုပ္ခဲ႔သမွ် အျပစ္အားလံုးနဲ႔၊ ေနာင္လုပ္မိဦးမယ္႔ အျပစ္ေတြအတြက္ပါ အေသခံခဲ႔ပါၿပီ။
                    ဒါေၾကာင္႔ ဘုရားသခင္ေရွ႕မွာ ျပႆနာျဖစ္ေနတာက အျပဳအမူေတြ မဟုတ္ဘူး။ သဘာဝပါ။ ဒါေၾကာင္႔ သခင္ေယရွဳက " ဒုတိယေမြးျခင္းကို မခံေသာသူမည္သည္ကား၊ - - - " လို႔ေျပာရတာေပါ႔။ " ေကာင္းေကာင္း မေနေသာသူ မည္သည္ကား - - -" လို႔ မေျပာဘူး။ " ရြက္သစ္ေျပာင္းသလို၊ ဘဝသစ္ မေျပာင္းေသာသူ မည္သည္ကား - - -" လို႔ မေျပာဘူး။ ဘဝကို ရြက္သစ္ေျပာင္းသလို၊ ေျပာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားလုပ္ေနဖို႔မလိုဘူး။ ဘဝ အသစ္ျဖစ္ဖို႔ပဲလိုတယ္။ ေန႔တိုင္း သစ္ရြက္တရြက္ ေပးမယ္ဗ်ာ။ ေနမဝင္ခင္ ၫွိဳးေျခာက္သြားမွာပဲ။
                    လူတိုင္း အားနည္းတတ္ပါတယ္။ မွားတတ္ပါတယ္။ ၂၄ နာရီ တရက္ထဲမွာကိုပဲ၊ စံုစံုလင္လင္ေနႏိုင္သူရွိသလား။ ရွိရင္ေတာ႔ ျမင္ဖူးခ်င္တယ္။ ၿပီးခဲ႔တဲ႔ ၆ နာရီအတြင္းမွာပဲ စံုစံုလင္လင္ေနႏိုင္သူေကာ ရွိမလား။ တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ တနာရီေတာင္ စံုစံုလင္လင္ေနႏိုင္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။
ကိုယ္ သတိမထားမိတာကေလးေတြေတာင္ အျပစ္ျဖစ္ေနတတ္တယ္ မဟုတ္လား။ " ေကာင္းေသာအက်င္႔ကို သိလွ်က္၊ မက်င္႔ဘဲေနေသာသူသည္ အျပစ္ရွိ၏။ " ဒါေၾကာင္႔ ဘုရားသခင္ေရွ႕မွာ ျပႆနာျဖစ္ေနတာက အျပဳအမူေတြ မဟုတ္ဘူး။ သဘာဝပါ။ အျပဳအမူေတြျပင္ၿပီး သဘာဝလိုက္ေျပာင္းဖို႔ ဘုရားသခင္က မတိုက္တြန္းဘူး။ သဘာဝေျပာင္းေပးၿပီးမွသာ၊ အျပဳအမူေတြေျပာင္းေစပါတယ္။
                    ယံုၾကည္သူရဲ႕ အသက္တာမွာ အေရးၾကီးတဲ႔ စကားလံုး ၂ လံုးရွိပါတယ္။ BE ျဖစ္သည္နဲ႔ DO လုပ္သည္ ဆိုတဲ႔ စကားေတြပါ။  BE ျဖစ္သည္က DO လူပ္သည္ထက္ ပိုအေရးၾကီးပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ႔  BE ျဖစ္သည္က၊ DO လုပ္သည္ကို ဆံုးျဖတ္သတ္မွတ္ေပးလို႔ပါ။ လုပ္လို႔ ကိုယ္႔မွာျဖစ္လာတာမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ျဖစ္တဲ႔အတိုင္း လိုက္လုပ္မိတာပါ။
ေဟာင္လို႔ ေခြးျဖစ္သြားတာမဟုတ္ဘူး။ ေခြးျဖစ္လို႔ ေဟာင္တာပါ။ တခ်ိဳ႕ေခြးေတြထက္ ကၽြန္ေတာ္ ပိုေဟာင္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေဟာင္လို႔ ေခြးျဖစ္မသြားပါဘူး။ အသင္းေတာ္ထဲမွာ တခ်ိဳ႕သူေတြက သူမ်ားထက္ ပိုေကာင္းေအာင္ ေနႏုိုင္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဒီလိုေနလို႔ ခရစ္ယာန္ျဖစ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ တခါထပ္ေမြးဖို႔လိုပါတယ္။ ဘုရားက သဘာဝကို အဓိကထားတယ္။ သဘာဝေျပာင္းရင္၊ အျပဳအမူေျပာင္းလာမွာပါ။ သဘာဝက ပိုအေရးၾကီးပါတယ္။ ေမြးဖြားျခင္းက သဘာဝကို ဆံုးျဖတ္သတ္မွတ္လိုက္ပါတယ္္။
                   တခါထပ္ ေမြးဖြါးၿပီးတဲ႔သူဆိုရင္ ၂ေပ ၁း ၄ - မွာ ဘုရားသဘာဝကို ရတဲ႔သူျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါဟာ စိတ္ဝင္စားစရာ၊ အံ႔ၾသစရာ အခ်က္ပါပဲ။
                  ကၽြန္ေတာ္ ၁၁ ႏွစ္သားမွာ ကယ္တင္ျခင္းရေတာ႔  ဘုရားသခင္က ကၽြန္ေတာ္႔ကိုယ္ခႏၶာကို ဘာမွ မေျပာင္းလဲေစဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ - -  " ငါ ကယ္တင္ျခင္းရေတာ႔ အကုန္လံုး ကယ္ျပစ္လိုက္ၿပီ " လို႔ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ မွားပါတယ္။ အဲဒီလိုသာ အကုန္လံုး ကယ္ပစ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နွဖူးေတြ ဘယ္ေျပာင္လာမလဲ။ သြားဆရာဝန္ေတြလည္း မလိုေတာ႔ဘူးေပါ႔။ မ်ကိမွန္တတ္စရာလည္း မလိုေတာ႔ဘူးေပါ႔။ ပါးေရ နားေရတြန္႔စရာလည္း မလိုေတာ႔ဘူးေပါ႔။ က်မ္းစာက - - " ဇာတိပကတိေမြးေသာအရာသည္ ဇာတိကတိျဖစ္၏။ " တဲ႔။ အေသြးအသားက၊ အေသြးအသားပဲ ျဖစ္ေနမွာပဲ။
                  သဘာဝကို ေျပာင္းေအာင္ႀကိဳးစားဖို႔ ဘုရားသခင္ မေျပာဘူး။ အသစ္စက္စက္ သဘာဝတခု အပိုထည့္ေပးတဲ႔
