Lordship Salvation? A Perversion of the Gospel By Dr. Curtis Hutson အျခားေသာ ဧဝံေဂလိ

သခင္အျဖစ္ ဝန္ခံမွ ကယ္တင္ျခင္း ရမယ္ဆိုတဲ့ အျခားေသာ ဧဝံေဂလိ

“လူႏွင့္မစပ္ဆိုင္၊ လူ၏အခြင့္မရွိဘဲလ်က္၊ ေယရွဳခရစ္၏အခြင့္ႏွင့္၄င္း၊ ထိုသခင္ကို ေသျခင္းမွ ထေျမာက္ေစေတာ္မူေသာ ခမည္းေတာ္ဘုရား၏ အခြင့္ႏွင့္၄င္း၊ တမန္ေတာ္ျဖစ္ေသာငါေပါလုမွစ၍၊ - ငါ့ထံမွာရွိေသာ ညီအကိုအေပါင္းတို႔သည္ ဂလာတိျပည္၌ရွိေသာ အသင္းေတာ္မ်ားကို ၾကားလိုက္ပါ၏။ - သခင္ေယရွဳခရစ္ႏွင့္ ခမည္းေတာ္ဘုရားထံေတာ္က ေက်းဇူးေတာ္ႏွင့္ ၿငိမ္သက္ျခင္းသည္ သင္တို႔၌   ရွိပါေစေသာ။ - ထိုသခင္သည္ ငါတို႔အဘတည္းဟူေသာ ဘုရားသခင္၏ အလိုေတာ္ႏွင့္အညီ ဆိုးညစ္ေသာ ဤပစၥဳပၸန္ဘဝမွ ငါတို႔ကို ကယ္ႏႉတ္ျခင္းငွါ၊ ငါတို႔အျပစ္ေၾကာင့္ ကိုယ္ကိုကိုယ္ အပ္ေပးေတာ္မူ၏။ ထိုဘုရားသခင္သည္ ကမၻာအဆက္ဆက္ ဘုန္းႀကီးေတာ္မူေစသတည္း။ အာမင္။

ခရစ္ေတာ္၏ ေက်းဇူးအားျဖင့္ သင္တို႔ကို ေခၚေတာ္မူေသာသူႏွင့္ ဤမွ်ေလာက္ ျမန္ျမန္ခြါ၍ သင္တို႔သည္ အျခားေသာဧဝံေဂလိတရားကို ခံယူၾကေသာေၾကာင့္ ငါသည္ အံ့ဩျခင္းရွိ၏။ ထိုဧဝံေဂလိတရားသည္ ဧဝံေဂလိတရားမဟုတ္။ သင္တို႔ကို ေႏွာက္ယွက္၍ ခရစ္ေတာ္၏ ဧဝံေဂလိတရားကို ေမွာက္လွန္ခ်င္ေသာသူအခ်ိဳ႕ ရွိၾက၏။ - သို႔ေသာ္လည္း သင္တို႔အား ငါေဟာေျပာေသာ ဧဝံေဂလိတရားမွတပါး အျခားေသာဧဝံေဂလိတရားကို ငါတို႔သည္ ေဟာေျပာေသာ္၎၊ ေကာင္းကင္ဘံုမွလာေသာ ေကာင္းကင္တမန္ ေဟာေျပာေသာ္၎၊ ေဟာေျပာေသာသူသည္ က်ိန္ေတာ္မူျခင္းကို ခံေစ။ - တဖန္တံု၊ သင္တို႔ခံယူၿပီးေသာ ဧဝံေဂလိတရားမွတပါး အျခားေသာဧဝံေဂလိတရားကို တစံုတေယာက္ေသာသူသည္ ေဟာေျပာလွ်င္၊ ထိုသူသည္ က်ိန္ေတာ္မူျခင္းကို ခံေစဟု ငါတို႔ဆိုခဲ့ၿပီးသည့္အတိုင္း ယခု ငါထပ္၍ ဆိုေသး၏။” ဂလာတိ ၁း ၁-၉

“သခင္အျဖစ္ ဝန္ခံမွ ကယ္တင္ျခင္းရမယ္” လို႔ သြန္သင္တာဟာ ခရစ္ယာန္ေတြကို နားလည္မွဳ ရွဳပ္ေထြးေစတယ္။ အဲဒီဆရာေတြက “သခင္ေယရွဳကို သခင္အျဖစ္ ဝန္ခံမွ ကယ္တင္ျခင္းရမယ္” လို႔ ဆိုတယ္။ “သခင္ေယရွဳကို သခင္အျဖစ္ လက္မခံဘဲ ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ လက္မခံႏိုင္ဘူး။ သခင္ေယရွဳဟာ ကိုယ့္အသက္တာရဲ႕ သခင္မျဖစ္ရင္ ကယ္တင္ျခင္း မရဘူး။” လို႔ ဆိုၾကတယ္။

က်မ္းစာကေတာ့ “ယံုၾကည္ေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ကယ္တင္ျခင္းသို႔ ေရာက္ရ၏။” လို႔ပဲ ေျပာပါတယ္။ “ယံုၾကည္ေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ကယ္တင္ျခင္းသို႔ ေရာက္ရ၏။ ကိုယ့္အလိုအေလ်ာက္ ေရာက္သည္မဟုတ္။ ဘုရားသခင္ သနားေတာ္မူရာ ျဖစ္သတည္း။ ကိုယ့္ကုသိုလ္ေၾကာင့္ ကယ္တင္ေတာ္မူျခင္းသို႔ ေရာက္သည္မဟုတ္။ သို႔ျဖစ္၍ အဘယ္သူမွ် ဝါႂကြားစရာ အခြင့္မရွိ။” ဧဖက္ ၂း ၈-၉

ဒါေပမယ့္ “သခင္အျဖစ္ ဝန္ခံမွ ကယ္တင္ျခင္းရမယ္” လို႔ သြန္သင္သူေတြကေတာ့ “သခင္ေယရွဳကို ယံုၾကည္ အားကိုးရံုနဲ႔ မၿပီးဘူး။ ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ သခင္အျဖစ္ပါ ဝန္ခံ အသက္ရွင္မွ ရမယ္” လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီလို သြန္သင္တာဟာ ဘုရားေက်းဇူးေတာ္ကို အဓိပၸါယ္မဲ့သြားေစတယ္။ ဒါကို က်မ္းစာက “အျခားေသာဧဝံေဂလိ” လို႔ ေခၚပါတယ္။

ဧဝံေဂလိတရားမဟုတ္တဲ့ အျခားေသာဧဝံေဂလိ

“ခရစ္ေတာ္၏ေက်းဇူးအားျဖင့္ သင္တို႔ကို ေခၚေတာ္မူေသာသူႏွင့္ ဤမွ်ေလာက္ ျမန္ျမန္ခြါ၍ သင္တို႔သည္ အျခားေသာဧဝံေဂလိတရားကို ခံယူၾကေသာေၾကာင့္ ငါသည္ အံ့ဩျခင္းရွိ၏။”  အငယ္ ၆။

ရွင္ေပါလုက ဘုရားသခင္ရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္ ဧဝံေဂလိတရားနဲ႔ အျခားေသာဧဝံေဂလိတရားကို ႏွိဳင္းယွဥ္ျပပါတယ္။ အျခားေသာဧဝံေဂလိတရားရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ဖြင့္မျပဘူး။ “ထိုဧဝံေဂလိတရားသည္ ဧဝံေဂလိတရားမဟုတ္။ သင္တို႔ကို ေႏွာက္ယွက္၍ …..” (အငယ္ ၇) အျခားေသာဧဝံေဂလိကို ေဟာတာဟာ လူေတြကို ေႏွက္ယွက္တာပါ။ ဘုရားရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္ဧဝံေဂလိတရားကို ေမွာက္လွန္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အငယ္ ၈ မွာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေျပာပါတယ္။ “သင္တို႔အား ငါေဟာေျပာေသာ ဧဝံေဂလိတရားမွတပါး အျခားေသာ ဧဝံေဂလိတရားကို ငါတို႔သည္ ေဟာေျပာေသာ္၎၊ ေကာင္းကင္ဘံုမွလာေသာ ေကာင္းကင္တမန္ ေဟာေျပာေသာ္၎၊ ေဟာေျပာေသာသူသည္ က်ိန္ေတာ္မူျခင္းကို ခံေစ။”

အငယ္ ၉ မွာ ထပ္ေျပာပါတယ္။ “သင္တို႔ခံယူၿပီးေသာ ဧဝံေဂလိတရားမွတပါး အျခားေသာ ဧဝံေဂလိတရားကို တစံုတေယာက္ေသာသူသည္ ေဟာေျပာလွ်င္၊ ထိုသူသည္ က်ိန္ေတာ္မူျခင္းကို ခံေစဟု ငါတို႔ဆိုခဲ့ၿပီးသည့္အတိုင္း ယခု ငါထပ္၍ ဆိုေသး၏။”

“ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္ ဧဝံေဂလိတရားနဲ႔ ခြါၿပီး အျခားေသာဧဝံေဂလိတရားကို ခံယူၾကတဲ့အတြက္ မင္းတို႔ကို ငါမယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ရ၊ အံ့ဩရတယ္ကြာ” လို႔ ရွင္ေပါလုက ေျပာပါတယ္။ “အျခားေသာ ဧဝံေဂလိ” ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ဖြင့္ျပမထားဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အလားတူ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ က်မ္းခ်က္ေတြနဲ႔ ရွင္းျပေပးပါမယ္။

ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္ ဧဝံေဂလိတရားက တမ်ိဳးတည္း ျဖစ္ပါတယ္။ “ယံုၾကည္ေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ကယ္တင္ျခင္းသို႔ ေရာက္ရ၏။” ဆိုတဲ့ က်မ္းခ်က္ကို ဆန္႔က်င္တာကေတာ့ “အျခားေသာ ဧဝံေဂလိ” ေပါ့။ ခရစ္ေတာ္က ကိုယ္စားအေသခံေပးလို႔ ခရစ္ေတာ္ကို ယံုၾကည္ျခင္းအားျဖင့္ ကယ္တင္ျခင္းရတယ္လို႔ ေျပာၿပီးမွ အက်င့္တခုခု ထပ္ေပါင္းရဦးမယ္လို႔ ေျပာရင္ ေျပာတဲ့သူဟာ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္ ဧဝံေဂလိတရားကို ဆန္႔က်င္တဲ့သူပါပဲ။

“ေက်းဇူးေတာ္အားျဖင့္ ရွိလွ်င္၊ ကိုယ္က်င့္ေသာ အက်င့္အားျဖင့္ မရွိ။ ရွိလွ်င္ ေက်းဇူးသည္ ေက်းဇူး မဟုတ္။ ကိုယ္က်င့္ေသာ အက်င့္အားျဖင့္ ရွိလွ်င္ ေက်းဇူးအားျဖင့္ မရွိ။ ရွိလွ်င္ ကိုယ္က်င့္ေသာ အက်င့္သည္ အက်င့္ မဟုတ္။” - ေရာမ ၁၁း ၆

ကယ္တင္ျခင္းရတာဟာ ေက်းဇူးေတာ္နဲ႔ အက်င့္ ေပါင္းလို႔ ရတာမဟုတ္ဘူး။ ေက်းဇူးေတာ္ (သို႔) အက်င့္ တခုခု ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ရပါမယ္။

လူအမ်ားစုက “ေက်းဇူးေတာ္” ကို ေကာင္းေကာင္း နားမလည္ဘူး။ ေက်းဇူးေတာ္ ဆိုတာက ငရဲသြားထိုက္တဲ့ အျပစ္သားကို ထိုက္တန္လို႔ မဟုတ္ဘဲ၊ ေကာင္းလို႔မဟုတ္ဘဲ ေရာက္ခြင့္ေပးတာ၊ ဘုရားက ေက်းဇူးျပဳတာျဖစ္တယ္။

ကယ္တင္ျခင္းကို ရွဳပ္ေထြးေနသူေတြ ရွိတယ္။ “ေကာင္းကင္ကို ဘယ္လို ေရာက္ႏိုင္သလဲ” လို႔ လူ ၁၀ ေယာက္ကို ေမးၾကည့္ပါ။ အေျဖ ဆယ္မ်ိဳး ရပါလိမ့္မယ္။ တခုမွ မမွန္တဲ့ ဆင္တူရိုးမွား အေျဖေတြေပါ့။

အားလံုးကိုၿခံဳၾကည့္ရင္ ကယ္တင္ျခင္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ဘာသာတရားအားလံုးရဲ႕ သြန္သင္ပံုစနစ္ (၂)မ်ဳိးပဲ႐ွိပါတယ္။ တမ်ဳိးက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ကယ္တင္ျခင္း။ ေနာက္တမ်ဳိးက ဘုရားသခင္က လူကို ကယ္တင္ျခင္းပါပဲ။ လူေတြက -ကယ္တင္ျခင္းမေရာက္ခင္ ကိုယ္တိုင္ေျပာင္းလဲမွ၊ ျပဳျပင္မွ၊ ဒါမွမဟုတ္ အသက္တာသန္႔႐ွင္းလာမွ ကယ္တင္ျခင္း ေရာက္မယ္လို႔ ဆိုၾကတယ္။ ပညတ္ေတာ္ (၁၀)ပါးေစာင့္ထိန္းဖို႔ ဂတိသစၥာထားၿပီး ကိုယ္ကိုကိုယ္ ျပန္ကယ္ခ်င္ၾကတယ္။ စကၠရီမင့္ (၇)ခု လက္ခံရျခင္းအားျဖင့္၊ ဒါမွမဟုတ္ နာခံျခင္းအားျဖင့္ ကိုယ္ကိုကိုယ္ ကယ္ခ်င္ၾကတယ္။ အခ်ဳိ႕က အျပဳအမူ၊ အက်င့္အားျဖင့္ ကိုယ္ကိုကိုယ္ ျပန္ကယ္ဖို႔ သြန္သင္တယ္။ သခင္အျဖစ္ဝန္ခံမွ လို႔ သြန္သင္သူေတြကလည္း သခင္ေယ႐ွဳကို အသက္တာမွာ သခင္အျဖစ္ ဝန္ခံျခင္းအားျဖင့္သာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ကယ္တင္တယ္လို႔ သြန္သင္ေနၾကတယ္။

“ငါသည္ ခရစ္ေတာ္၏ဧဝံေဂလိတရားေၾကာင့္ ႐ွက္ေၾကာက္ျခင္းမ႐ွိ။ အေၾကာင္းမူကား၊ ထိုတရားသည္ ေ႐ွးဦးစြာ၌ ယုဒလူ၊ ေနာက္၌ ေဟလသလူ၊ ယံုၾကည္သမွ်ေသာသူအေပါင္းတို႔ကို ကယ္တင္ေစေသာ ဘုရားသခင္၏ တန္ခိုးေတာ္ျဖစ္၏။” (ေရာမ ၁း ၁၆) ဘယ္သူေတြကို ကယ္တင္သလဲ။ အက်င့္က်င့္တဲ့သူေတြကိုလား။ မဟုတ္ပါဘူး။ ယံုၾကည္သူေတြကိုပါ။

ဧဝံေဂလိတရားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး လုပ္ႏိုင္တာတခုတည္းကေတာ့ ယံုၾကည္ဖို႔ပါပဲ။ ဧဝံေဂလိတရား ဆိုတာ “သခင္ေယ႐ွဳ ေလာကကို ႂကြလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အျပစ္ေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္စား ကားတိုင္မွာ ဘယ္လိုအေသခံတယ္၊ သၿဂိ ဳၤလ္ၿပီး ႐ွင္ျပန္ထေျမာက္တယ္”ဆိုတဲ့ သတင္းေကာင္းပါ။

ဧဝံေဂလိတရားနဲ႔ သမၼာတရားကို မေရာေထြးလိုက္ပါနဲ႔။ ဧဝံေဂလိတရားဟာ သမၼာတရားပါ။ ဒါေပမယ့္ သမၼာတရားအားလံုးဟာ ဧဝံေဂလိတရားမဟုတ္ဘူး။ သခင္ေယ႐ွဳေဟာခဲ့တဲ့ သမၼာတရားတခ်က္ကို ေဟာသင့္တယ္ထင္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေဟာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါ ဧဝံေဂလိတရားမဟုတ္ဘူး။ မရဏာႏိုင္ငံဆိုတာ သတင္းေကာင္းမဟုတ္ဘူး။ သတင္းဆိုးပါ။ တရားစီရင္ျခင္းအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ေဟာတဲ့အခါ သမၼာတရားကို ေဟာတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဧဝံေဂလိတရား မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သခင္ေယ႐ွဳက အျပစ္သားေတြကိုခ်စ္တယ္။ အျပစ္သားရဲ႕ အျပစ္ေႂကြးကိုေပးဆပ္ဖို႔ အျပစ္သားရဲ႕ကိုယ္စား အေသခံခဲ့တယ္။ အေသခံေပးဆပ္ခဲ့တာ ဘုရားသခင္က ေက်နပ္လို႔ သၿဂိ ဳၤလ္ၿပီး ၃-ရက္ေျမာက္တဲ့ေန႔မွာ ထေျမာက္ေစတယ္လို႔ ေဟာရင္ ဧဝံေဂလိတရား ေဟာတာပါပဲ။

အသက္ႀကီးတဲ့ တရားေဟာဆရာတပါးက လူငယ္တရားေဟာဆရာ တစုကို ေျပာဖူးပါတယ္။ စင္ျမင့္ေပၚက မဆင္းခင္ လူငယ္သင္းအုပ္တေယာက္က “ဆရာ မသြားခင္ အႀကံေပးစကားတခြန္းေလာက္ ေျပာေပးပါဦး”လို႔ ေမးပါတယ္။ ဆရာႀကီးက ခဏစဥ္းစားၿပီးေတာ့ - - - “ငါ႔ညီတို႔ လူေတြ ကယ္တင္ျခင္း ဘယ္လိုေရာက္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ ႐ွင္းေအာင္ေဟာၾက” လို႔ ဆိုပါတယ္။

တရားေဟာဆရာမ်ားစြာဟာ ဧဝံေဂလိတရားကို ေမႊေႏွာက္ၾကတယ္။ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္ေရဟာ ေက်ာက္သလင္းလို ၾကည္လင္ရမယ္။ တရားေဟာဆရာေတြက ဘုရားသခင္ရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္နဲ႔ အက်င့္ကို ေရာပစ္ၾကတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့စိတ္ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္တယ္။ ႐ွင္ေပါလုက “ငါတို႔သည္ ေဟာေျပာေသာ္၎၊ ေကာင္းကင္ဘံုမွလာေသာ ေကာင္းကင္တမန္ေဟာေျပာေသာ္၎၊ ေဟာေျပာေသာသူသည္ က်ိန္ေတာ္မူျခင္းကိုခံေစ။” ႐ွင္ေပါလုရဲ႕ေလသံက ျပင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ ဧဝံေဂလိတရားကို ေမွာက္လွန္ေနတဲ့ တရားေဟာဆရာေတြ အေပၚမွာထားတဲ့ ဘုရားသခင္ရဲ႕စိတ္ေတာ္ပါပဲ။ ႐ွင္ေပါလုက အျခားေသာ ဧဝံေဂလိတရားကိုေဟာရင္ ေကာင္းကင္တမန္ပင္လွ်င္ အက်ိန္ခံရပါေစတဲ့။

ဘာသာေရးသမားေတြက ဧဝံေဂလိတရားမွာ တခုခုကို ေပါင္းထည့္ခ်င္ၾကတယ္။ ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ ဘုရားသခင္ကို အကူအညီေပးခ်င္ၾကတယ္။ ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ မကူႏိုင္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ ကယ္တင္ျခင္းမဆံုး႐ွံဳးဖို႔ ကိုယ္ကိုကိုယ္ ထိန္းသိမ္းခ်င္တတ္တယ္။

အာဒံနဲ႔ဧဝဟာ အဝတ္အခ်ည္းအစည္းကို ဖံုးကြယ္ဖို႔ သေဘၤာသဖန္း႐ြက္ေတြကို ခ်ဳပ္စပ္ၿပီး ခါးစည္းလုပ္ခဲ့တယ္။ တခုခုမွားမွန္းေတာ့ သူတို႔သိပါတယ္။ ဘုရားသခင္ႂကြလာေတာ္မူေတာ့ ဘုရားသခင္ ေ႔႐ွေတာ္မွာ မွန္ကန္ဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ မႂကြလာခင္မွာေတာ့ သေဘၤာသဖန္း႐ြက္ ဘာသာေရးကေလးနဲ႔ ေပ်ာ္လို႔၊ ႐ႊင္လို႔၊ ေၾကနပ္လို႔။ ၿပီးေတာ့မွ သေဘၤာသဖန္း႐ြက္ေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ၿပီး ေျပးပုန္းၾကတယ္။ ဘုရားသခင္က သူတို႔ကိုေခၚၿပီး အျပစ္မဲ့တဲ့ တိရိစာၦန္ကေလးကိုသတ္။ (ခရစ္ေတာ္္ ကိုယ္စားအေသခံေပးတာကို ပံုေဆာင္ပါတယ္။) သားေရကိုယူၿပီးေတာ့ သူတို႔အတြက္ ဝတ္လံုလုပ္ေပးေတာ္မူတယ္။ သူတို႔ဖာသာ သူတို႔လုပ္တဲ့ သေဘၤာသဖန္း႐ြက္တ႐ြက္နဲ႔ ပစ္မထားဘူး။ ကယ္တင္ျခင္းဟာ ထာဝရဘုရားေၾကာင့္ပါ။

အာဒံနဲ႔ဧဝဟာ သေဘၤာသဖန္း႐ြက္နဲ႔ အျခားတေယာက္ေယာက္ကို ေတြ႔ဝံ့ေပမယ့္ ဘုရားသခင္ကိုေတာ့ ရင္မဆိုင္ရဲဘူး။

ကိုယ့္ဘာသာတရားနဲ႔ လူေတြကို ရင္ဆိုင္ရဲခ်င္ ရဲမယ္။ အနႏ ၱတန္ခိုး႐ွင္ ဘုရားသခင္ ေ႔႐ွေတာ္မွာေတာ့ ရပ္ရဲမွာမဟုတ္ဘူး။ ဘုရားသခင္က သားေတာ္ကို ကားတိုင္မွာတင္။ သင့္အျပစ္မ်ားကို ကိုယ္ေတာ့အေပၚမွာတင္။ အျပစ္ရဲ႕အခ မရဏာႏိုင္ငံမွ သင့္ကိုကယ္တင္ႏိုင္ဖို႔ သားေတာ္ရင္းအေပၚမွာ အမ်က္ေတာ္ သြန္းေလာင္းေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

ဘုရားသခင္ေ႔႐ွေတာ္မွာ သင့္ရဲ႕သေဘၤာသဖန္း႐ြက္ ဘာသာတရားနဲ႔ ရပ္ရဲမလား။ သမၼာက်မ္းစာထဲမွာ ခရစ္ေတာ္ကို တပိုင္းတစယံုၾကည္သူအတြက္ ဘာဂတိေတာ္မွ မ႐ွိဘူး။ အျခားဘာကိုမွ မကိုးစားဘဲ ခရစ္ေတာ္တပါးတည္းကိုသာ အားကိုးရမယ္။

သခင္အျဖစ္ဝန္ခံမွ ကယ္တင္ျခင္းေရာက္မယ္လို႔ သြန္သင္ေနသူမ်ားက “ကယ္တင္ျခင္းရမယ့္ အခ်ိန္မွာ အသက္တာကို သခင္ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္ခြင့္မျပဳရင္ သင္ကယ္တင္ျခင္းမရေသးဘူး”လို႔ ဆိုၾကတယ္။

ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ ခရစ္ေတာ္ကို သခင္အျဖစ္ ဆက္ကပ္မွဳ႐ွိရမလား။

သခင္အျဖစ္ဝန္ခံမွလို႔ သြန္သင္သူေတြက ကယ္တင္႐ွင္နဲ႔ သခင္ကို မခြဲတတ္ဘူး။ “သခင္အျဖစ္ လက္မခံရင္၊ ကယ္တင္႐ွင္အျဖစ္ လက္မခံံႏိုင္ဘူး။ ေယ႐ွဳခရစ္ေတာ္ကို သင့္အသက္တာရဲ႕ သခင္အျဖစ္ လက္မခံထားရင္ ကယ္တင္ျခင္းမရဘူး” လို႔ ဆိုၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကိုေမးၾကည့္ရင္ သူတို႔အသက္တာမွာ သခင္ေယ႐ွဳဟာ သူတို႔ရဲ႕သခင္မျဖစ္တာ ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။

သခင္အျဖစ္ဝန္ခံမွလို႔ သြန္သင္သူတေယာက္ကို “ခင္ဗ်ား သခင္ေယ႐ွဳကို သခင္အျဖစ္ ကိုးစားကတည္းက သခင္ေယ႐ွဳဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕သခင္ အၿမဲျဖစ္ေနခဲ့သလား။” “ခင္ဗ်ား ကယ္တင္ျခင္း ရကတည္းကစၿပီး၊ သခင္ခရစ္ေတာ္ဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕သခင္ မျဖစ္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္႐ွိသလား။”လို႔ ေမးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းဘဲ သူက “အင္းေပါ့၊ ကိုယ္ေတာ္က အၿမဲတမ္းသခင္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ မနာခံတဲ့အခ်ိန္ေတြေတာ့ ႐ွိတာေပါ႔။” လို႔ ေျဖပါတယ္။

မနာခံရင္ သခင္မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ သခင္ေယ႐ွဳက ထိန္းခ်ဳပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထိန္းခ်ဳပ္ေနတာပါ။ “ငါ႔စကားကို နားမေထာင္ဘဲလ်က္၊ ငါ႔ကို သခင္၊ သခင္ဟု အဘယ့္ေၾကာင့္ ေခၚၾကသနည္း။”  (လုကာ ၆း ၄၆) စကားနားမေထာင္ဘဲ သခင္၊ သခင္လို႔ေခၚတာ ေ႔႐ွေနာက္မညီဘူး။ သခင္ေယ႐ွဳဟာ သူ႔သခင္ မျဖစ္တာကို အဲဒီလူ နားလည္သြားတဲ့အခါ၊ “ဟို - - ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ သခင္ေယ႐ွုကို သခင္အျပည့္အဝ ျဖစ္ေနမွလို႔ ကၽြန္ေတာ္မေျပာပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကယ္တင္ျခင္းရခ်ိန္၊ ကယ္တင္႐ွင္အျဖစ္ အားကိုးခ်ိန္မွာ သခင္ဘုရားရဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္ခံခ်င္စိတ္႐ွိရမယ္ လို႔ ေျပာတာပါ” - -  တဲ့။

ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ သခင္ေယ႐ွဳဟာ ကိုယ့္ဘဝရဲ႕ သခင္ အျပည့္အဝျဖစ္ေနဖို႔ စိတ္ေစတနာ ႐ွိရမယ္ဆိုရင္ သူမနာခံမယ့္အခ်ိန္၊ ေစတနာမ႐ွိမယ့္အခ်ိန္ေတြ ႐ွိမလာေအာင္ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေစာင့္ေနႏိုင္မလဲ။

ကယ္တင္ျခင္းေရာက္ဖို႔ လမ္း ၂ လမ္းမ႐ွိဘူး။ တမ်ဳိးက ယံုၾကည္ေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ေရာက္ရင္ေရာက္။ ေနာက္တမ်ဳိးက ယံုၾကည္ဆက္ကပ္ေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ေရာက္ရင္ေရာက္ေပါ႔။ သမၼာက်မ္းစာကေတာ့ “ယံုၾကည္ေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ကယ္တင္ျခင္းသို႔ ေရာက္ရ၏။ ကိုယ္အလိုအေလ်ာက္ေရာက္သည္မဟုတ္၊ ဘုရားသခင္ သနားေတာ္မူရာျဖစ္သတည္း။ ကိုယ္ကုသိုလ္ေၾကာင့္ ကယ္တင္ေတာ္မူျခင္းသို႔ ေရာက္သည္မဟုတ္၊ သို႔ျဖစ္၍ အဘယ္သူမွ်ဝါႂကြားစရာအခြင့္မ႐ွိ။” (ဧဖက္ ၂း ၈၊ ၉)  ဒီက်မ္းခ်က္က ယံုၾကည္ေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ေရာက္ရတယ္လို႔ဆိုရင္၊ ယံုၾကည္ဆက္ကပ္ေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ကယ္တင္ျခင္းမေရာက္ေတာ့ဘူး။ ယံုၾကည္ျခင္းမွာ တခုခု ထပ္ေပါင္းထည့္ေနရင္ မေရာက္ေတာ့ဘူး။ ယံုၾကည္ေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္သာ ေရာက္ပါတယ္။

မိတ္ေဆြက - - - “ Dr. Hutson  ခင္ဗ်ား ဆက္ကပ္တာေတြကို အယံုအၾကည္မ႐ွိဘူးလား” - - ယံုပါတယ္၊ စိတ္ႏွလံုးအႂကြင္းမဲ့ ယံုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ ဆက္ကပ္တယ္ဆိုတာ ဆက္ကပ္တဲ့ ေနရာအေပၚလိုက္ၿပီး မွန္ႏိုင္သလို၊ မွားလည္း မွားသြားႏိုင္တယ္။ စိန္လက္စြပ္တကြင္းဟာ မိန္းမပ်ိဳရဲ႕လက္ေခ်ာင္းမွာ ဝတ္ထားရင္ လွပါတယ္။ သူ႔ကို ပိုလွေစပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ေဒါက္ဖိနပ္မွာ ထားၾကည့္ပါ။ စိတ္ပ်က္စရာျဖစ္သြားမွာေပါ႔။

သခင္ခရစ္ေတာ္ကို သခင္အျဖစ္ ဆက္ကပ္တာဟာ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ အ့ံဩစရာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ မျဖစ္မေန ဆက္ကပ္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အ႐ုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္သြားၿပီ။ ညစ္ညမ္း ယုတ္မာသြားၿပီ။ ဘုရားသခင္ရဲ႕ အံ့ဩဘြယ္ေက်းဇူးေတာ္ကို အလကားျဖစ္သြားေစၿပီ။

သမၼာက်မ္းစာထဲမွ မဆက္ကပ္တဲ့ ယံုၾကည္သူမ်ား

မဆက္ကပ္တဲ့ ဥပမာ (၃) မ်ဳိးေပးပါမယ္။

၁။ ကယ္တင္ျခင္းရၿပီး အျပည့္အဝဆက္ကပ္ၿပီးမွ ေရြ႕ေလ်ာ့သူမ်ား

၂။ ကယ္တင္ျခင္းရၿပီးေနာက္ အေတာ္ၾကာသည့္အထိ မဆက္ကပ္ဘဲ ေနတဲ့ ယံုၾကည္သူမ်ား

၃။ ခရစ္ေတာ္ကို ကယ္တင္႐ွင္အျဖစ္ကိုးစားၿပီးေနာက္ တသက္လံုး ဘယ္ေတာ့မွ သခင္အျဖစ္ မဆက္ကပ္တဲ့ ယံုၾကည္သူမ်ား

* ဒါဝိဒ္ဟာ ဆက္ကပ္ၿပီးမွ ပ်က္ပ်ယ္သြားသူပါ။ ဒါဝိဒ္ဟာ ကယ္တင္ျခင္းရခ်ိန္မွာ ခရစ္ေတာ္ကို အသက္တာရဲ႕သခင္အျဖစ္ ဆက္ကပ္ခဲ့ခ်င္ ဆက္ကပ္ခဲ့ပါမယ္။ မဆက္ကပ္ဘဲလည္း ႐ွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗာသေ႐ွဘကို ျပစ္မွားခ်ိန္မွာေတာ့ သခင္ေယ႐ွဳဟာ သူ႔ရဲ႕သခင္မျဖစ္ပါဘူး။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒါဝိဒ္က သခင္ပါ။ ဒါဝိဒ္ဟာ ကယ္တင္ျခင္းရခ်ိန္မွာ ခရစ္ေတာ္ကို သခင္အျဖစ္ ဆက္ကပ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ မဆက္ကပ္ဘဲဲ ေနခ်င္ေနခဲ့ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဥရိယကို စစ္ပြဲထဲလႊတ္ၿပီး သတ္ခဲ့ခ်ိန္မွာေတာ့ သခင္ခရစ္ေတာ္ဟာ သူ႔သခင္ မျဖစ္ပါဘူး။ သခင္ေယ႐ွဳဟာ ဒါဝိဒ္ရဲ႕သခင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ဆိုရင္ေတာင္ အဲဒီဆက္ကပ္မွဳဟာ ပ်က္သြားၿပီဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါဝိဒ္ဟာ သူ႔မယားျပစ္မွားၿပီး၊ လူ႔အသက္သတ္ခ်ိန္မွာ ခရစ္ေတာ္ကို သူ႔ရဲ႕သခင္အျဖစ္ မဆက္ကပ္ပါဘူး။ တခါက ဆက္ကပ္ခဲ့ရင္လည္း ပ်က္သြားပါၿပီ။

ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ သခင္ခရစ္ေတာ္ထံ အျပည့္အဝ ဆက္ကပ္ရမယ္ဆိုရင္၊ ဒါဝိဒ္ဟာ သူျပန္ၿပီး အျပည့္အဝ မဆက္ကပ္မခ်င္း ကယ္တင္ျခင္း ႐ွံဳးေနမွာဘဲ။ ဒါေပမယ့္ မ႐ွံဳးခဲ့ပါဘူး။ သူဆံုး႐ွံဳးတာက “ကယ္တင္ျခင္းနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ဝမ္းေျမာက္ျခင္း” ပါ။ (ဆာလံ ၅၁ ၁၂) သူက “ကယ္တင္ေတာ္မူျခင္းႏွင့္ယွဥ္ေသာ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းအခြင့္ကို ျပန္၍ ေပးသနားေတာ္မူပါ။” လိို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။ “အို ထာဝရဘုရား၊ ကိုယ္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ့အသက္တာမွာ သခင္မျဖစ္ခဲ့လို႔ ကယ္တင္ေတာ္မူပါ” လို႔ ဆုမေတာင္းခဲ့ပါဘူး။

ဘုရားသခင္ရဲ႕ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ကယ္တင္ျခင္းေရာက္ၿပီးေနာက္၊ ခရစ္ေတာ္ထံ သခင္အျဖစ္ဝန္ခံ ဆက္ကပ္ၿပီးမွ ပ်က္ျပယ္သြားတဲ့ ေနာက္ပုဂၢိဳလ္တေယာက္က - - ေနာဧ ပါ။ “ေနာဧမူကား ထာဝရဘုရား၏ စိတ္ေတာ္နွင့္ ေတြ႔ေသာသူ ျဖစ္သတည္း။” (ကမာၻ ၆း၈) ေနာဧ ကယ္တင္ျခင္းရပါတယ္။ သူဟာ ကယ္တင္ျခင္းရတဲ့အခ်ိန္မွာ သခင္အျဖစ္ ဆက္ကပ္ခဲ့ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ မဆက္ကပ္ခဲ့ဘဲ ေနခဲ့ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာဧရဲ႕သေဘၤာ ေျမေပၚတင္ခ်ိန္မွာ ေနာဧ စပ်စ္ရည္ေသာက္ပါတယ္။ စပ်စ္ရည္ အမူးလြန္ေနခ်ိန္ သားေတြေ႔႐ွမွာ အဝတ္အခ်ည္းစည္း ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ကယ္တင္ျခင္းရခ်ိန္မွာ ေနာဧဟာ သူ႔အသက္တာရဲ႕ သခင္ခရစ္ေတာ္ကို ဝန္ခံဆက္ကပ္တယ္ဆိုရင္၊ သူ႔ရဲ႕ဆက္ကပ္မွဳဟာ ပ်က္သြားပါၿပီ။ ေနာဧ စပ်စ္ရည္ေသာက္ေနခ်ိန္မွာ ေယ႐ွဳခရစ္ေတာ္ဟာ သူ႔ကို ထိန္းခ်ဳပ္ေနတယ္လို႔ မဆိုႏိုင္ပါဘူး။ ေနာဧက သူ႔ကိုယ္သူ ထိန္းခ်ဳပ္ေနတာပါ။ သူ႔ရဲ႕ အက်င့္အႀကံ အျပဳအမူအတြက္ သခင္ဘုရားကို အျပစ္တင္လို႔မရပါဘူး။

တမန္ေတာ္ေပတ႐ုလည္း ဆက္ကပ္ၿပီးမွ ပ်က္ျပယ္သြားခဲ့ရသူပါ။ “ဤသူ႐ွိသမွ်တို႔သည္ ကိုယ္ေတာ္ေၾကာင့္ စိတ္ပ်က္ၾကေသာ္လည္း၊ အကၽြႏု္ပ္သည္ စိတ္အလွ်င္းမပ်က္ပါ။” လို႔ဝန္ခံခဲ့သူပါ။ ဒါေပမယ့္ ရန္သူေတြေနာက္ကိုလိုက္ခဲ့ၿပီးေနာက္ စာတန္ရဲ႕မီးေၾကာင့္ ပူေလာင္ေနခဲ့ရပါတယ္။

ရန္သူတေယာက္က “သူ႔ေနာက္လိုက္တပည့္တေယာက္ ဒီမွာေဟ့” လို႔ ဆိုတဲ့အခါ- - ေပတ႐ုက “ဟင့္အင္း၊ ေယ႐ွဳကို ငါမသိဘူး။” လို႔ ျငင္းပါတယ္။

အျခားတေယာက္ကလည္း “ေပတ႐ုဟာ ေယ႐ွဳရဲ႕ေနာက္လိုက္ တေယာက္ပဲေဟ့” လို႔ ဆိုတယ္။ ေပတ႐ုက “မဟုတ္ဘူး။ ခရစ္ေတာ္ကို ငါမသိဘူး။ ေနာက္လိုက္လည္း မဟုတ္ဘူး။” လို႔ အခိုင္အမာ ျငင္းတယ္။

အမ်ဳိးသမီးတေယာက္က “႐ွင္ဟာ သူ႔ရဲ႕တပည့္တေယာက္ပါေနာ္၊ ႐ွင့္ေလသံက သိသာပါတယ္႐ွင္” လို႔ ဆိုတယ္။ ေပတ႐ုက “ငါ ေယ႐ွဳခရစ္ကို မသိဘူး။ သိလည္း မသိဖူးဘူး။” လို႔ က်ိန္လိုက္တယ္။

သူကယ္တင္ခံရခ်ိန္မွာ ခရစ္ေတာ္ကို သခင္အျဖစ္ ဆက္ကပ္ခဲ့ရင္ေတာင္၊ ငါ မသိဘူးလို႔ က်ိန္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ဆက္ကပ္မွဳဟာ ပ်က္သြားပါၿပီ။

ေယာဟန္ (၂၁) မွာ ေပတ႐ုဟာ အမွဳေတာ္ကို စြန္႔ခြါသြားတယ္။ “ငါးဖမ္းသြားမည္” (အငယ္ ၃) လို႔ ေျပာတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ တရားမေဟာေတာ့ဘူး လို႔ ေၾကျငာတာပါ။ ေနာက္ ၆ေယာက္လည္း သူနဲ႔ လိုက္သြားၾကတယ္။ ေလွနဲ႔အိုင္ထဲမွာ ႐ွိေနခ်ိန္မွာ ဝတ္႐ံုကိုခၽြတ္ၿပီး တညလံုး ငါးဖမ္းေနတယ္။ သူကယ္တင္ျခင္းရခ်ိန္မွာ သခင္ေယ႐ွဳကို သခင္အျဖစ္ ဝန္ခံဆက္ကပ္ခဲ့ရင္ေတာင္မွ အခုေတာ့ အျပည့္အဝ မဆက္ကပ္ေတာ့ဘူး။ အမွဳေတာ္ကိုစြန္႔လိုက္ၿပီ။ တရားေဟာဖို႔ အားမထုတ္ေတာ့ဘူး။ လဲေနတဲ့ သူ႔စိတ္ႏွလံုးကို မီးအားျဖင့္ ေႏြးေထြးဖို႔ လုပ္တယ္။ တမန္ေတာ္ ၂ မွာ လူ ၃၀၀၀ ရဖို႔ တရားမေဟာခင္တုန္းကေပါ႔။

အဲဒီလို ကယ္တင္ျခင္းရၿပီးေနာက္ ဆက္ကပ္ၿပီး ပ်က္ျပယ္သြားရတဲ့ အျခား ဥပမာေတြ သမၼာက်မ္းစာထဲမွာ အမ်ားႀကီး႐ွိပါတယ္။

** ဆက္ၿပီးေတာ့ ကယ္တင္ျခင္းရၿပီးေနာက္မွ ခရစ္ေတာ္ထံ သူတို႔ရဲ႕အသက္တာကို ဆက္ကပ္အပ္ႏွံလာၾကတဲ့ ယံုၾကည္သူေတြလည္း ရွိပါတယ္။

တမန္ေတာ္ ၁၉) ထဲက အာေတမိနတ္သမီးကို ကိုးကြယ္တဲ့ ဧဖက္ၿမိဳ႕သားတခ်ဳိ႕ဟာ ေျပာင္းလဲခဲ့ၾကတယ္။  သူတို႔ဘာသာမွာ နတ္ဝိဇၨာအတတ္ သံုးေဆာင္မွဳေတြ ႐ွိပါတယ္။ ႐ွင္ေပါလုက အဲဒီၿမိဳ႕မွာ ၂ ႏွစ္ တရားေဟာၿပီးၿပီ။ သူတို႔လည္း ခရစ္ေတာ္ကိုယံုၾကည္ၾကၿပီ။ “ယံုၾကည္ေသာသူအမ်ားတို႔သည္လည္း လာ၍၊ မိမိတို႔အက်င့္ကို ေဘာာ္ျပလ်က္ ေတာင္းပန္ၾက၏။” း၁၈ ) သူတို႔ထဲက အခ်ဳိ႕ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ကတည္းက ယံုၾကည္ခဲ့သူေတြပါ။ “နတ္ဝိဇၨာအတတ္ကို သံုးေဆာင္ေသာသူ အမ်ားတို႔သည္လည္း မိမိတို႔စာေစာင္ကိုယူခဲ့၍ လူအေပါင္းတို႔ေ႔႐ွမွာ မီး႐ွဳိ႕ၾက၏။ စာေစာင္အဘိုးကို ခ်င့္တြက္ေသာ္၊ ေငြအသျပာ ငါးေသာင္းထိုက္သည္ကို သိၾက၏။”  း၁၉

ေဒၚလာ ၉၃၀၀- ေလာက္တန္ဖိုး႐ွိတဲ့စာအုပ္ေတြ မီး႐ွဳိ႕ပစ္ၾကတယ္။ ခရစ္ေတာ္ကို ကိုးစားၿပီးလို႔ (၂)ႏွစ္ေလာက္႐ွိမွ စာအုပ္ေတြ မိး႐ွဳိ႕ၾကတာပါ။ ကယ္တင္ျခင္းရခ်ိန္မွာ ခရစ္ေတာ္ကို သခင္အျဖစ္ ဝန္ခံ ဆက္ကပ္မွဳ မျပဳေပမယ့္ ကယ္တင္ျခင္း ရၾကတယ္။

ခရစ္ေတာ္ကို ကယ္တင္႐ွင္အျဖစ္ ကိုးစားၿပီး ေနာက္ႏွစ္ေတြေရာက္မွ ေဆးလိပ္ျဖတ္ၾက၊ အက်င့္ဆိုးေတြေ႐ွာင္ၾကတဲ့ ယံုၾကည္သူေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိပါတယ္။ ကယ္တင္ျခင္းရၿပီးမွ ေနာဧလို ေသာက္ေနတဲ့သူေတြလည္း ႐ွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အျပစ္ဆိုတာကို ေပါ႔ပ်က္ေအာင္ ေျပာေနတာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒီယံုၾကည္သူေတြရဲ႕ အသက္တာမွာ သခင္ေယ႐ွဳဟာ သခင္အျဖစ္႐ွိမေနတာကို  ႐ိုး႐ိုးကေလးေဖာ္ျပေနတာပါ။

ကယ္တင္ျခင္းရၿပိး (၁)ႏွစ္ၾကာမွ အက်င့္ဆိုးေတြ စြန္႔တဲ့သူေတြလည္း႐ွိတယ္။  အခ်ဳိ႕ဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာမွ စြန္႔တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကယ္တင္ျခင္းရခ်ိန္မွာ ခရစ္ေတာ္ကို သခင္အျဖစ္ အျပည့္အဝ ဝန္ခံ ဆက္ကပ္ၿပီး၊ ဆက္လက္အျပည့္အဝ ဆက္ကပ္ေနတဲ့ ခရစ္ယာန္ဆိုတာ မ႐ွိပါဘူး။