အေၾကာင္းသာ ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အသစ္စက္စက္ သဘာဝက အေဟာင္းသဘာဝကို ဖ်က္မပစ္ဘူး။ သခင္ေယရွဳနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ မေတြ႕မခ်င္း ကိုယ္ခႏၶာကို မေရြးႏွဳတ္ေသးဘူး။ ေရြးႏွဳတ္မယ္႔ေန႔ကေတာ႔ တကယ္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမယ႔္    ေန႔ပဲ။ ဘုရားသခင္ကို ဖူးေတြ႕ၾကရမယ္႔ေန႔မွာ ကိုယ္ေတာ္နဲ႔ တူခြင္႔ရၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
                  ရွင္ေပါလုက - -  " ငါသည္   ႃငိဳ ျငင္ေသာသူျဖစ္ပါသည္တကား။ ဤ အေသေကာင္မွငါ႔ကို အဘယ္သူကယ္လႊတ္ မည္နည္း။ " ( ေရာမ ၇း ၂၄ ) ရွင္ေပါလုက " ဒီသဘာဝက ငါ႔ကို ေသြးေဆာင္ေႏွာက္ယွက္တယ္။ အားနည္းေစတယ္။ မွားယြင္းေစတယ္။ ငါ႔ကိုယ္ခႏၶာကေန ဒီသဘာဝကို ဖယ္ပစ္ခ်င္တယ္ " လို႔ ေျပာတာပါ။
Buddy Robinson ကၽြန္ေတာ္ လူေျဖာင္႔္တေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တယ္။  လံုးဝ စံုလင္ သန္႔ရွင္းၿပီး၊ အျပစ္ လုပ္တတ္တဲ႔ သဘာဝ အေဟာင္းကုိ ဖယ္ပစ္ခ်င္ပါတယ္။  ဒါေပမယ္႔ ဒီသဘာဝကို အခု မပယ္ခၽြတ္ႏိုင္ၾကေသးဘူး။ ၁ ေယာ၁း ၁ - ၂ မွာ " ကိုယ္ အျပစ္မရွိဟု ငါတို႔သည္ဆိုလွ်င္၊ ကိုယ္ကိုကိုယ္ လွည့္ျဖားၾက၏။ ငါတို႔၌ သစၥာတရားမရွိ။ "
                    ေမြးဖြါးျခင္းက သဘာဝကို သတ္မွတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။

သဘာဝက အာသီသကို သတ္မွတ္တယ္။ Nature determines our appetite.
                    ခဏဆက္စဥ္းစားရေအာင္။ သဘာဝဟာ အေရးႀကီးပါတယ္။ အေၾကာင္းက သဘာဝက အာသီသကို သတ္မွတ္တယ္။ သိန္းငွက္စားတာကို ၾကက္တူေရြးက မစားဘူး။ ၾကက္တူေရြးကေလးတေကာင္ ထိုးဆင္းလာၿပီး၊ လယ္ကြင္းထဲက ႂကြက္တေကာင္ကိို သူ႕ေျခသည္းနဲ႔ ကုတ္ယူသြားတာ ျမင္ဖူးၾကသလား။ ဒါမိ်ဳးၾကက္တူေရြးဆို ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ ေဝးေဝးပဲ ေနေတာ႔မယ္။
                   တည ကၽြန္ေတာ္ ကားေမာင္းရင္းနဲ႔  စြန္လား၊ သိန္းငွက္လားမသိ သစ္ပင္ေပၚမွာ ျမင္လိုက္ရတယ္။ သူက ျမက္ေတာထဲက လွဳပ္ေနတဲ႔အရာကို ျမင္တယ္။ ထိုးဆင္းလာၿပီး၊ ေျခသည္းနဲ႔ ကုပ္ယူသြားတယ္။ သတ္စားလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က်ေတာ႔ အဲဒါမ်ိဳး မစားခ်င္ျပန္ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ သိန္းငွက္တို႔၊ စြန္တို႔က ဒါမ်ိဳးကို သေဘာက်တယ္။ သဘာဝက အာသီသကို သတ္မွတ္ေပးတယ္။
                  ကၽြန္ေတာ္ ကေလးဘဝတုန္းက ဘုရားေက်ာင္း ခဏခဏ သြားတယ္။ ဒီက်မ္းစာကို ဖတ္တာပဲ။ က်မ္းစာကို ကၽြန္ေတာ္ မစြဲလမ္းဘူး။ က်မ္းစာကို မဆာငတ္ဘူး။ သင္းအုပ္ဆရာ တရားေဟာၿပီးရင္၊ ကၽြန္ေတာ္႔ အဖြါး ေဝဖန္တာ ၾကားဖူးတယ္။ " ဒီညေတာ႔ ငါ႔ဝိညာဥ္ တကယ္ အစာဝတယ္ေဟ႔။ " ကၽြန္ေတာ္က " အဖြါးေတာ႔ ရူးၿပီ။ အဖြါးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာဦးမွပဲ။ အဲဒီမွာ ဘယ္သူမွလဲ မရွိဘဲနဲ႔၊ အိမ္က အသားၫွပ္ေပါင္မုန္႔မွာလည္း ဒိန္ခဲ မပါတာေတာင္ အေတာ္ၾကာၿပီပဲ။ ဒါနဲ႔မ်ား - ငါ႔ ဝိညာဥ္ အစာဝတယ္ေလး၊ ဘာေလးနဲ႔၊  ဘာေျပာတာပါလိမ္႔ " လို႔ စဥ္းစားဖူးတယ္။  
ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ ကယ္တင္ျခင္းရၿပီးတဲ႔အခါ၊ သဘာဝ အသစ္တခုရလာတယ္။ ဘာျဖစ္သြားသလဲ မသိေပမယ္႔၊ ဘုရားေက်ာင္းတက္ရတာ ေပ်ာ္စျပဳလာတယ္။ ဒီက်မ္းစာအုပ္ကိုလည္း သေဘာက်လာတယ္။ အကုန္မဖတ္ႏိုင္ေသးေပမယ္႔၊ " သိပ္ေကာင္းတဲ႔ စာအုပ္ပဲ၊ ဝိညာဥ္ခြန္အားရတယ္၊ အစာစားရတယ္ " လို႔ ကိုယ္႔ ဘာသာကိုယ္ ေျပာလာတယ္။ အခုေတာ႔ အဖြားစကားကို နားလည္သြားၿပီ။
                  သဘာဝက အာသီသကို သတ္မွတ္ေပးတယ္။
                   ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ အခ်စ္ဝတၳဳေတြ လံုးဝမႀကိဳက္တတ္္ဘူး။    တခ်ိဳ႕ေတာ႔ မိုးအလင္းထိုင္ဖတ္တတ္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အာသီသကတမ်ိဳး၊ ကိုယ့္ကို ခြန္အားေပးမယ္႔ စာပဲဖတ္ခ်င္တယ္။ သဘာဝက အာသီသကို သတ္မွတ္ေပးထားပါတယ္။
သဘာဝက အေပါင္းအသင္းကို သတ္မွတ္ေပးပါတယ္။ Nature determines our associations.