“သခင္အျဖစ္ဝန္ခံမွ ကယ္တင္ျခင္းရမယ္” လို႔ သြန္သင္သူတေယာက္က၊ ကၽြန္ေတာ့ကို ေျပာတယ္။ “ကိုယ့္အသက္တာမွာ သခင္ေယ႐ွဳကို သခင္အျဖစ္ ဝန္မခံရင္ ကယ္တင္ျခင္းမရဘူး” တဲ့။ သူကယ္တင္ျခင္းရခ်ိန္မွာ ခရစ္ေတာ္ကို သခင္အျဖစ္ ဝန္ခံ ဆက္ကပ္ခဲ့တယ္” တဲ့။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီလူဟာ ခရစ္ယာန္တေယာက္မဟုတ္တဲ့ အက်င့္စာရိတၱေၾကာင့္ သူ႔ကို ခရစ္ယာန္ အဖြဲ႔အစည္းထဲက ထုတ္ပစ္တာ ခံရတယ္။

ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ ပိုေကာင္းေအာင္လုပ္လို႔ မရဘူး။ ပိုေကာင္းေအာင္သာ အကယ္ခံရၾကတာပါ။ ကယ္တင္ျခင္းမရမခ်င္း ေကာင္းမလာႏိုင္ဘူး။ ေကာင္းစရာအေၾကာင္းလည္း မ႐ိွဘူး။ တမန္ ၁၉ ထဲက အခ်ဳိ႕ဟာ ခရစ္ေတာ္ကို ကယ္တင္႐ွင္အျဖစ္ ကိုးစားခ်ိန္မွာ အျပည့္အဝသခင္အျဖစ္ ဝန္ခံ ဆက္ကပ္မွဳမ႐ွိဘူးဆိုတာ ေတြ႔ရတယ္။ (၂) ႏွစ္ၾကာမွသာ စာအုပ္ေတြ မီး႐ွိဳ႕ခဲ့ၾကတယ္။ (၂) ႏွစ္ၾကာမွပါ။ အဲဒီလူေတြဟာ သခင္အျဖစ္ဝန္ခံမွ ကယ္တင္ျခင္းေရာက္မယ္ဆိုတဲ့ သြန္သင္ခ်က္နဲ႔ေတာ့ လံုးဝဆန္႔က်င္ေနပါတယ္။

*** ခရစ္ေတာ္ကို အသက္တာတေလွ်ာက္လံုး သခင္အျဖစ္ ျငင္းပယ္ခဲ့သူတေယာက္ကို ဆက္ေဖၚျပပါမယ္။

ဓမၼေဟာင္းက်မ္းကိုဖတ္ၾကည့္ရင္ ေလာတ ကယ္တင္ျခင္းရတယ္ဆိုတာ ယံုႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ “ထိုအခါ မတရားေသာသူတို႔၏ ညစ္ညဴးေသာအက်င့္အားျဖင့္ ေႏွာင့္႐ွက္ျခင္းကိုခံရေသာသူ၊ ေျဖာင့္မတ္ေသာ ေလာတကို ကယ္ႏွဳတ္ေတာ္မူ၏။ ထိုေျဖာင့္မတ္ေသာသူသည္ မတရားေသာသူတို႔တြင္ ေနစဥ္အခါ၊ သူတို႔၏မတရားေသာ အမွဳမ်ားကို ေန႔တိုင္းမျပတ္ မ်က္စိျမင္လ်က္၊ နားၾကားလ်က္ ႐ွိသျဖင့္၊ မိမိေျဖာင့္မတ္ေသာစိတ္ႏွလံုးကို ျပင္းစြာညွဥ္းဆဲရ၏။” ၂ေပ ၂း ၇ - ၈ အငယ္(၈)မွာ “ေျဖာင့္မတ္ေသာ” လို႔ ၂-ခါ။ အငယ္ ၇ မွာ “ေျဖာင့္မတ္ေသာ ေလာတ” လို႔ ေခၚထားပါတယ္။

ေလာတ ကယ္တင္ျခင္းရတယ္။ ေျဖာင့္မတ္တယ္ဆိုတာ (၂ေပ ၂း ၇ - ၈) အရ ႐ွင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဓမၼေဟာင္းက်မ္းက ေလာတရဲ႕အသက္တာကို ဖတ္ၾကည့္ရင္ေတာ့ သူကယ္တင္ျခင္းမရခင္ေရာ၊ ရၿပီးမွေရာ။ ဘယ္ေတာ့မွ ဘုရားသခင္ထံ ဆက္ကပ္မွဳမ႐ွိတာ ႐ွင္းေနပါတယ္။

သူ႔ဦးေလး အာၿဗံဟံထြက္လာေတာ့ သူလည္းလိုက္လာတာပဲ႐ွိတယ္။ သူ႔မွာ သိုးႏြားေတြ မ်ားလာေတာ့ သူ႔ကၽြန္ေတြက အာၿဗံဟံရဲ႕ ကၽြန္ေတြနဲ႔ ရန္ျဖစ္ၾကတယ္။ လမ္းခြဲဖို႔ ဆံုးျဖတ္ၾကတယ္။ အာၿဗံဟံက ေလာတကို စိတ္ႀကိဳက္အရင္ေ႐ြးခြင့္ ေပးတယ္။ ေလာတက ေတာင္ေတြကို ေၿမာ္ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရမ်ားတဲ့ ေယာ္ဒန္ခ်ဳိင့္ကို ေျမာ္ၾကည့္တယ္။ သူသာ ဆက္ကပ္သူတေယာက္ျဖစ္ခဲ့ရင္  - - “ဦးေလးအာၿဗံဟံ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဒီက ထြက္မသြားသင့္ဘူးထင္တယ္။ ဦးေလးရဲ႕ေနာက္ကိုသာ လိုက္ရမွာပါ။ ဦးေလးေ႐ြးရင္လည္း၊ ဦးေလးမယူခ်င္တဲ့ က်န္တဲ့အပိုင္းကိုသာ ကၽြန္ေတာ္ယူမယ္။” လို႔ ေျပာရမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေရမ်ားတဲ့ ေယာ္ဟန္ခ်ဳိင့္ကို ေ႐ြးယူတယ္။ သူဟာ ဆက္ကပ္တဲ့သူ မဟုတ္ပါဘူး။

ေသာဒံုၿမိဳ႕ကိုေရာက္ေတာ့ ေသာဒံုၿမိဳ႕သားေတြကို “ညီအကိုတို႔” လို႔ ေခၚတယ္။ ဒါလည္း မဆက္ကပ္တာပါပဲ။ က်မ္းစာကို လက္မခံ၊ မယံုၾကည္သူကို “ခရစ္ေတာ္၌ ညီအကို” လို႔ေခၚရင္ ဆက္ကပ္သူ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလို ေခၚလိုက္ျခင္းက က်မ္းစာနားမလည္ဘူးဆိုတာ ေဖၚျပေနပါတယ္။ ညီအကိုဆိုတာက ခရစ္ေတာ္ကို ကယ္တင္႐ွင္အျဖစ္ လက္ခံသူကိုသာေခၚပါတယ္။ ယံုၾကည္လို႔သာ ဘုရားသားျဖစ္တယ္။ (ေယာ ၁း၁၂) ေသာဒံုၿမိဳ႕သားေတြကို ညီအကိုလို႔ေခၚခ်ိန္မွာ သူ႔ကို ဆက္ကပ္သူလို႔ ထင္သလား။

ေကာင္းကင္ဘံုက ေကာင္းကင္၂-ပါးေရာက္လာေတာ့ ေလာတက အိမ္ထဲကို ဖိတ္တယ္။ ေသာဒံုၿမိဳ႕သား အႀကီးအငယ္ေတြဟာ ေလာတရဲ႕အိမ္ကိုဝိုင္းၿပီး၊ ဆူပူေအာ္ဟစ္ၾကတယ္။ “ထိုသူတို႔ႏွင့္ ငါတို႔သည္ ဆက္ဆံလိုသည္ျဖစ္၍၊ ငါတို႔ထံသို႔ထြက္ေစေလာ့ဟု ဆိုၾက၏။” (ကမာၻ ၁၉း၅) သူတို႔က ေကာင္းကင္ကလာတဲ့ ေကာင္းကင္တမန္ ၂-ပါးကို ဆက္ဆံခ်င္ၾကသတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ေယာက္်ားျခင္း ဆက္ဆံတာကို (sodomy) လို႔ ေခၚစမွတ္ျပဳလာတယ္။

ေလာတက ဘာေျပာမယ္ထင္သလဲ။ “အကၽြႏု္ပ္၌ ေယာက္်ားႏွင့္ မဆက္ဆံေသးေသာ သမီးႏွစ္ေယာက္႐ွိပါ၏။ သူတို႔ကို သင္တို႔ထံသို႔ထုတ္ရေသာအခြင့္ကို ေပးၾကပါေလာ့။ သူတို႔၌ ျပဳခ်င္သမွ် ျပဳၾကပါေလာ့။ ဤလူတို႔၌ အလွ်င္းမျပဳၾကပါႏွင့္။ အေၾကာင္းမူကား၊ သူတို႔သည္ အကၽြႏ္ုပ္အိမ္မိုးအရိပ္ကို ခိုေနပါ၏။” တဲ့ ဒါက ဆက္ကပ္တဲ့ ခရစ္ယာန္ရဲ႕ စကားလား။ လံုးဝမဟုတ္ဘူး။

ေလာတကို ေသာဒံုၿမိဳ႕ကေခၚထုတ္ဖို႔ ဘုရားသခင္က ေကာင္းကင္တမန္တပါးကို ေစလႊတ္ခ်ိန္မွာ ေလာတေႏွာင့္ေႏွးေနတယ္။ ေသာဒံုက မခြါခ်င္ဘူး။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေကာင္းကင္တမန္က ေကာင္းကင္က ကန္႔နဲ႔ မီးမိုးက်မလာခင္ ေလာတကိုလက္ဆြဲၿပီး ေသာဒံုၿမိဳ႕က ေခၚထုတ္တယ္။

သူ႔သားမက္ေတြကိုေခၚထုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားခ်ိန္မွာ ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာတာကို ခံရတယ္။ သူ႔ရဲ႕ စကားကို ရယ္ၾကတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူ႔အသက္တာက ပိုဆိုးလာတယ္။ ေကာင္းကင္က ကန္႔နဲ႔မီးမိုး က်မလာခင္ ေသာဒံုၿမိဳ႕က ထြက္ၾကတယ္။ မိန္းမနဲ႔ သမီးႏွစ္ေယာက္ ပါလာတယ္။ သူ႔မိန္းမက ေနာက္ျပန္ၾကည့္လို႔ ဆားတိုင္ ျဖစ္ရတယ္။ ေလာတဟာ သမီးႏွစ္ေယာက္နဲ႔အတူ ဂူထဲဝင္ၿပီး စပ်စ္ရည္ေသာက္တယ္။ ဂူထဲမွာ စပ်စ္ရည္ ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ မ႐ွိေလာက္လို႔၊ အဲဒီစပ်စ္ရည္ဟာ ေသာဒံုၿမိဳ႕ကမထြက္ခင္ ေလာတယူလာတာ ျဖစ္တယ္။ စပ်စ္ရည္ေသာက္စဥ္ မွားယြင္းလို႔ သမီးႏွစ္ေယာက္မွာ သားကိုယ္စီရၾကတယ္။ ေလာတဟာ ခရစ္ေတာ္ထံ မဆက္ကပ္၊ မအပ္နွံသူတေယာက္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူကယ္တင္ျခင္းရတယ္ဆိုတာ (၂ေပ ၂း ၇ - ၈) အရ သိႏိုင္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ (၁) ခရစ္ေတာ္ကို ကိုးစားၿပီးမွ၊ ေနာက္ပိုင္း ဆက္ကပ္မွဳ ပ်က္ျပယ္သြားတဲ့ယံုၾကည္သူ။ (၂) ခရစ္ေတာ္ကို ကယ္တင္႐ွင္အျဖစ္ကိုးစားၿပီးမွ ေနာက္အေတာ္ၾကာေအာင္ မဆက္ကပ္တဲ့ယံုၾကည္သူနဲ႔ (၃) ဘယ္ေတာ့မွ မဆက္ကပ္တဲ့ ယံုၾကည္သူဆိုၿပီး ၃-မ်ဳိးေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ေလာတက အသက္တာမွာ ခရစ္ေတာ္ထံ ဘယ္ေတာ့မွ မဆက္ကပ္၊ မအပ္ႏွံသူပါပဲ။

သခင္အျဖစ္ဝန္ခံမွ ကယ္တင္ျခင္းရမယ္ ဆိုတဲ့ အယူအဆ မွားေၾကာင္း ေခ်ပေနတဲ့ က်မ္းခ်က္မ်ား

“သခင္အျဖစ္ဝန္ခံမွ” ဆိုတဲ့ သြန္သင္ခ်က္ကို သမၼာက်မ္းအျဖစ္အပ်က္ေတြ သာမက က်မ္းခ်က္ေတြကလည္း ကန္႔ကြက္ေနပါတယ္။ “ေယ႐ွဳသည္ သခင္ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူဟု သန္႔႐ွင္းေသာ ဝိညာဥ္ေတာ္ကို အမွီမျပဳလွ်င္၊ အဘယ္သူမွ် မေျပာႏိုင္။” (၁ေကာ ၁၂း၃). ကယ္တင္ျခင္းမရမခ်င္း သန္႔႐ွင္းေသာ ဝိညာဥ္ေတာ္ကို မရပါဘူး။ “ခရစ္ေတာ္၏ ဝိညာဥ္ကိုမရေသာသူ မည္သည္ကား ခရစ္ေတာ္ႏွင့္ မဆိုင္။ (ေရာမ ၈း၉)  ။ သင္တို႔သည္ သားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အဗၺ အဘဟု ေခၚတတ္ေသာ သားေတာ္၏ ဝိညာဥ္ေတာ္ကို သင္တို႔စိတ္ႏွလံုးထဲသို႔ ဘုရားသခင္ေစလႊတ္ေတာ္မူ၏။”  (ဂလာတိ ၄း၆) . ေယာဟန္ ၃း၆ မွာလည္း ယံုၾကည္သူကို “ဝိညာဥ္ေတာ္ေမြးေသာသူ” လို႔ ေခၚထားပါတယ္။ ယံုၾကည္သူဟာ ဝိညာဥ္ေတာ္ရဲ႕ တံဆိပ္ခတ္ျခင္းခံရတယ္။ (ဧဖက္ ၄း၃၀)  သန္႔႐ွင္းေသာဝိညာဥ္ေတာ္မပါပဲ သခင္ေယ႐ွဳကို သခင္လို႔ မေခၚႏိုင္ရင္၊ ၿပီးေတာ့ ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔လည္း သခင္လို႔ေခၚရဦးမယ္။ ဝိညာဥ္ေတာ္မပါပဲလည္း ကယ္တင္ျခင္းမရဘူးဆိုရင္၊ အဲဒါ ျပႆနာပဲ။

ေရာမဩဝါဒစာဟာ ကယ္တင္ျခင္းအေၾကာင္းေရးထားတာပါ။ ေရာမ(၃) မွာ လူတိုင္း ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ လိုတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဘုရားသခင္က လူကို ၾကည့္ေတာ္မူတဲ့အခါ၊ “သူတို႔၏လည္ေခ်ာင္းသည္ ဖြင့္ထားေသာသခၤ်ဳိင္းတြင္းျဖစ္၏။ သူတို႔သည္ လွ်ာႏွင့္လွည့္စားတတ္ၾက၏။ သူတို႔ႏွဳတ္ခမ္းအထဲမွာ ေႁမြဆိုး အဆိပ္အေတာက္႐ွိ၏။ သူတို႔ႏွဳတ္သည္ က်ိန္ဆဲေသာစကား၊ ၾကမ္းတမ္းေသာစကားႏွင့္ ျပည့္ဝ၏။ သူတို႔ေျခသည္ လူ႔အသက္ကိုသတ္ျခင္းငွါ လ်င္ျမန္၏။ သူတို႔သြားရာလမ္း၌ ပ်က္စီးျခင္း၊ ဒုကၡဆင္းရဲျခင္း႐ွိ၏။”  (ေရာမ ၃း၁၃-၁၆ ) ဦးေခါင္းကေန ေျခဖဝါးအထိ ေဖၚျပထားၿပီး၊ လူဟာ လံုးဝပ်က္စီးေနတယ္လို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ “ေျဖာင့္မတ္ေသာသူမ႐ွိ၊ တေယာက္မွ်မ႐ွိ။” ေရာမ ၃း၁၀)  “ အဘယ့္ေၾကာင့္နည္းဟူမူကား၊ လူအေပါင္းတို႔သည္ ဒုစ႐ိုက္ကိုျပဳ၍ ဘုရားသခင္ေ႔႐ွေတာ္၌ အသေရပ်က္ၾကၿပီ။” ေရာမ ၃း၂၃) ဒါေၾကာင့္ ေရာမအခန္းႀကီး ၃ က လူတိုင္း ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔လိုတယ္ လို႔ ေဖၚျပေနပါတယ္။

ေရာမအခန္းႀကီး ၄ ကေတာ့ ကယ္တင္ျခင္းမေရာက္ႏိုင္တဲ့ နည္း ၃ နည္း ေပးထားပါတယ္။

(၁) အက်င့္အားျဖင့္ မရႏိုင္ဘူး။ (အငယ္ ၁-၄)

(၂) ဝိနည္းအထံုးအဖြဲ႕ေတြ ေစာင့္ထိန္းလို႔ မရနိုင္ဘူး။ ( း၉ -၁၂)

(၃) ပညတ္တရား ေစာင့္ထိန္းျခင္းအားျဖင့္ မေရာက္ႏိုင္ဘူး။ (း ၁၃-၁၂)

ေရာမအခန္းႀကီး ၅ ကေတာ့ ကယ္တင္ျခင္းေရာက္ႏိုင္တဲ့ တခုတည္းေသာ နည္းလမ္းကို ေျပာျပေနပါတယ္။ “ငါတို႔သည္ ယံုၾကည္ျခင္းအားျဖင့္ ေျဖင့္မတ္ရာသို႔ေရာက္လွ်င္ - - -” (အငယ္ ၁) ဘာအားျဖင့္ ေျဖာင့္မတ္ရာ ေရာက္သလဲ။ ဆက္ကပ္ျခင္းအားျဖင့္လား၊ အပ္ႏွံျခင္းအားျဖင့္လား။ အသက္တာမွာ သခင္ေယ႐ွဳကို သခင္အျဖစ္ ဝန္ခံေနျခင္းအားျဖင့္လား။ မဟုတ္ပါဘူး။ ယံုၾကည္အားျဖင့္သာ ေျဖာင့္မတ္ရာသို႔ ေရာက္ပါတယ္။

ေရာမ အခန္းႀကီး-၁၂ က ကယ္တင္ျခင္းရၿပီးသူေတြကို ေရးတာပါ။ အငယ္.၁ မွာ “ညီအကိုတို႔၊ အသက္႐ွင္ျခင္းလကၡဏာ၊ သန္႔႐ွင္းျခင္းလကၡဏာ၊ ဘုရားသခင္ ႏွစ္သက္ေတာ္မူဘြယ္ေသာ လကၡဏာႏွင့္ ျပည့္စံုေသာယဇ္ကို သင္တို႔သည္ပူေဇာ္၍၊ မိမိကိုယ္ခႏၶာကို ဘုရားသခင္အား ဆက္ကပ္ျခင္းတည္းဟူေသာ သင္တို႔ျပဳအပ္ေသာ ဝတ္ကိုျပဳမည္အေၾကာင္း၊ ဘုရားသခင္၏ ဂ႐ုဏာေတာ္ကို ေထာက္ထား၍၊ သင္တို႔ကို ငါ တိုက္တြန္းႏွိဳးေဆာ္ေပ၏။”

႐ွင္ေပါလုက “ညီအကိုတို႔” လို႔ေခၚတာကို သတိျပဳပါ။ အဓိပၸါယ္က သူတို႔ ကယ္တင္ျခင္းရၿပီးသူေတြပါ။ အဘ တပါးတည္းရဲ႕သားေတြ၊ ညီအကိုေတြ ျဖစ္ပါၿပီ။ ဒီညီအကိုေတြသာ ေယ႐ွဳခရစ္ေတာ္ကို ကယ္တင္႐ွင္အျဖစ္နဲ႔ ကိုးစားခဲ့ၾကသူေတြပါ။ “ထိုသူကို လက္ခံသမွ်ေသာသူတည္းဟူေသာ ကိုယ္ေတာ္ကို ယံုၾကည္ေသာသူတို႔အား၊ ဘုရားသခင္၏သားျဖစ္ရေသာအခြင့္ကို ေပးေတာ္မူ၏။” (ေယာ ၁း၁၂) သခင္ေယ႐ွဳကို ကယ္တင္႐ွင္အျဖစ္ ကိုးစားၾက၊ လက္ခံၾကသူတိုင္းဟာ ဘုရားသား ျဖစ္ပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ကယ္တင္႐ွင္ကို ကိုးစားသူေတြနဲ႔ ညီအကိုျဖစ္ရပါတယ္။

႐ွင္ေပါလု စာေရးလိုက္တဲ့သူေတြဟာ ဒုတိယေမြးဖြားၿပီးတဲ့ ယံုၾကည္သူေတြ (born- again believers) ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆက္ကပ္မွဳမ႐ွိတဲ့သူေတြမို႔၊ သူတို႔ ကိုယ္ခႏၶာကို အသက္႐ွင္တဲ့ယဇ္အျဖစ္ ဘုရားသခင္ကို ဆက္ကပ္ပူေဇာ္ဖို႔ ႐ွင္ေပါလုက ဘုရားသခင္ရဲ႕ ဂ႐ုဏာေတာ္ကို ေထာက္ထားၿပီး ေတာင္းပန္ေနတာပါ။

အခ်ဳိ႕ကလည္း က်မ္းစာကေျပာတယ္ေလ။ “ငါ၌ ဆည္းကပ္လိုေသာသူျဖစ္လွ်င္ ကိုယ္ကိုကိုယ္ ျငင္းပယ္ရမည္။ ကိုယ္လက္ဝါးကပ္တိုင္ကို ထမ္း၍ ငါ႔ေနာက္သို႔ လိုက္ရမည္။” (မႆဲ ၁၆း၂၄)  ထာဝရဘုရားကို စိတ္ႏွလံုးအႂကြင္းမဲ့၊ ကိုယ္စြမ္း႐ွိသမွ်၊ ဥာဏ္စြမ္း႐ွိသမွ် ခ်စ္ရမယ္။ ကိုယ့္မိဘနဲ႔ ႐ွိသမွ်ကိုမမုန္းရင္ တပည့္မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ က်မ္းစာက ႐ွိသမွ်မစြန္႔ရင္ တပည့္ေတာ္မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာတယ္ေလ လို႔ ဆိုတတ္ၾကပါတယ္။ (လုကာ ၁၄း၃၃)

မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မ္းစာက “ငါ႔တပည့္မျဖစ္ႏိုင္ၾက” လို႔ဘဲ ေျပာတာပါ။ “ေကာင္းကင္ႏိုင္ငံမဝင္ရ” လို႔ မေျပာပါဘူး။ ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ လိုအပ္ခ်က္နဲ႔ တပည့္ေတာ္ျဖစ္ဖို႔ လိုအပ္ခ်က္ကို ေရာေထြးမပစ္ပါနဲ႔။ တပည့္ေတာ္တိုင္းဟာ ယံုၾကည္သူေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ယံုၾကည္သူတိုင္းဟာ တပည့္ေတာ္မဟုတ္ဘူး။ တပည့္ေတာ္ဆိုတာက သြန္သင္မွဳကို ခံယူေနတဲ့ တပည့္တေယာက္ပါ။

ဘုရားသခင္ဟာ ကယ္တင္ျခင္းမရေသးတဲ့သူ၊ ဘယ္သူကိုမွ “ ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ ငါ႔ေနာက္သို႔ လိုက္ခဲ့ၾက” လို႔ မေျပာဘူး။ “ဝန္ေလး၍ ပင္ပန္းေသာသူအေပါင္းတို႔ ငါ႔ထံသို႔လာၾကေလာ့။ ငါသည္ ခ်မ္းသာေပးမည္” လို႔သာ ေျပာပါတယ္။ ခရစ္ေတာ္ကို ကယ္တင္႐ွင္အျဖစ္လက္ခံၿပီးရင္ေတာ့ “ငါ႔ေနာက္သို႔ လိုက္ၾကေလာ့။ သင္တို႔သည္ လူကိုမွ်ားေသာတံငါျဖစ္ျခင္းငွါ ငါျပဳမည္”လို႔ ေျပာတယ္။ (မႆဲ ၄း၁၉) ကယ္တင္ျခင္း ရဖို႔ ကိုယ္ေတာ္ထံလာရမယ္။ တပည့္ေတာ္ျဖစ္ဖို႔ ကိုယ္ေတာ့ေနာက္ လိုက္ရမယ္။

သခင္ေယ႐ွဳကို ကယ္တင္႐ွင္အျဖစ္ ကိုးစားတာက တပိုင္း။ သခင္အျဖစ္ ဝန္ခံတာက တပိုင္းပါ။ ဆက္ကပ္တဲ့ ခရစ္ယာန္ေတြ ႐ွိသလို၊ ဘယ္ေတာ့မွ အသက္တာ မဆက္ကပ္တဲ့ ဇာတိခရစ္ယာန္ေတြလည္း ႐ွိပါတယ္။ (၁ေကာ၃) အသက္တာတခုလံုး ဆက္ကပ္ျခင္း (သို႔) အသက္တာမွာ သခင္ေယ႐ွဳကို သခင္အျဖစ္ခံယူတာဟာ ကယ္တင္ျခင္းအတြက္ မ႐ွိမျဖစ္မလိုဘူး။ လိုတယ္လို႔ေျပာရင္ သခင္အျဖစ္ဝန္ခံမွ ကယ္တင္ျခင္းရမယ္လို႔ သြန္သင္ျခင္းပါပဲ။ ေမွာက္လွန္တဲ့ ဧဝံေဂလိေပါ႔။

“သခင္အျဖစ္ဝန္ခံမွ”ကို သက္ေသျပရန္ ႀကိဳးစားသူေတြရဲ႕  ျငင္းဆိုခ်က္အခ်ဳိ႕

သူတို႔က က်မ္းစာကေျပာတယ္ေလ။ “သခင္ေယ႐ွဳခရစ္ကို ယံုၾကည္ေလာ့။ ယံုၾကည္လွ်င္ သင္ႏွင့္ သင္၏အိမ္သူအိမ္သားတို႔သည္ ကယ္တင္ျခင္းသို႔ ေရာက္ၾကလိမ့္မည္။” (တမန္ ၁၆း၃၁)  မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ “သခင္ေယ႐ွဳကို နာခံမွပါ။ နာခံရင္ သင္ကယ္တင္ျခင္းေရာက္လိမ့္မယ္” လို႔ မေျပာဘူး။ အသက္တာရဲ႕ သခင္ဟာ သခင္ေယ႐ွဳျဖစ္ပါေစ။ ျဖစ္ရင္ ကယ္တင္ျခင္းေရာက္လိမ့္မယ္”လို႔ မေျပာဘူး။ ႐ိုး႐ိုးကေလးေျပာေနတာက “သခင္ေယ႐ွဳခရစ္ကို ယံုၾကည္ေလာ့” အျပစ္သားကို လုပ္ခိုင္းေနတာက “ယံုၾကည္ဖို႔ပါပဲ။ သူယံုရမယ့္သူက သခင္ေယ႐ွဳ။ က်မ္းစာက “ယံုပါ။ ယံုရင္ ကယ္တင္ျခင္းရမယ္”လို႔ မေျပာပါဘူး။ ဘာကိုယံုတယ္ဆိုတာ သတိျပဳရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ယံုၾကည္ကိုးစား၊ မွီခိုတာဟာ သခင္ေယ႐ွဳခရစ္သာ ျဖစ္ရပါမယ္။

ေကာင္းမွဳကုသိုလ္၊ ေကာင္းတဲ့အသက္တာ၊ ဆက္ကပ္မွဳ၊ ႏွစ္ျခင္းမဂၤလာနဲ႔ အျခားလိုက္နာတဲ့ ဝတ္နည္းေတြကို ကိုးစားလို႔မျဖစ္ဘူး။ ကယ္တင္ျခင္းအတြက္ ေယ႐ွဳခရစ္ေတာ္တပါးတည္းကိုသာ ကိုးစားရမယ္။ ႐ွင္း႐ွင္းကေလး မိန္႔ေတာ္မူတာက “ငါသည္ လမ္းခရီးျဖစ္၏။ သမၼာတရားလည္းျဖစ္၏။ အသက္လည္းျဖစ္၏။ ငါ႔ကို အမွီမျပဳလွ်င္ အဘယ္သူမွ် ခမည္းေတာ္ထံသို႔ မေရာက္ရ။”  ေယာ ၁၄း၁၆

ေလာကမွာ အေရးႀကီးဆံုးသတင္းစကားကို ဘာေၾကာင့္ ႐ွဳပ္ေထြးေစခ်င္ၾကတာလဲ။

မီးေလာင္ေနတဲ့ အေဆာက္အဦးထဲကေန လူ၄-ေယာက္ ကိုင္ထားတဲ့ ပိုက္ထဲကို ခုန္ခ်ေတာ့မယ္ဆိုပါစို႔။ စက္မွဳအင္ဂ်င္နီယာက တစ၊ သြားဆရာဝန္က တစ၊ ေလယာဥ္ေမာင္းသူက တစ၊ အသက္အာမခံဌာနက ပုဂၢိဳလ္က တစ၊ ပိုက္ကို ကိုင္ထားတယ္ ဆိုပါစို႔။