                  " အေရာင္တူတဲ႔ ငွက္ေတြဟာ အတူေနတတ္ၾကတယ္ " ဆိုတဲ႔စကား ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ ( Birds of a feather flock together. ) အဲဒါမွန္ပါတယ္။ ဒီ Tennessee ျပည္နယ္မွာ ငံုးေတြ၊ ခါေတြနဲ႔ တျခားငွက္ေတြ ျမင္ဖူးပါတယ္။ ငံုး ၇ေကာင္။ ၈ေကာင္ေလာက္ လမ္းျဖတ္ေျပးတာလည္း ျမင္ဖူးပါတယ္။  ဒါေပမယ္႔ ငံုး ၂ေကာင္၊ ငွက္နီ ၁ေကာင္၊ ငွက္ျပာတေကာင္၊ သိန္းငွက္တေကာင္၊ က်ီိးကန္းတေကာင္၊ ေတာၾကက္တေကာင္ အုပ္ဖဲြ႕ပ်ံလာၾကတာ တခါမွ မျမင္ဖူးဘူး။ ငံုးသပ္သပ္၊ ငွက္နီသပ္သပ္၊ ငွက္ျပာသပ္သပ္ေနတတ္ၾကတာပါ။
                    ခ်ိဳးငွက္ဖမ္းတဲ႔ရာသီတုန္းက ခ်ိဳးငွက္ေတြ အုပ္ဖဲြ႕ျပန္သြားတာ ျမင္ဖူးပါတယ္။ သူတို႔အထဲမွာ က်ီိးကန္း၊ သိန္းငွက္၊ စြန္ရဲနဲ႔ တိုက္ၾကက္ေတြ မေတြ႕ရဘူး။ ခ်ိဳးငွက္ေတြ ဘာေၾကာင္႔အုပ္စုဖြဲ႕ပ်ံၾကသလဲ။ သူတို႔မွာ တူညီတဲ႔ ခ်ိဳးငွက္သဘာဝရွိၾကလို႔ပါ။ ျမင္းေတြက ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ ဘာေၾကာင္႔ အတူလမ္းေလွ်ာက္ၾကသလဲ။ သူတို႔မွာ တူညီတဲ႔ ျမင္းသဘာဝရွိၾကလို႔ပါ။ ေခြးေတြက ဘာေၾကာင္႔ ေတာအုပ္ထဲေျပးၿပီး ေခြးလိုေဟာင္ၾကသလဲ။ သူတို႔အားလံုးမွာ ေခြးသဘာဝရွိၾကလို႔ပါ။
                   ေၾကာင္တေကာင္ဟာ ဘာေၾကာင္႔ ေခြးနဲ႔အတူ ေတာထဲလိုက္တာ ျမင္ဖူးသလား။ ေခြးလိုေကာ ေဟာင္ပါသလား။ သားေကာင္ေကာ လိုက္ေခ်ာင္းပါသလား။ လိုက္ေခ်ာင္းရင္ေတာ႔ အဲဒီေၾကာင္ကို လမ္းမေပၚခ် စီးပြါးရွာၾကတာေပါ႔။
                   ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ ဘုရားေက်ာင္းသြားတတ္သူေတြနားမွာ ေနရတာကို ေပ်ာ္ပါတယ္။ သီခ်င္းေကာင္းေကာင္းလည္း နားေထာင္ခ်င္တယ္။ တခ်ိဳ႕သူေတြ နားေထာင္တဲ႔ သီခ်င္းမ်ိဳးေတြကိုေတာ႔ နားေထာင္ႏိုင္တာပဲ အံ႔ၾသမိတယ္။ သီခ်င္းလို႔ သူတို႔ေျပာတဲ႔ ဘာမွန္းမသိတဲ႔ လက္ရာထဲမွာ တသံနဲ႔တသံကလည္း မေျပမလည္ ျဖစ္ေနတယ္။
                  ကယ္တင္ျခင္းရသူေတြနားမွာ ေနရတာ  ေပ်ာ္ပါတယ္။ ခရစ္ယာန္ဓမၼသီခ်င္း ဆိုသူေတြၾကားမွာေနရတာ သေဘာၾကပါတယ္။
                  သဘာဝက အေပါင္းအသင္းကို သတ္မွတ္ေပးပါတယ္။
                                                  
သဘာဝက ပတ္ဝန္းက်င္ကို သတ္မွတ္ေပးပါတယ္။ Nature determines our environment.