ကၽြန္ေတာ့ကို ဖမ္းထားဖို႔ သူတို႔ကို အားကိုးရမယ္။ သြားဆရာဝန္ Dr. Domansky ကိုယံုရင္ မင္းအကယ္ခံရမယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီစကားဟာ “အကယ္ခံရဖို႔ ကၽြန္ေတာ့ရဲ႕ ႐ွိသမွ်သြားေတြ သူ႔ကိုႏွဳတ္ခြင့္ျပဳရင္ အကယ္ခံရမယ္”လို႔ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့ကို ဖမ္းထားဖို႔ သူ႔ကို အားကိုးရမယ္လို႔သာ ဆိုလိုပါတယ္။ တေယာက္ကလည္း “အသက္အာမခံဌာနက Mr. Smith ကိုယံုရင္ အကယ္ခံရမယ္။” ဒါေပမယ့္ ဒီစကားက ကၽြန္ေတာ္အကယ္ခံရဖို႔ Mr. Smithဆီမွာ အသက္အာမခံ သြားလုပ္ထားရမယ္”လို႔ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ပိုက္နဲ႔ဖမ္းထားဖို႔ သူ႔ကို အားကိုးရမယ္လို႔သာ ဆိုလိုပါတယ္။

“သခင္ေယ႐ွဳခရစ္ကို ယံုၾကည္ေလာ့။”(တမန္ ၁၆း၃၁) လို႔ ေျပာတာက သခင္အျဖစ္ ဝန္ခံဖို႔ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ သခင္ေယ႐ွဳကို ကိုးစားရမယ္လို႔ ဆိုလိုတာပါ။ က်မ္းခ်က္ေတြက တပိုဒ္ၿပီးတပိုဒ္ သခင္ေယ႐ွဳကို ကိုးစားျခင္းအားျဖင့္သာ ကယ္တင္ျခင္း ရတယ္လို႔ ႐ွင္း႐ွင္းေလး ေျပာေနပါတယ္။ “သားေတာ္ကို ယံုၾကည္ေသာသူသည္ ထာဝရအသက္ကိုရ၏။ သားေတာ္ကို ပယ္ေသာသူမူကား အသက္ကို မေတြ႔ရ။ ထိုသူ၏အေပၚ၌ ဘုရားသခင္၏အမ်က္ေတာ္တည္ေနသည္။”ေယာ ၃း၃၆

ေယ႐ွဳခရစ္ထက္ အျခားအရာတခုခုကို ကိုးစားသူဟာ ကယ္တင္ျခင္းမရေသးဘူး။ ဒါဟာ က်မ္းစာက ႐ွင္း႐ွင္းကေလး သြန္သင္ေနတဲ့အခ်က္ပါ။ ေယ႐ွဳခရစ္ကို ကိုးစားရာမွာ ခရစ္ေတာ္ကို သခင္အျဖစ္ ေနရာေပးမယ္ဆိုတဲ့ သူ႔ရဲ႕အစြမ္းအစကို ေပါင္းထည့္ရင္ ကယ္တင္႐ွင္ကို အျပည့္အဝ ကိုးစားသူမဟုတ္ဘူး။ အျခားအရာေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေနပါေစ။ ေယ႐ွဳခရစ္ေတာ္ကို ကိုးစားတာနဲ႔ေပါင္းၿပီး ကိုးစားေနရင္၊ သူ႔အတြက္ ဘာဂတိေတာ္မွ မ႐ွိပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေကာင္းကင္ေရာက္ရင္ “ကိုယ္ေတာ္သည္ အေသသတ္ျခင္းကို ခံေတာ္မူေသာအားျဖင့္၊- - - လူအမ်ဳိးအႏြယ္ ခပ္သိမ္းတို႔အထဲမွ အကၽြႏု္ပ္တို႔ကိုယူ၍၊ အေသြးေတာ္ႏွင့္ ဘုရားသခင္အဘို႔ ေ႐ြးႏွဳတ္ေတာ္မူ၏။ - - ထို႔ေၾကာင့္ ကိုယ္ေတာ္သည္ စာေစာင္ကိုခံယူ၍ တံဆိပ္တို႔ကို ဖြင့္လိုက္ေတာ္မူ၏။”လို႔ အသစ္ေသာသီခ်င္းကို ဆိုၾကရမွာပါ။ (ဗ်ာ ၅း၉) “ကၽြန္ေတာ္ဆက္ကပ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထိုက္ပါတယ္။”လို႔ ဆိုရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ယံုၾကည္လို႔ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ကယ္တင္ျခင္းရတယ္။ အားကိုးရင္ ရတယ္လို႔ေျပာရင္- အခ်ဳိ႕က easy believism (လြယ္လြယ္ယံုၾကည္တဲ့တရား) လို႔ ဆိုၾကလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မ္းစာက ဒီလိုနာမည္မေပးဘူး။ လူေတြေပးတာပါ။

ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ တျခားဘာကိုမွမကိုးစားဘဲ ေယ႐ွဳခရစ္တပါးတည္းကိုသာ ကိုးစားဖို႔ရာ မလြယ္လွပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေလာကမွာလုပ္ေဆာင္ဖို႔ အခက္ဆံုးျဖစ္ေနပါတယ္။

တခါမွမျမင္ဖူးတဲ့သူကို ယံုခိုင္းေနပါတယ္။ ကိုယ္ေတာ့ကို ျမင္ဖူးခဲ့တဲ့သူေတြကိုေတာင္ မျမင္ဖူးဘဲနဲ႔ ယံုၾကည္ခိုင္း ေနရတာပါ။ ေခတ္ပညာက ျငင္းပယ္ေနတဲ့သူကို ယံုခိုင္းေနတာပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀၀၀-ေလာက္က ကားတိုင္မွာ အေသခံခဲ့သူကို ယံုခိုင္းေနတာပါ။ သူ႔အေၾကာင္း သူ႔မိတ္ေဆြေတြ ေရးသား မွတ္တမ္းတင္ထားတာပဲ ႐ွိတဲ့သူကို ယံုခိုင္းေနတာပါ။ ကိုယ္ေတာ္႐ွိတယ္လို႔ ယံုခိုင္း႐ံုသာမဟုတ္ သင့္အျပစ္အတြက္ အေသခံေပးဆပ္ခဲ့လို႔၊ သင္ေျဖာင့္မတ္ႏိုင္ေၾကာင္း ယံုခိုင္းေနတာပါ။

မလြယ္လွပါဘူး။ ေတြ႔ေန ျမင္ေနက် လက္ဆြဲႏွဳတ္ဆက္ၿပီး စကားေျပာေနသူကိုေတာင္ အားကိုးဖို႔ ခက္ပါတယ္။ မျမင္ဖူးတဲ့သူကို အားကိုးရမယ္ဆိုတာ့ ပိုခက္တာေပါ႔။ ဘာသာတရားေတြက အက်င့္ ဝိနည္းအထံုးအဖြဲ႔၊ ႏွစ္ျခင္းမဂၤလာနဲ႔ အျခားအရာေတြကို အားကိုးဖို႔ ေျပာေနခ်ိန္မွာ ေယ႐ွဳခရစ္ကို ကယ္တင္႐ွင္အျဖစ္ အားကိုးဖို႔ရာ ခက္လွပါတယ္။

ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ကယ္တင္ျခင္းရတာဟာ Believism (ယံုၾကည္ျခင္းတရား) ပါ။ ဒါေပမယ့္ easy believism (လြယ္လြယ္ယံုၾကည္ျခင္းတရား) ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ နားလည္လြဲမသြားပါနဲ႔။ ခရစ္ေတာ္႐ွိတယ္ဆိုတာ ဝန္ခံရင္ ကယ္တင္ျခင္းရမယ္လို႔ ေျပာေနတာမဟုတ္ဘူး။ က်မ္းစာအတိုင္း ေျပာျခင္းပါ။ “သခင္ေယ႐ွဳခရစ္ကို ယံုၾကည္ေလာ့။ ယံုၾကည္လွ်င္ သင္ႏွင့္ သင္၏အိမ္သူအိမ္သားတို႔သည္ ကယ္တင္ျခင္းသို႔ ေရာက္ၾကလိမ့္မည္။”

က်မ္းစာထဲက ယံုၾကည္ believe ဆိုတဲ့စကားဟာ ကိုးစားတယ္၊ အားကိုးတယ္၊ မွီခိုတယ္ လို႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္။ အခ်ဳိ႕က “နတ္ဆိုးတို႔သည္ ယံု၍ ေၾကာက္႔႐ြံၾက၏။” လို႔ ယာကုပ္ ၂း၁၉) အရ ျငင္းၾကတယ္။ နတ္ဆိုးေတြက ကိုးစားတာမဟုတ္ဘူး။ ႐ွိေၾကာင္း ဝန္ခံ႐ံုပါ။

ေလယာဥ္ပ်ံ ပ်ံမယ္လို႔ ယံုတာကတပိုင္း၊ ခရီးစဥ္မွာ အသက္နဲ႔ ခႏၶာအတြက္ ေမာင္းသူအေပၚမွာ အားကိုးတာက တပိုင္းပါ။ လူတေယာက္ ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ သူဟာ သခင္ေယ႐ွဳကို အျပည့္အဝ အားကိုးရတယ္။

ကမာၻေပၚမွာ ဘယ္ခရစ္ယာန္ကမွ “ကၽြန္ေတာ္ ကယ္တင္ျခင္းရတုန္းက ခရစ္ေတာ္ကို လံုးဝ ကိုးစားၿပီး အခုလည္း အျပည့္အဝဆက္ကပ္ေနဆဲပါပဲ။” လို႔ မေျပာႏိုင္ဘူး။ “သခင္အျဖစ္ ဝန္ခံမွ”လို႔ ဆိုသူေတြေတာင္ မေျပာႏိုင္ဘူး။ ေျပာႏိုင္တာက “သခင္ေယ႐ွဳဟာ ကၽြန္ေတာ့ရဲ႕သခင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔စကားကို အေတာ္မ်ားမ်ား မနာခံမိခဲ့ဘူး။”ဆိုတာပါပဲ။ မနာခံခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေတာ္ဟာ အသက္တာရဲ႕ သခင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

တခ်ဳိ႕က “ကိုယ္ေတာ္က အၿမဲတမ္းသခင္ပါ”လို႔ ဆိုတယ္။ Lord သခင္ဆိုတာ ေဟၿဗဲစကား Adanion ကလာပါတယ္။ Master ဆရာ၊ သခင္ လို႔ ဆိုလိုတယ္။ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္နာမေတာ္ “ေယေဟာဝါ” Jehovah ကလည္း လာတယ္။  ဒီစကားကို အခါမ်ားစြာ ျပန္ဆိုထားတာေတြ႔ရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ေတာ္က လူတိုင္းရဲ႕သခင္ပါ။ ဖားေလာင္းကေလးေတြရဲ႕ သခင္၊ ပတံုးကေလးေတြ၊ ဖားျပဳပ္ကေလးေတြရဲ႕ သခင္၊ ေႁမြဆိုးေတြရဲ႕ သခင္ပါ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ကယ္တင္ျခင္းရတယ္လို႔ ဆိုလို႔မရဘူး။ ကိုယ္ေတာ္က စႀကၤဝဠာတခုလံုးရဲ႕ သခင္ပါ။ အလိုေတာ္ ႐ွိသလို စိတ္ႀကိဳက္လုပ္ေဆာင္ႏိုင္တယ္။

(ခပ္သိမ္းေသာသတၱဝါတို႔သည္ ေယ႐ွဳ၏ဘြဲ႔နာမေတာ္ကို ဒူးေထာက္၍ ေယ႐ွဳခရစ္သည္ သခင္ျဖစ္ေတာ္မူ၏ ဟု ႏွဳတ္ႏွင့္ဝန္ခံသျဖင့္ ခမည္းေတာ္ဘုရား၏ ဘုန္းအသေရေတာ္ကို ထင္႐ွားေစၾကမည့္ အေၾကာင္းတည္း။) ဖိလိပၸိ ၂း၁၀- ၁၁ အားလံုး ဒူးေထာက္ဝန္ခံၾကတဲ့ေန႔မွာ အားလံုးကယ္တင္ျခင္းရမယ္လို႔ ဆိုလိုပါသလား။ မဟုတ္ဘူး။ သခင္အျဖစ္ဝန္ခံတယ္ဆိုတာက အသက္တာကို ကိုယ္ေတာ္ ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ အပ္ႏွံတယ္လို႔ ဆိုလိုတယ္။

သခင္ေယ႐ွဳဟာ ကၽြန္ေတာ့မွာ႐ွိသမွ်ရဲ႕ သခင္ပါ။ မ်က္လံုးအေရာင္၊ အရပ္အေမာင္း၊ မိဘမ်ား. . စသည္ျဖင့္ေပါ႔။ မ်က္လံုးရဲ႕အေရာင္ ဘာအေရာင္ျဖစ္မလဲဆိုတာ ကိုယ္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ ဘယ္သူေတြ ကၽြန္ေတာ့ မိဘျဖစ္မယ္ဆိုတာ ကိုယ္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ ကိုယ္ေတာ္ဟာ သခင္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့အရပ္လည္း ကိုယ္ေတာ္စီရင္ရာပါပဲ။ နား႐ြက္ အ႐ြယ္အစား၊ ႏွာေခါင္း အသားအေရကိုလည္း ကိုယ္ေတာ္စီရင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့ကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ အေရးအႀကီးဆံုး အစိတ္အပိုင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့စိတ္ဆႏၵ will ပါပဲ။ ဘုရားသခင္က လြတ္လပ္စြာျပဳမူႏိုင္တဲ့ သတၱဝါအျဖစ္ ဖန္ဆင္းထားတာပါ။ ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္႐ွိတယ္။ ကိုယ္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔စိတ္ဆႏၵရဲ႕သခင္ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အတင္းအဓမၼေတာ့ မျဖစ္ခိုင္းဘူး။ ဆက္ကပ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဆက္ကပ္ေစဖို႔ အလိုေတာ္႐ွိပါတယ္။

ကိုယ္ေတာ္ဟာ ေစတနာပါတဲ့ ကယ္တင္႐ွင္ပါ။ ေစတနာပါတဲ့ ကၽြန္ေတြကိုသာ အလို႐ွိတယ္။ ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ ကိုယ္ေတာ္ကို ကိုးစားရမယ္။ အမွဳေတာ္အတြက္ ကိုယ္ေတာ္ထံ ဆက္ကပ္ရမယ္။

ယံုၾကည္သူေတြကို ႐ွဳပ္ေထြးေစတဲ့ “သခင္အျဖစ္ဝန္ခံမွ” ဆိုတဲ့ သြန္သင္ခ်က္မ်ား

သူတို႔ရဲ႕ဝတ္ျပဳစည္းေဝးမွာ တရားေဟာဆရာ ၃၊ ၄ ေယာက္ ကယ္တင္ျခင္းရတယ္လို႔ ႂကြားတာ ၾကားဖူးတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း လူငယ္သင္းအုပ္နဲ႔ သင္းေထာက္၃ ေယာက္ ကယ္တင္ျခင္းရတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကယ္တင္႐ွင္အျဖစ္ အားကိုးသူတိုင္းအတြက္လို႔ပဲ ေဟာပါတယ္။ ယံုၾကည္သူေတြကို ႐ွဳပ္ေထြးသြားေစတဲ့ သြန္သင္မွဳေတြကို ကၽြန္ေတာ္ဆန္႔က်င္ပါတယ္။