                  သိန္းငွက္ေတြက ေလမွာပ်ံဝဲတယ္။ လင္းပိုင္ ( လပိုင္ ) ေတြကေတာ႔ ပင္လယ္မွာ ေရကူးၾကတယ္။ လပိုင္က ေရမွာ က်င္လည္တာ သူ႔သဘာဝမို႔ပါ။  သိန္းငွက္လည္း ေလမွာ က်င္လည္တာ သူ႔သဘာဝမို႔ပါ။
                   လူတခ်ိဳ႕ဟာ မီးခိုးေတြ မြန္းေနတဲ႔ ညကလပ္ေမွာင္ေမွာင္ေတြကို ဘာေၾကာင္႔ သြားၾကသလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ဘူး။ အဲဒီလိုေနရာေတြရွိတဲ႔ ဟိုတယ္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တည္းဖူးပါတယ္။ လူေတြက အဲဒီအေမွာင္ ညကလပ္္ေတြမွာ ေသာက္စား မူးထားၾကေတာ႔၊ သူတို႔ ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းေတာင္ မသိၾကေတာ႔ဘူး။ မနက္ေရာက္လို႔ ႏိုးတဲ႔အခါမွာေတာ႔ သူတို႔ေခါင္းက စည္ပိုင္းေလာက္ ႀကီးေနၿပီ။ ညက ဘယ္မွာေရာက္ခဲ႔တယ္ဆိုတာ မေျပာႏိုင္ၾကေတာ႔ဘူး။
                    လူတေယာက္ ညကလပ္ကေန ညနက္မွ ျပန္တတ္တယ္။ သူက အိပ္ရင္ ေဟာက္တတ္တယ္။ တခ်ိဳ႕အမ်ိဳးသမီးေတြက သူ႕မိန္းမကို သူ႕ႏွာေခါင္းမွာ ဖဲႀကိဳးျပာတတ္ထားရင္ အေဟာက္ရပ္မယ္လို႔ ေျပာျပၾကတယ္။
ဒါနဲ႔ မနက္ ၃ နာရီေလာက္ သူျပန္လာေတာ႔ စ, ေဟာက္ပါေရာ။ သူ႕မိန္းမက သူ႕ႏွာေခါင္းကို ဖဲႀကိဳးျပာနဲ႔ ခ်ည္တယ္။ မနက္ သူအိပ္ရာထေတာ႔ အေညာင္းဆန္႔ၿပီး မွန္ၾကည့္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ႕အမ်ိဳးသမီးလည္း ႏိုးလာေတာ႔ " ရွင္ညက ဘယ္သြားလ ဲ" လို႔ ေမးပါတယ္။ သူက - " မသိေတာ႔ပါဘူးကြာ၊ ဒါေပမယ္႔ ငါ ပထမရတယ္ " လို႔ ေျဖပါတယ္။
အဲဒီလိုေနရာေတြကို သြားတတ္သူေတြဟာ ညက ဘယ္သြားခဲ႔ၾကတယ္ဆိုတာ မသိၾကေတာ႔ဘူး။ ဒါကိုပဲ ရီစရာအျဖစ္ သေဘာထားၾကျပန္တယ္။
                    ကိုကင္း သံုၿပီး၊ တေန႔ကို ေဒၚလာ ၃၀၀ ေလာက္ ျဖဳန္းေနတဲ႔ လူတေယာက္ရဲ႔ ဘဝဟာ ရီစရာ ျဖစ္ပါ႔မလား။
ညတုန္းက မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ မုန္လာဥေတြ၊ ပဲေတာင္ေတြ၊ ေပါင္မုန္႔ေတြနဲ႔ တျခား အစားအေသာက္ေကာင္းေတြ စားရတယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြ မႀကိဳက္တတ္ရင္ ေရြးႏွဳတ္မခံရေသးလို႔ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ေကာင္းကင္မႏၷမုန္႔ဟာလည္း အခု အစားေသာက္ေကာင္းေတြလိုပဲ ေကာင္းမွာပဲ။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုေတာ႔ ဒါမ်ိဳးေတြ မစားရရင္ ကၽြန္ေတာ္ မေပ်ာ္ဘူး။ ေကာင္းကင္မွာ မေပ်ာ္ပဲ ေနရတာမ်ိဳးလည္း စဥ္းစားလို႔ေတာင္ မရႏိုင္ဘူး။
                    သဘာဝက အာသီသကို သတ္မွတ္တယ္။ အေပါင္းအသင္းကို သတ္မွတ္တယ္။ က်င္လည္ရာ ပတ္ဝန္းက်င္ကို  သတ္မွတ္တယ္။  ကယ္တင္ျခင္းရၿပီးရင္ အသစ္ေသာ သဘာဝကို ရတယ္။ ခုဏ ေျပာတဲ႔ ေနရာေတြ၊ အျဖစ္အပ်က္ေတြမွာ မေပ်ာ္ေတာ႔ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သြားခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အခုေတာ႔ အဲဒီမွာ ေနာက္ထပ္ မက်င္လည္ေတာ႔ဘူး။
ေမြးဖြါးျခင္းဟာ လူတေယာက္ကို အေမွာင္ထဲကေန အလင္းကို ပို႔ေဆာင္ေပးပါတယ္။
Birth Brings One From Darkness to Light.
                     ေမြးဖြါးျခင္းဟာ လူတိုင္းႀကံဳရရုံ၊ ႏိုင္ငံတခုမွာ ပါဝင္ပတ္သက္ရုံ၊ သဘာဝကို သတ္မွတ္ရုံသာမက၊ ကေလးငယ္ကို အေမွာင္ထဲကေန အလင္းထဲ ပို႔ေဆာင္ေပးပါတယ္။ ၉ လ လံုးလံုး အေမွာင္ထဲေနရာကေန ရုတ္တရက္ အလင္းထဲ ေရာက္လာေစပါတယ္။
                     ကၽြန္ေတာ္ကိုပဲ ျပန္ရွင္းျပပါဦး။  သခင္ေယရွဳကို အားမကိုးဖူးေသးတဲ႔ လူတေယာက္က က်မ္းစာဖတ္ၿပီးေတာ႔ " ငါ နားမလည္ဘူး၊ နားမလည္ဘူး။ ဘာမွန္းလည္း မသိဘူး" လို႔ေျပာမယ္။ ေနာက္ သူ ကယ္တင္ျခင္းရၿပီး၊ က်မ္းစာ စ,ဖတ္ေတာ႔  " ေအး၊ ဟုတ္တယ္ဟ။ ငါ နားလည္ၿပီ။ " လိုပ ေျပာတယ္။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။ အေမွာင္ကေန အလင္းထဲ ေရာက္သြားတာပါ။
                   ကၽြန္ေတာ္ကို  ရွင္းျပၾကည့္ပါ။ John Kennedy လို Harvard တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းဆင္း ဘြဲ႕ရ ထက္ထက္ျမက္ျမက္ လူတေယာက္က သမၼာက်မ္းစာနဲ႔ ဘာသာေရးအေၾကာင္းမွာ ဆြံ႕အေနတာ၊ ပုပ္ရဟန္းမင္းကို လံုးဝ အျပစ္ကင္းစင္တယ္လို႔ ထင္တာ ဘာေၾကာင္႔လဲ၊ ပုပ္ရဟန္းမင္းဟာ မိန္းမမယူရဘဲနဲ႔ ၊ သူက ဘာေၾကာင္႔ ေပတရုကို ပထမဆံုး ပုပ္ရဟန္းမင္းလို႔ ယံုေနခဲ႔တာလဲ။ က်မ္းစာကေတာ႔ ေပတရုရဲ႕ ေယာကၡမအေၾကာင္း ေျပာထားတယ္။ ေပတရုမွာ မိန္းမမရွိဘဲ၊ ေယာကၡမ ရွိပါ႔မလား။
                     Catholic ကက္သိုလစ္ အသင္းေတာ္အေၾကာင္း ေလ႔လာရင္၊ အဲဒီ အသင္းေတာ္ဟာ ကမာၻမွာ အခ်မ္းသာဆံုး အဖဲြ႕အစည္းတခု ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သိလာပါလိမ္႔မယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကက္သိုလစ္ေတြ ႀကီးစိုးတဲ႔ ေနရာမွန္သမွ်ဟာ ကမာၻမွာ အဆင္းရဲဆံုးဆိုတာ ေတြလာမွာပါ။ ေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံေတြကို သြားၾကည့္ပါ။ ကက္သိုလစ္ အသင္းေတာ္က အႀကီးအက်ယ္ ခ်မ္းသာ ႂကြယ္ဝေနခ်ိန္မွာ လူေတြ ငတ္ေနၾကတယ္။ ပုပ္ရဟန္းမင္းက အလွဴေငြေတြကို ခ်ဳပ္ကိုင္ေနလို႔ပါပဲ။ ဒါကို အဲဒီလူေတြက ဘာေၾကာင္႔ တိတ္တိတ္ေနၾကသလဲ။ Born again မျဖစ္ေသးလို႔၊ တခါထပ္ မေမြးရေသးလို႔ပါ။ မေမြးေသးေတာ႔ အေမွာင္ထဲမွာပဲ ရွိေနေသးတယ္။ တခါထပ္ ေမြးၿပီးရင္ေတာ႔ အေမွာင္ကေန အလင္းထဲ ေရာက္လာပါတယ္။
 ေမြးဖြါးျခင္းက အတိတ္ကို ေခ်ဖ်က္ေပးပါတယ္။ Birth Cancels Out the Past.
                       ေမြးဖြါးျခင္းက ကေလးငယ္ကို အေမွာင္ထဲကေန အလင္းထဲ ပို႔္ေပးရုံသာမက၊ ကေလးကို အတိတ္သမိုင္းမပါပဲ၊ ေမြးဖြါးလာေစပါတယ္။
                       ေကာင္းကင္မရွိ၊ ငရဲမရွိဘူး ဆိုရင္ေတာင္၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ဒုတိယေမြးျခင္းကို ခံခ်င္ေနဦးမွာပါပဲဲ။ အတိတ္ကို ေခ်ဖ်က္ေပးဖို႔ လိုတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ အခုေသၿပီး၊ ေကာင္းကင္ေရာက္လို႔ ဘုရားသခင္ကို၊ " ကၽြန္ေတာ္ျပစ္မွားမိတဲ႔ အျပစ္ေတြအတြက္ ဝမ္းနည္းပါတယ္ ကိုယ္ေတာ္ " လို႔ေျပာရင္၊ ဘုရားသခင္က " မင္းေျပာတဲ႔ ကိစၥ ငါမသိပါလား " လို႔ ေျဖလိမ္႔မယ္။ " တကယ္ပါ ကိုယ္ေတာ္၊ ကိုယ္ေတာ္ သိပါတယ္။ ကိုယ္ေတာ္က အားလံုးသိတာပဲ။ အဲဒီအျပစ္ေတြအတြက္ ၄၅ ႏွစ္လံုးလံုး ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပူေနခဲ႔ရတာ၊ ကိုယ္ေတာ္ သိပါတယ္ေလ၊ အဲဒီအျပစ္ေတြအတြက္ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ " လို႔ ေျပာမိမွာပါ။ ဘုရားသခင္ကေတာ႔  " Curtis မင္းေျပာတဲ႔ ကိစၥ ငါမသိဘူးကြ၊ " လို႔ ဆက္ေျပာေနမွာပါ။ ဘာေၾကာင္႔လဲ ? ေဟရွာယ ၄၃း ၂၅ မွာ " ငါတပါးတည္းသာလွ်င္ ကိုယ္အတြက္ေၾကာင္႔၊ သင္၏ အျပစ္တို႔ကို ေျဖမည္။ သင္၏ ဒုစရိုက္အမွဳတို႔ကို မေအာက္ေမ႔။ "
                        ဒီအခ်က္ဟာ အံ့ၾသစရာ မေကာင္းဘူးလား ? ။ ကိုယ္႔အိမ္နီးခ်င္းေတြ၊ ကိုယ္႔ဇနီး၊ ကိုယ္႔ေယာက်ၤားက အျပစ္ေတြကို မွတ္မိေနေပမယ္႔၊ ဘုရားသခင္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ အျပစ္ေတြကို မမွတ္မိေတာ႔ဘူး။ ဘုရားသခင္ မ,စလို႔ အျပစ္တခါမွ မလုပ္ဖူးတဲ႔သူလို ျဖစ္ရတယ္။ ဘုရားသခင္ ေျဖာင္႔မတ္သလို၊ ေျဖာင္႔မတ္ရတယ္။
                    သမၼာက်မ္းစာက လူဟာ ကယ္တင္ျခင္းရရင္ ေျဖာင္႔မတ္ၿပီီလို႔ ေျပာတယ္။ တဝက္တပ်က္ ေျဖာင္႔မတ္တာမဟုတ္ဘူး။ အျပည့္အဝ ေျဖာင္႔မတ္တာပါ။ အားလံုး လြင္႔သြားၿပီ။ အျပစ္ျပဳတဲ႔ အတိတ္မရွိေတာ႔ဘူး။ ဟာေလလုယာ။
                    ကေလးတေယာက္ဟာ အတိတ္ သမိုင္းမပါဘဲ ေမြးဖြါးတယ္။
                        လူတေယာက္ေယာက္ကို ရဲက၊ အရာရွိက ဖမ္းတာ ဆီးတာ မျမင္ရတဲ႔ အေျခအေန ေနရာ ႏွစ္ခု ရွိပါတယ္။ တေနရာက အသုဘအိမ္ပါ။ ရဲအရာရွိတေယာက္ ဝင္လာၿပီး၊ အေလာင္းကို လက္ထိပ္ခတ္၊ ဆြဲထုတ္ၿပီး၊ ေထာင္ထဲပို႔ေလ႔ မရွိဘူး။ ဘာေၾကာင္႔လဲ ? ေသေနၿပီေလ။
                        ေနာက္တေနရာကေတာ႔ ေဆးရုံက သားဖြါးခန္းပါ။ ရဲအရာရွိတေယာက္ စိတ္ဆိုး မာန္ဆိုးနဲ႔ ဝင္လာၿပီး၊ ၃ နာရီေလာက္ပဲ သက္တမ္းရွိေသးတဲ႔ ကေလးကို လက္ထိပ္ခတ္ၿပီး - " မင္းကို လူသတ္မွဳနဲ႔ ငါတို႔ သံသယရွိတယ္ " လို႔ ေျပာပါ႔မလား ? ။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။
                        ကဲ - မာနတ္ကလည္း  ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ကယ္တင္ျခင္းမရခင္က အျပစ္ေတြအတြက္ လာမဖမ္းႏိုင္ပါဘူး။ အတိတ္မရွိေတာ႔ဘူး။ ကယ္တင္ျခင္းရေတာ႔ ကၽြန္ေတာ႔ အတိတ္ဟာ လံုးဝေခ်ဖ်က္ခံလိုက္ရၿပီ။ ဘုရားရဲ႕ စိတ္ထဲမွာေတာင္ မရွိေတာ႔ဘူး။

ေမြးဖြါးျခင္းဟာ ၿပီးျပည့္စံုပါတယ္။  Birth is complete.