“သခင္အျဖစ္ဝန္ခံမွ”ဆိုတဲ့ တရားတပုဒ္ကို ၾကားၿပီးမွ ကယ္တင္ျခင္းရတာလို႔ ထင္မိတဲ့ လူငယ္ေခါင္းေဆာင္ တေယာက္အေၾကာင္း ၾကားရတယ္။ သူအမွဳေတာ္ေဆာင္လို႔ ခရစ္ေတာ္ကို ကယ္တင္႐ွင္အျဖစ္ အားကိုးသူေတြဟာ သူတို႔ကယ္တင္ျခင္းမရေသးဘူးထင္လို႔ ေ႔႐ွထြက္လာၾကတယ္။ ဧဝံေဂလိဆရာက “အခုမွ တကယ္ ကယ္တင္ျခင္းေရာက္ၿပီ”လို႔ ဆိုပါသတဲ့။

ကယ္တင္ျခင္းရတာနဲ႔  တကယ္ကယ္တင္ျခင္းရတာ ဘာမွမကြာပါဘူး။ ကယ္တင္ျခင္းမွာ အဆင့္အတန္း မခြဲဘူး။ ပိုၿပီးကယ္တင္ျခင္းခံရတာ မ႐ွိဘူး။ “သားေတာ္ကိုယံုၾကည္ေသာသူသည္ ထာဝရအသက္ကို ရ၏။ သားေတာ္ကို ပယ္ေသာသူမူကား အသက္ကိုမေတြ႔ရ။ ထိုသူ၏အေပၚ၌ ဘုရားသခင္၏အမ်က္ေတာ္ တည္ေနသည္။” (ေယာ ၃း၃၆) ဒီထက္႐ွင္းတာ မ႐ွိေတာ့ပါဘူး။ ေယ႐ွဳခရစ္ကို ကယ္တင္႐ွင္အျဖစ္ ကိုးစားသူ ကယ္တင္ျခင္းရတယ္။ ထာဝရအသက္ရတယ္။ မကိုးစားသူေတြ ကယ္တင္ျခင္းမရဘူး။ ဘုရားသခင္ရဲ႕အမ်က္ေတာ္ တည္ေနပါတယ္။

တကယ္ကယ္တင္ျခင္း ခံရတယ္။ really saved လို႔ ေျပာတာဟာ အသုဘအိမ္သြားၿပီး၊ ေခါင္းတခုကို လက္ၫွိဳးထိုးရင္း “ဒီေခါင္းထဲကလူကေတာ့ ေသၿပီ။”ေနာက္ ေခါင္းတခုကို ျပၿပီး “ဒီေခါင္းထဲက လူကေတာ့ တကယ္ေသၿပီ” လို႔ ေျပာတဲ့သူနဲ႔ တူပါတယ္။ ေသတယ္၊ ပိုေသတယ္၊ အေသဆံုးလို႔ မ႐ွိပါဘူး။

ေသရင္ေသ။ မေသရင္ ႐ွင္။ ကယ္တင္ျခင္းရရင္ ရ။ မရရင္ ဆံုး႐ွံဳး။ အျပစ္သား(သို႔) ေျဖာင့္မတ္သူ။ ယံုၾကည္သူ (သို႔) မယံုၾကည္သူ- ပါပဲ။ ၾကားေန အရပ္မ႐ွိဘူး။ ဘာေၾကာင့္ ခရစ္ယာန္ေကာင္းေတြက “သခင္အျဖစ္ ဝန္ခံမွ”တရားကို ၾကားၿပီးမွ တကယ္ ကယ္တင္ျခင္းရတယ္ လို႔ ထင္ၾကသလဲ။ တရားေဟာဆရာကို ယံုလို႔ပါ။ ကယ္တင္ျခင္းေရာက္ဖို႔ သခင္အျဖစ္ ဝန္ခံအသက္႐ွင္မွ ဆိုရင္ ဒီတရားေဟာတိုင္း ေ႔႐ွထြက္ၿပီး ကယ္တင္ျခင္း ရေနရေတာ့မွာပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္မနာခံတဲ့ အခ်ိန္ေတြ၊ ဇာတိအလိုလိုက္မိတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ႐ွိေနလို႔ပါပဲ။

ျပႆနာက “တကယ္ ကယ္တင္ျခင္းရတယ္”ဆိုတဲ့သူေတြဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာ စံုလင္စြာ အသက္မ႐ွင္ႏိုင္တဲ့အတြက္ ျပႆနာ ျဖစ္လာတယ္။ အေသြးအသားအလိုကို လိုက္မိတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ႐ွိဦးမွာ ဆိုေတာ့၊ ေနာက္ၿပီး တရားေဟာဆရာကလည္း “သခင္အျဖစ္ဝန္ခံ အသက္မ႐ွင္ရင္ ကယ္တင္ျခင္းမရဘူး”လို႔ ေဟာထားတယ္။ တကယ္ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ သခင္အျဖစ္ ဝန္ခံအသက္မ႐ွင္ႏိုင္တာ ေတြ႔လာရတယ္။ အဲဒီတရားသာ မွန္ရင္ ငါေတာ့ ကယ္တင္ျခင္းမရေသးဘူးလို႔ ဆင္ျခင္မိလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္တခါ ဆက္ကပ္ဖို႔ လိုလာျပန္တယ္။

သခင္အျဖစ္ဝန္ခံမွ ကယ္တင္ျခင္းေရာက္မယ္ ဆိုတဲ့ သြန္သင္ခ်က္ဟာ ယံုၾကည္သူေတြကို ကေမာက္ကမျဖစ္ေစ၊ ႐ွဳပ္ေထြးေစတယ္။ ကယ္တင္ျခင္းကို သံသယဝင္လာေစတယ္။ က်မ္းစာက- တခုတည္းေသာ လမ္းကေတာ့ သခင္ေယ႐ွဳကို ကိုးစားျခင္းလို႔ ဆိုတယ္။ ေယာ ၃း၁၈ မွာ အုပ္စု ၂စု ခြဲထားတယ္။ “သားေတာ္ကို ယံုၾကည္ေသာသူသည္ အျပစ္စီရင္ျခင္းကိုမခံရ။ မယံုၾကည္ေသာသူမူကား၊ ဘုရားသခင္၌ တပါးတည္းေသာ သားေတာ္ကို မယံုၾကည္ေသာေၾကာင့္ ယခုပင္ အျပစ္စီရင္ျခင္းကိုခံရ၏။” အျပစ္စီရင္ခံရသူဟာ အဖမ္းခံရ၊ အစစ္ခံရ၊ အျပစ္ေတြ႕ၿပီးလို႔ စီရင္ခ်က္ခ်ၿပီးသူျဖစ္ပါတယ္။ သမၼာက်မ္းစာက ေယ႐ွဳခရစ္ကို ကိုးစားသူဟာ အျပစ္စီရင္ျခင္းကိုမခံရ။ စီရင္ခ်က္ေအာက္မွာ မ႐ွိဘူး။ ေယ႐ွဳခရစ္ကို မကိုးစားသူကေတာ့ အျပစ္စီရင္ျခင္းကို ခံရၿပီ။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ “ဘုရားသခင္၌ တပါးတည္းေသာသားေတာ္ကို မယံုၾကည္ေသာေၾကာင့္” ပါ။ သူဟာ ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ ေယ႐ွဳခရစ္ကို အျပည့္အဝ မကိုးစားဘူး။

မိတ္ေဆြဟာ ေယ႐ွဳခရစ္ထက္ အျခားအရာတခုခုကို ကိုးစားခဲ့သူျဖစ္ေနခဲ့ရင္၊ ကယ္တင္ျခင္းအတြက္ ေယ႐ွဳခရစ္ကို ယေန႔ပင္ ကိုးစားပါလို႔ တိုက္တြန္းပါရေစ။

Dr. Curtis Hutson

သဘာဝတရားရဲ့ အံ့ၾသဘြယ္ရာမ်ား Miracles in Nature by Dr. Walter Lewis Wilson

"ဘုရားသခင္၏ အမႈေတာ္တို႔ကို ဆင္ျခင္ေလာ့။ ေကာက္ေစေတာ္မူေသာ အရာတို႔ကို အဘယ္သို႔ ေျဖာင့္ေစႏိုင္သနည္း။" - ေဒသနာ ၇း ၁၃
ေျမပဲေစ့ေတြက အစာကို ဘယ္လိုရသလဲ? သူက အခြံနဲ႔ ဆက္မေနဘူး။ အခြံနဲ႔ဆက္ေနတဲ့ ေျမပဲေစ့လို႔ မရွိဘူး။ သူက အခြံနဲ႔ အၿမဲလြတ္ေနတယ္။ အစာဘယ္လိုရမလဲ? အား ဘယ္လိုရသလဲ?
သူ႔မွာ အကာ ၃ မ်ိဳး ရွိပါတယ္။ ေျမပဲေစ့မွာ အကာ ပါးပါးေလးတခု ရွိတယ္။ အခြံထဲမွာ ေနာက္ထပ္တလႊာ ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ အခြံ ရွိတယ္။ ေျမပဲေစ့က အစာ ဘယ္လိုရသလဲဆိုတာဟာ မသိႏိုင္ပါဘူး။ အံၾသစရာတခုပါ။ စပ်စ္ပင္မွာ ေျဖာင့္တဲ့အပင္လို႔ မရွိပါ။ ေျဖာင့္ေအာင္လည္း စိုက္လို႔မရပါ။ သဘာဝကိုက ေကာက္တဲ့အမ်ိဳးပါ။ 

Beans ပဲ

Beans ပဲမ်ိဳးမွန္သမွ်ဟာ အေျဖာင့္မေနႏိုင္ဘူး။ တိုင္ေထာင္ေပးရင္ ဘယ္ဖက္ကို အႏြယ္တက္ေလ့ရွိတယ္။ စားသမွ် ပဲေစ့ေတြဟာ ဘယ္ဖက္အႏြယ္က ထြက္တယ္။ တိုင္မွာ ဘယ္ထက္ကေန ညာကို တက္ၿပီး ႀကီးရတယ္။ ညာဖက္ကေန ဘယ္ကိုျပန္တက္ဖို႔ ထားၾကည့္ပါ။ သံုးရက္အၾကာမွာ ပဲပင္ ေသပါလိမ့္မယ္။ သူေနခ်င္သလို မေနရရင္ ေသပါတယ္။
အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ပဲပင္ေတြ တိုင္ေထာင္ၿပီး ဆယ္ဧကေလာက္ စိုက္ထားတယ္။ သံုးရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ပဲပင္ေတြ အကုန္လံုး ေသတယ္။ စိုက္ပ်ိဳးေက်ာင္းဆင္း အေတာ္ဆံးပညာရွင္ ၅ ေယာက္ကို ေခၚၿပီး၊  ျပသနာကို အေျဖရွာခိုင္းတယ္။ သူတို႔က ေျမဆီကို စစ္တယ္။ ပိုးေတြ ေတြ႕မလားလို႔ မွန္ဘီလူးနဲ႔ ရွာၾကတယ္။ အေျဖမေတြ႕ၾကဘူး။ ျပသနာက အဲဒီအမ်ိဳးသမီးရဲ႕ လူေတြက ညာသန္ေတြ။ ပဲပင္ေတြကို ညာကေန ဘယ္ဖက္ကို ေခြထားတယ္။ ဒီလိုလုပ္ရင္ ေသမွာပဲ။ သံုးရက္ေန႔မွာ ေသတယ္။

Dandelions ေတာေပါင္းပင္မ်ား

Dandelions ေပါင္းပင္ေတြကို ႏွိမ္ထားလို႔ မရဘူး။ ျမက္ပင္ေတြ ၂ လက္မရွိရင္၊ သူက ၃ လက္မပဲ။ ျမက္ပင္ေတြ ၅ လက္မရွိရင္၊ သူက ၆ လက္မရွိလာမယ္။ ျမက္ပင္ ၁၀ လက္မရွိရင္၊ သူက ၁၁ လက္မ ရွိလာမယ္။ သူက ပတ္ဝန္းက်င္ အေျခအေနရဲ႕ အထက္မွာ အၿမဲရွိေနတဲ့သူ။ ဘာေၾကာင့္ အဲဒီလို ရွိေနသလဲ? မသိႏိုင္ပါဘူး။ တခါက ေက်ာင္းသားတေယာက္က သူနားမလည္တဲ့အရာေတြကို သူမယံုဘူးလို႔ ေျပာလာပါတယ္။ သူ႔ကို ေမးခြန္းနဲနဲ ေမးၾကည့္တယ္။ အနက္ေရာင္ ႏြားမတေကာင္က အစိမ္းေရာင္ ျမက္ကို စားၿပီး၊ အျဖဴေရာင္ ႏြားႏို႔ ရတယ္။ က်ိဳလိုက္ေတာ့ အဝါေရာင္ ေထာပတ္ရ ဘာလို႔ရသလဲ? သူမေျဖတတ္ဘူး။
လူက လက္ေတြေႏြးေအာင္ လက္ဖဝါးကို ပါးစပ္နဲ႔ ေလမႈတ္ေပမယ့္ ေကာ္ဖီေအးေအာင္ ဘာေၾကာင့္ ေလနဲ႔မႈတ္သလဲ? သူမေျဖႏိုင္ဘူး။
လွ်ပ္စစ္နဲ႔ တဖက္က မုန္႔ဖုတ္လို႔ရၿပီး၊ တဖက္က ေရခဲဘာလို႔ ထုတ္ရသလဲ? သူမေျဖႏိုင္ဘူး။
လူ႔ရဲ႕အစာအိမ္ဟာ စားသမွ်ကို အစာေခ်ေနေပမယ့္ သူ႔ကိုသူေတာ့ အစာေခ်မပစ္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ? မသိႏိုင္ပါဘူး။

Bananas ငွက္ေပ်ာသီး

ငွက္ေဖ်ာဖီးတိုင္းမွာ ေအာက္ဆံုးအတန္းဟာ ၂၄ လံုးပါတယ္။အေပၚတတန္းတိုင္းမွာ တလံုးစီေလ်ာ့သြားတယ္။ ေအာက္ဆံုးအတန္းကေတာ့ အၿမဲတမ္းပဲ ၂၄ လံုး ရွိတယ္။ ဘုရားဖန္ဆင္းတယ္ဆိုတာ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ ျဖစ္ရပ္မ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ စနစ္က်တယ္။

Salt and Sugar ဆားနဲ႔ သၾကား

 ဆားပြင့္အားလံုးဟာ စတုရန္းပံု ေလးေထာင့္ညီ အခဲေလးေတြ ျဖစ္တယ္။ တျခားအခဲေတြဟာ စတုရန္းပံု ရွိမယ္မထင္ဘူး။ အႏုၾကည့္မွန္ မိုက္ခရိုစကုပ္ေအာက္မွာ စတုရန္းပံုအခဲဆိုရင္၊ ေသခ်ာတယ္။ အဲဒါ ဆိုဒီယမ္ ကလိုရိုက္ပဲ။ ဆိုဒီယမ္နဲ႔ ကလိုရိုဒ္ ေပါင္းစပ္ၿပီး စတုရန္းပံု အခဲေလးေတြ ျဖစ္ေနတာပါ။ သၾကားကေတာ့ စတုရန္းပံု မရွိပါဘူး။ သၾကားဟာ အေရာင္၊ အနံ႔၊ အရသာ မရွိတဲ့ အရာသံုးမ်ိဳး ေပါင္းစပ္ၿပီး၊ သၾကားျဖစ္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ စတုရန္းပံု သၾကားခဲလို႔ မရွိဘူး။ အခဲေတြက တူညီတဲ့ပံုစံအျဖစ္ မရွိၾကဘူး။