                       ေမြးဖြါးျခင္းဟာ အတိတ္ကို ေခ်ဖ်က္ရုံသာမက  ၿပီးျပည့္စံုမွဳလည္း ရွိုပါတယ္။
                      တျခားသြန္သင္ခ်က္ေတြက " ႏွစ္ျခင္းေတြလည္း ေကာင္းသားပဲ၊ ဒါေပမယ္႔ တဖက္စြန္းမေရာက္နဲ႔၊ မင္း ကယ္တင္ျခင္းရတာ ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဒါလည္းလိုေသးတယ္။ ဟိုဟာလည္း လိုေသးတယ္။ တျခားဟာေတြလည္း လိုေသးတယ္။ " လို႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ အဲဒါမဟုတ္ဘူး။ ကယ္တင္ျခင္းရရင္ လိုတာအားလံုးရလိုက္ၿပီ။
ကၽြန္ေတာ႔ သားသမီး ၄ ေယာက္လံုး စံုစံုလင္လင္ ေမြးဖြါးလာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ဇနီးက - - - " သား Tony ကို ဆရာဝန္ ျပန္ျပဦးမွပဲ။ ေဆးမွတ္တမ္းအရွည္ႀကီး ျပန္ယူဦးမွ၊ သူ႕နားရြက္ကေလး ျပန္တပ္ၿပီး၊ သူ႕လွ်ာကေလးလည္း ျပန္တပ္ဦးမွ " လို႔ ေျပာေလ႔မရွိဘူး။ ဒါေတြက သား Tony မွာပါၿပီးသားပဲ၊ စံုလင္ပါတယ္။
                      အသစ္တဖန္ ္ေမြးဖြါးတဲ႔အခါမွာလည္း စံုလင္ပါတယ္။ သား Tony မွာလိုတာက ႀကီးထြားဖို႔ အစားအစာ၊ ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွားမွဳနဲ႔ သင္ေတာ္တဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ပဲ လိုတာပါ။ ေမြးလာတဲ႔ ကေလးတိုင္း ဒီလိုပါပဲ။
အသက္တာႀကီးထြားဖို႔ရာ ဘုရားေက်ာင္းတက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဓါးကိုယူ၊ ခရင္းကိုထုတ္၊ သင္းအုပ္ဆရာ တရားေဟာေတာ႔မယ္၊ စားလိုက္ေတာ႔၊ စားေကာင္းရင္၊ " ေကာင္းတယ္ဗ်ိဳ႕၊ ထပ္ေပးပါဦး " လို႔ေျပာ။ စိတ္လွုပ္ရွားမွဳ အျပည့္နဲ႔ ေနပါ။
                      ကၽြန္ေတာ႔ သမီး Donna ကေတာ႔ စားပြဲနား လာလွဳပ္ေလ႔ရွိတယ္။ စားေသာက္ရတာကို သူ စိတ္လွုပ္ရွားေလ႔ ရွိတယ္။ စားပြဲေအာက္က သူ႕ေျခေထာက္လည္း လွဳပ္ေနလိမ္႔မယ္။ စားပြဲတခုလံုး လွဳပ္ေနလိမ္႔မယ္။
                      ေခြးတေကာင္ကို အစာေကၽြးတဲ႔အခါ အၿမီးလွဳပ္တာ ေစာင္႔ၾကည့္ဖူးသလား။ ျမင္းစာခြက္မွာ ျမင္းစာေကၽြးရင္ ျမင္းၿမီး လွဳပ္ခါေနတာ ျမင္ဖူးသလား? ။
                     ဘုရားေက်ာင္းလာတာဟာ ကမာၻမွာ အေကာင္းဆံုး အစားအေသာက္ကို စားဖို႔လာတာပါ။ ဒါေပမယ္႔ တခ်ိဳ႕က ေခါင္းထဲက သန္းေတြ အေသက်လာသလိုပဲ လာေနၾကတယ္။ ျဖစ္သင္႔တာက  - - - ႏွဳတ္ခမ္းကို သပ္လိုက္၊ ၿပီးေတာ႔ " ဘုရားသခင္ ဘုန္းႀကီးပါေစ "လို႔ေျပာ။ သီခ်င္းဆိုၿပီဆိုရင္ " ပန္းကန္ထဲမွာထည့္၊ စားဖို႔ အသင္႔ပဲ " လို႔ေျပာပါ။ အဲဒီလိုမွ အသက္တာ ႀကီးထြားပါတယ္။
 ကေလးဟာ ၿပီးျပည့္စံုစြာ ေမြးဖြါးလာပါတယ္။ 

ေမြးၿပီဆိုရင္ ၿပီးၿပီ။  Birth is Final.
                    မေမြးခဲ႔ရင္ ေကာင္းမယ္ လို႔ ျပင္ခ်င္လည္း မရေတာ႔ဘူး။ တခ်ိဳ႕က ေက်းဇူးတရားကေန ေရြ႕ေလၽာ႔တယ္ Falling from grace လို႔ ဘာေၾကာင္႔ သင္ၾကလဲ မသိဘူး။ သူတို႔က " ခင္ဗ်ား အခု သိပ္ေကာင္းတယ္၊ ေနာက္ - အားနဲရင္ ဆံုးရွံဳးမယ္၊ ေနာက္ - ျပန္ေကာင္းရင္ ျပန္ရမယ္၊ ျပန္အားနဲရင္ ျပန္ရွဳံးျပန္မယ္ " တဲ႔။  အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ နားမလည္ေတာ႔ဘူး။ အမွန္က ေမြးတယ္ဆိုတာ အၿပီးပါ။
                   ဆိုပါစို႔၊ ကၽြန္ေတာ္႔သမီးကေလး ေမြးေတာ႔  သမီးကိုၾကည့္ၿပီး၊ ဇနီးသည္ Gerri ကို " သမီးမ်က္ႏွာကို ငါ သိပ္ သေဘာ မက်ဘူးကြာ။ ဗိုက္ထဲ ျပန္ထည့္၊ အစကေန ျပန္စကြာ " လို႔ ေျပာလိုက္မယ္။
ျပန္စလို႔ မရဘူး။ မေမြးခဲ႔ခ်င္လို႔မရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ သားသမီး ၄ ေယာက္၊ သမီး ၃ ေယာက္၊ သားတေယာက္။ ေျမးက ၆ေယာက္။ ( အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ) အားလံုး ကၽြန္ေတာ႔ သားေျမးေတြပါ။ ဒါကို အခ်ိန္နဲ႔ ထာဝရကာလ က မေျပာင္းလဲႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္႔ သားသမီးေတြကို ဆိုက္ေဘးရီးယား ကိုပို႔၊ နာမည္ ၄၇ မ်ိဳးေလာက္ ေပးပစ္။ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ေတြကို ေျပာင္းပစ္၊ တျခား အေဖတေယာက္၊ အေမတေယာက္ရွိတယ္ လို႔ ယံုေအာင္လုပ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူတို႔ အေဖ၊ Geraldine Crawford Hutson ဟာ သူတို႔အေမဆိုတဲ႔ အခ်က္ကို ေျပာင္းပစ္လို႔ မရႏိုင္ဘူး။ ဒါက အၿပီးပဲ။
                  ကၽြန္ေတာ္ ၁၁ ႏွစ္သား အရြယ္မွာ ကယ္တင္ျခင္းရေတာ႔  ဒါဟာ အၿပီးပါပဲ။ မာနတ္နဲ႔ မရဏာႏိုင္ငံက လာေျပာင္းပစ္လို႔ မရႏိုင္ဘူး။ တရားေဟာဆရာတေယာက္ကလည္း လာေျပာင္းပစ္လို႔ မရႏိုင္ဘူး။ အႀကီးအက်ယ္ ေအာ္ဟစ္၊ ထခုန္၊ မ်က္ႏွာကို တံေတြးနဲ႔ ေထြးၿပီးမွ " မင္း မွန္မွန္ကန္ကန္ အသက္မရွင္ပါဘူးကြာ " လို႔  ေျပာလည္း၊ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဘုရားသခင္က ပိုင္သြားပါၿပီ။ 
                 ကၽြန္ေတာ္႔ သားသမီးေတြထဲမွာ ဘယ္သူမွ အခ်ိန္ျပည့္ မေကာင္းႏိုင္ၾကပါဘူး။ ခဏခဏ မေျပလည္တာေတြ ရွိပါတယ္။ ကေလးဆိုတာ ႀကီးႀကီးမားမား မထိမခိုက္မခ်င္း သူတို႔ ဘယ္အတိုင္းအတာအထိ ေနႏိုင္တယ္ဆိုတာ သူတို႔သိၾကပါတယ္။ အခ်ိန္ျပည့္ ကစားၾကမယ္။ သူတို႔ကို မရိုက္ခင္ လူႀကီးက " မလုပ္နဲ႔ " လို႔ ဘယ္ႏွစ္ခါ တားတယ္ဆိုတာလည္း သိၾကပါတယ္။ မရိုက္ခင္ " မလုပ္နဲ႔ " လို႔ ရွစ္ခါတားရင္၊  ခုႏွစ္ခါေလာက္ေတာ႔ ေအာ္ေျပာေနရမွာပဲ။ ကေလးေတြ မွတ္ထားတတ္ၾကပါတယ္။
                 အမ်ိဳးသမီးေတြက ကေလးေတြကို ေအာ္တာၾကားဖူးပါတယ္။ " အဲဒါ မလုပ္နဲ႔ ၊ ငါ႔ကို စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ေပးေနၾကတာ၊ " အဲဒါ မလုပ္နဲ႔ ၊ မင္းတို႔အေဖလာရင္ တိုင္ေျပာမယ္။ " ကေလးအမိုက္ေတြက သိတယ္။ အေမကေတာ႔ ေအာ္ရုံ၊ ဆူရုံပဲ။ ဒါနဲ႔ အေမကို ဂရုမစိုက္ၾကဘူး။ ေအာ္ - ေအာ္ - ေပါ႔။  ဒါေပမယ္႔ အေမ အေအာ္ရပ္လို႔ ရုိက္ၿပီဆိုရင္ေတာ႔၊ ကေလးေတြ ေနတတ္သြားၿပီ။ ေကာင္းသြားၾကၿပီ။ အသိအတတ္ျမန္ၾကပါတယ္။
                ကၽြန္ေတာ္႔ မွာ ဘယ္သားသမီးမွ မစံုလင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ သားသမီးအားလံုး ကၽြန္ေတာ္ပိုင္တယ္။ ဒါကို ဘယ္သူကမွ ေျပာင္းလဲပစ္လို႔ မရဘူး။ ေမြးဖြါးျခင္းဟာ အၿပီးပါ။
                                         
ေမြးဖြါးရာမွာ ေဝဒနာခံရေလ႔ ရွိပါတယ္။   Birth involves travail.
                ကၽြန္ေတာ္႔  ဇနီးနဲ႔  သမီးေတြ ကေလးမီးဖြါးၾကရင္ ကၽြန္ေတာ္ အနားမွာ ရွိခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ သမီးဦး Sherry က သားဦးကေလးေမြးေတာ႔ သူ႕ခမ်ာ အေတာ္ ႀကိဳးစားရရွာတယ္။ အျပင္းအထန္ အားထုတ္ ရုန္းကန္ရရွာတယ္။ သူ႕အမ်ိဳးသား Rick ရယ္၊ သူ႕အေမရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ အတူရွိေနၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ႔ အခန္းထဲ ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္ ျဖစ္လာၾကတယ္။ တကယ္ ထိတ္လန္႔စရာပဲ။ သမီးခမ်ာ အေတာ္ ေဝဒနာ ခံစားခဲ႔ရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေဝဒနာ မခံစားဘဲ မီးဖြါးလို႔ မရဘူး။ " မိမိစိတ္ဝိညာဥ္ ခံရေသာ ေဝဒနာ၏ အက်ိဳးကို မိမိျမင္၍ အားရလိမ္႔မည္။ " - ေဟရွာယ ၅၃း ၁၁ ။
တနလၤာ၊ အဂၤါနဲ႔ တနဂၤေႏြေန႔တိုင္းလိုလိုမွာ ကၽြန္ေတာ္ တေနရာရာမွာ တရားေဟာရေလ႔ရွိပါတယ္။  တနလၤာ၊ အဂၤါ ညေန ေတြမွာေတာ႔ အလုပ္တခုကို ၾကံစည္ေနတယ္။ ဒါဟာ ခရစ္ယာန္တေယာက္အေနနဲ႔ ေပ်ာက္ဆံုးသူေတြအတြက္ သားဖြါးျခင္း ေဝဒနာခံရတာပါပဲ။ အသင္းသားေတြ ေဝဒနာမခံစားရင္ ဝိညာဥ္ထပ္ေမြးမွာ မဟုတ္ဘူး။        
               ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသနားၾကဘူး၊ ေဝဒနာ မခံစားၾကေတာ႔ဘူး ဆိုပါစို႔။ တေယာက္တေလေတာ႔ ကယ္တင္ျခင္းရ လိမ္႔မယ္။ အဲဒါေကာင္းပါတယ္။  ဒါေပမယ္႔ အဲဒီအတြက္ ေဝဒနာ မခံစားၾကေတာ႔ဘူး။ ပစ္ပယ္လိုက္ၾကရင္၊ အားနဲေနၾကရင္၊ ေပ်ာက္ဆံုးသူေတြလည္း လြင္႔ပါးမယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း  ဘာမွမစိုးရိမ္ၾကဘူး၊ ေဝဒနာ မခံစားၾကဘူး ျဖစ္ေနမယ္။ ယံုၾကည္သူေတြ တကယ္ တာဝန္ယူၾကရင္၊ လူငယ္ေတြလည္း ကိုယ္႔မိတ္ေဆြေတြအတြက္ တကယ္ တာဝန္ယူၾကရင္၊ မိတ္ေဆြေတြအတြက္ နာၾကင္ ေဝဒနာခံစားၾကရင္၊ မိတ္ေဆြေတြအတြက္ ငိုေႂကြးၾကရင္၊ မိတ္ေဆြေတြအတြက္ သားဖြါးတဲ႔ ေဝဒနာခံစားၾကရင္၊ ဝိညာဥ္ေတြ အသစ္ ေမြးဖါြးလာမွာပါ။ ဝိညာဥ္ ေမြးဖါြးျခင္းေပါ႔။       ။

တခါ ျပန္ေမြးမလား  Will you be born again now?
        Dr. Curtis Hutson ရဲ႕ တရားေဒသနာကို ဖတ္ရွုခဲ႔ရၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ တခါျပန္ေမြးဖို႔ လိုတဲ႔အေၾကာင္းကို က်မ္းစာနဲ႔တကြ ဥပမာကေလးေတြေပးၿပီး ေထာက္ျပသြားပါတယ္။ အသစ္ေသာ ေမြးဖြားျခင္းဆိုတာ Born from above အထက္မွေမြးျခင္း၊ ဘုရားဇာတိကို ခံယူရျခင္း လို႔ ေျပာျပသြားပါတယ္။ လူဟာ သဘာဝအတိုင္း ေမြးတဲ႔အတြက္ လူ႕သဘာဝကို ရပါတယ္။ ဘုရားသဘာဝ ရဖို႔ကေတာ႔ ဝိညာဥ္ေမြးဖို႔ လိုပါတယ္။ ဘုရားသား၊ ေကာင္းကင္သားျဖစ္ဖို႔ ကိုယ္ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ တခါထပ္ေမြးဖို႔ပဲ လိုတာပါ။
       ဒီ တရားေဒသနာမွာ သခင္ေယရွုကို အားကိုးရင္ တခါျပန္ေမြးတယ္လို႔ ရွင္းျပထားပါတယ္။ သခင္ေယရွုက သင္႔ အျပစ္ေတြအတြက္ ကားတိုင္မွာ လူစားထိုး အေသခံပါတယ္။ ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ အားကိုးရုံနဲ႔ အျပစ္ခြင္႔လႊတ္ခံရၿပီး၊ ကယ္တင္ျခင္းရၾကဖို႔ အျပစ္ေႂကြးေတြ ေပးဆပ္သြားပါတယ္။ သခင္ေယရွုကို အခု အားကိုးရင္ ဘုရားသားျဖစ္ၿပီး၊ ေကာင္းကင္မွာ ေနစရာရပါတယ္။
      အားကိုးရင္ေတာ႔ - အခုလို ရိုးရိုးကေလး ဆုေတာင္းလိုက္ပါ။

သခင္ေယရွု - -
ကၽြန္ေတာ္ အျပစ္သားပါ။ ငရဲသြားထိုက္ပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္စား ကိုယ္ေတာ္ အေသခံ၊ အျပစ္ေႂကြး ေပးဆပ္တာကို ယံုပါတယ္။
ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ အခု လက္ခံပါၿပီ။
အျပစ္ခြင္႔လႊတ္ၿပီး၊ ကယ္တင္ဖို႔ အားကိုးပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကို ခ်စ္တဲ႔အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ကိုယ္ေတာ္႔ မိသားစုထဲမွာ ေမြးဖြါးေပးေတာ္မူပါ။ အာမင္။       ။