Bearing of Young သားေပါက္ျခင္း

ခိုနဲ႔ ငံုးကလြဲလို႔ က်န္တဲ့ငွက္ေတြဟာ သီတင္းပတ္ အတိအက်မွာ ဥေပါက္ေလ့ရွိတယ္။ ခိုကေတာ့ ၁၈ ရက္အၾကာမွာ ဥကေပါက္ပါတယ္။ ငံုးကေတာ့ ၂၃ ရက္အၾကာမွာ ေပါက္တယ္။ က်န္တဲ့ငွက္ဥတိုင္းဟာ ၇ ရက္၊ ၁၄ ရက္၊ ၂၁ ရက္ တရက္ရက္မွာ ေပါက္တယ္။ တပတ္အတြင္းေပါက္တဲ့ ဥ၊ မရွိေလာက္ဘူးထင္ေပမယ့္၊ အာလူးပိုးရဲ႕ဥက တပတ္၊ ၇ ရက္အၾကာမွာ ေပါက္ပါတယ္။
အိမ္ေမြးၾကက္ငွက္ေတြထဲမွာ ၾကက္က ၃ ပတ္၊ ဘဲက ၄ ပတ္၊ mallard ဆိုတဲ့ ဂတ္ဘဲက ၅ ပတ္အၾကာမွာ ဥေပါက္တယ္။  ၾကက္တူေရြး၊ ငွက္ကုလားအုတ္နဲ႔ alligator မိေခ်ာင္းေခါင္းတိုေတြက ၆ ပတ္အၾကာမွာ ဥေပါက္ၾကတယ္။ သားေပါက္အၾကာဆံုးဥကေတာ့ ေႃမြျဖစ္တယ္။ သူက ၇ ပတ္ ၾကာတယ္။
တိရစာၦန္ေတြလည္း ဒီလိုပါပဲ။ သတင္းပတ္အလိုက္ သားေပါက္ၾကတယ္။ mouse ဆိုတဲ့ ႂကြက္ကေလးေတြက ၂ ပတ္။ rat ဆိုတဲ့ ႂကြက္က ၃ ပတ္။ ေၾကာင္က ၈ ပတ္။ ေခြးက ၉ ပတ္။ ေျမေခြးက ၁၀ ပတ္။ ေၾကာင္မ်ိဳးႏြယ္ဝင္ ျခေသၤ့၊ က်ား၊ က်ားသစ္ ..... စတာေတြက ၁၃ ပတ္။ ျမင္းကေတာ့ ၃၉ ပတ္ၾကာတယ္။ ခ်န္ပန္ဇီ၊ ေမ်ာက္ဝံ၊ ေဂၚရီလာ၊ Baboon စတဲ့ ေမ်ာက္ႀကီးမ်ိဳးေတြက ၃၅ ပတ္ၾကာၿပီး၊ ေမ်ာက္ကေလးေတြကေတာ့ ၂၂ ပတ္ ၾကာတယ္။ ဝက္ဝံက ၂၆ ပတ္။ သမင္က ၂၉ ပတ္။ သူတို႔အားလံုးဟာ သတင္းပတ္ အတိအက်၊ ၇ ရက္ေပါင္း အတိအက်မွာ ေပါက္ၾကတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ? ဘုရားသခင္က God of order စနစ္က်လုိ႔ပါ။လူက ၄၀ ပတ္အၾကာမွာ ဖြါးပါတယ္။ ဒါဝင္ဟာ ေတာင္အေမရိကရဲ႕ ေတာင္ပိုင္းေတာနက္ထဲကို သြားခဲ့တယ္။ အနိမ့္က်ဆံုးလူသားေတြကို ေတြ႕တယ္လို႔ဆိုတယ္။ အဲဒီမွာ ကေလးေတြဟာ သတင္းပတ္ ၄၀ အၾကာမွာ ေမြးတာေတြ႕ရတယ္။ အေမရိကန္ျပည္မွာ လိုပါပဲ။ လူေတြဟာ အေမရိကားမွာေနေန၊ ေတာင္အေမရိက ေတာနက္ထဲမွာေနေန၊ သတင္းပတ္ ၄၀ အၾကာမွာ ေမြးဖြါးပါတယ္။

Seas ပင္လယ္မ်ား

ပင္လယ္ေရလိႈင္းေတြဟာ တမိနစ္မွာ ၁၈ ႀကိမ္ ရိုက္ခတ္တယ္။ လႈိုင္းအျမင့္ ၃ လက္မျဖစ္ျဖစ္၊ ၃ ေပျဖစ္ျဖစ္၊ ေပ ၃၀ ျဖစ္ျဖစ္ တမိနစ္ကို ၁၈ ႀကိမ္ ရိုက္ခတ္တယ္။ ေရၿငိမ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မုန္တိုင္းထန္သည္ျဖစ္ေစ ၁၈ ႀကိမ္ ရိုက္ခတ္တယ္။
သေဘၤာေတြရဲ႕ အလ်ားဟာ ေပ ၃၀၀ နဲ႔ ၄၀၀ ၾကား (သို႔) ေပ ၆၀၀ နဲ႔ ၇၀၀ ၾကား (သို႔) ေပ ၉၀၀ နဲ႔ ၁၁၀၀ ၾကားမွာ တည္ေဆာက္ၾကတယ္။ ဒါက လႈိင္းလံုးတခုနဲ႔တခု ေပ ၃၀၀ ျခားတဲ့အတြက္ ျဖစ္တယ္။ သေဘၤာငယ္လွ်င္ ေပ ၃၀၀ ကြာတဲ့ လႈိင္းလံုး ၂ လံုးၾကားမွာ ေရာက္မယ္။ ေနာက္တျပန္အတြက္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ ေပ ၃၀၀ လိုတယ္။ Queen Mary, Queen Elizabeth နဲ႔ အေမရိကန္ျပည္ရွိ သေဘၤာအမ်ားစုဟာ ေပ ၁၀၀၀ ရွည္ပါတယ္။ အဲဒီသေဘၤာေတြဟာ လႈိုင္းလံုး ၄ လံုးကို ျဖတ္ရတယ္။ လႈိုင္းလံုးတခုနဲ႔တခု ေပ ၃၀၀ ကြာေတာ့ အဲဒီေလာက္အရွည္ တည္ဆာက္ဖို႔ လိုတယ္။

Human Beings လူ

လူ႔ကိုယ္ခႏၶာကလည္း အံ့ၾသစရာပါ။ တခ်က္တည္းနဲ႔ ဆီျဖည့္တဲ့စနစ္ပါေနတယ္။ တေနရာတည္းေသာ လည္ေခ်ာင္းေပါက္မွ အစာထည့္လိုက္တဲ့အခါ အရိုးအဆစ္ေပါင္း ၂၆၄ ခုကို ေခ်ာဆီထိုးေပးပါတယ္။ ေန႔ထိုင္းေခ်ာဆီထိုးရတာပါ။ ဒီအခ်က္ကို စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ကိုယ္ဖါသာကိုယ္ ေခ်ာဆီထိုးရရင္ တခ်ိဳ႕အဆစ္ေတြကို ေမ့က်န္ခဲ့မွာပဲ။ ဒါဆို အဆစ္ေတြ တခုနဲ႔တခု မဆက္စပ္ေတာ့ဘဲ၊ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ခက္လာပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုျဖည့္ေနရရင္ အခ်ိန္ၾကာလြန္းလို႔ တျခားဘာအလုပ္မွ မလုပ္ႏိုင္မွာကို ဘုရားသခင္သိတဲ့အတြက္ အလိုအေလ်ာက္ ေခ်ာဆီထိုးတဲ့စနစ္ကို ထည့္ထားေပးပါတယ္။ လူ႔ကိုယ္မွာရွိတဲ့ အစိတ္အပိုင္းေတြက သူ႔အလုပ္သူ ပံုမွန္လုပ္ပါတယ္။ ဒူး၊ မ်က္စိ၊ လည္ပင္း ..... စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ဒီေနရာမွာ အသားစားတာ၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ စားတာနဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ ကိုယ္လက္အဂၤါေတြက သူ႔အလုပ္သူ လုပ္ၾကတယ္။
ပါးစပ္ကို စိုစြတ္ေအာင္ ဖန္းဆင္းထားတဲ့အေၾကာင္းကို ေက်းဇူးေတာ္ခ်ီးမြမ္းဖူးသလား? မဟုတ္ရင္၊ ေျမပဲဆံအႏွစ္ ေထာပတ္ကို စားၾကည့္ပါ။ ၂ နာရီေလာက္ တျခားဘာမွ မစားႏိုင္ဘဲေနမယ္။ လွ်ာမွာ ဇြန္းနဲ႔ျခစ္ယူမွ သက္သာလိမ့္မယ္။
မ်က္စိတ္ပိတ္မသြားေအာင္ မ်က္ေတာင္ေလးေတြကို စိုစြတ္ေနေစတဲ့အတြက္ ဝမ္းမသာဘူးလား? ခ်ံဳ႕ႏိုင္၊ ခ်ဲ႕ႏိုင္တဲ့ အေရျပားကလည္း အံ့ၾသစရာပါ။ ထိမိခိုက္မိရင္ အလိုက္သင့္ အေရျပားကို ခ်ဲ႕လိုက္တဲ့အတြက္ ျပဳတ္ထြက္မကုန္တာ ျဖစ္တယ္။
အမ်ိဳးသမီးေတြမွာ ႏႈတ္ခမ္းေမြးေတြ၊ မုတ္ဆိတ္ေမြးေတြ မေပါက္တာ မေကာင္းဘူးလား? ေပါက္ေနရင္ မနက္စာအတြက္ မီးဖိုေခ်ာင္မဝင္ႏိုင္ဘဲ၊ ေရခ်ိဳးခန္းမွာ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ေနရမယ္။
အရိုးအဆစ္ေတြကလည္း ထူးဆန္းတယ္။ လူ႔ရဲ႕ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းထဲက အရိုးေတြဟာ ေသးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတကိုယ္လံုးနဲ႔အတူ သူသယ္လာသမွ် ပစၥည္းေတြကို ေထာက္မထားႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါ လူတကိုယ္လံုးကို ေျခတေခ်ာင္းတည္းအေပၚမွာ ရပ္ေနတာ ျဖစ္တယ္။
လူ႔ရဲ႕နားကလည္း ထူးဆန္းပါတယ္။ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးနဲ႔ ေတာင့္ေတာင့္ေလးေနတယ္။ အသံလႈိင္းေတြက နားရြက္ကို ရိုက္ခတ္တယ္။ ၿပီးမွ နားထဲကို သူ႔သဘာဝအတိုင္း ဝင္လာတယ္။ နားမွာ အံ့ၾသစရာတခု ရွိတယ္။ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့အသံတိုင္းကို လူက ၾကားတာမဟုတ္ဘူး။
ေရဒီယို အသံလႊင့္ဌာန အမ်ားႀကီးက ျမင့္မားတဲ့ ႀကိမ္ႏႈန္းေတြနဲ႔ ေန႔စဥ္ အသံလႊင့္ေနတယ္။ တစကၠန္႔မွာ ႀကိမ္ႏႈန္း ၂ သိန္းေလာက္ရွိလိမ့္မယ္။ လႊင့္ေနသမွ်ကို လူေတြ ၾကားေနရရင္ အကုန္ရူးသြားႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရဒီယိုပညာရွင္ေတြက ႀကိမ္ႏႈန္းကို ၅၀၀၀ မွ ၂၅၀၀၀ ၾကားကို ေလ်ာ့ခ်ၾကတယ္။ ေလထုထဲမွာ ျဖစ္ေနသမွ်အသံေတြကို မၾကားႏိုင္ေအာင္ လူ႔နားကို ဘုရားဖန္ဆင္းထားတယ္။
Wilson opinion ေဝးလ္ဆင္အယူအဆအေၾကာင္း ေျပာပါဦးမယ္။ ႏွလံုးေရာဂါေၾကာင့္ သြားရင္းလာရင္း၊ ထိုင္ေနရင္း ေသတဲ့လူေတြ ဘာေၾကာင့္မ်ားသလဲ? အေၾကာင္းရင္း ၃ ခု ရွိတယ္။
ပထမက ဒီေန႔ေခတ္မွာ လွ်ပ္စစ္လႈိင္းေတြ ထြက္ေနတဲ့ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြနဲ႔ ေန႔ေန႔ညည အၿမဲပါတ္သက္ေနရတယ္။
ဒုတိယ- ကားေတြ၊ ဆိုင္ကယ္ေတြ .... စတဲ့ ေလာင္စာဆီသံုးတဲ့ ယာဥ္ေတြကထြက္တဲ့ ကာဗြန္မိုေနာက္ဆိုဒ္ဓါတ္ေငြကို ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ရႈရႈိက္ေနၾကရတယ္။
တတိယ - လူေတြက သိပ္မနားေတာ့ဘူး။ စားမယ္၊ သြားမယ္ပဲ ျဖစ္ေနၿပီ။ အိမ္မွာ ေအးေအးေဆးေဆး မနားၾကေတာ့ဘူး။ ဒီအခ်က္ ၃ ခ်က္ေၾကာင့္ ႏွလံုးနဲ႔ပါတ္သက္တဲ့ ျပသနာေတြ ျဖစ္ၾကရတာပါ။

Ants ပုရြက္ဆိတ္

ပုရြက္ဆိတ္ေတြက ထူးျခားတယ္။ "အခ်င္း လူပ်င္း၊ ပုရြက္ဆိတ္ထံသို႔ သြား၍၊ သူ႔၏ her ways အျပဳအမူတို႔ကို ဆင္ျခင္သျဖင့္ ပညာရွိေစေလာ့။" - သုတၱံ ၆း ၆း။
ဘာလို႔ her ways လို႔ ေျပာသလဲ? ပုရြက္ဆိတ္ထီးကို ျမင္ဖူးၾကမွာ မဟုတ္လို႔ပါ။ အထီးက ေျမတြင္းထဲမွာပဲေနၿပီး၊ အမက အျပင္ထြက္ စီးပြါးရွာတယ္။
ထူးဆန္းတာ တခုရွိတယ္။ ပရြက္ဆိတ္မွာ နား ၄ စံု ရွိတယ္။ ေခါင္းမွာ တစံု၊ ေရွ႕ေျခမွာ တစံု၊ ရင္ဘတ္မွာ တစံု၊ ဗိုက္မွာ တစံု ရွိတယ္။ တေကာင္နဲ႔တေကာင္ ေတြ႕ၾကတဲ့အခါ ပါလာသမွ်အကုန္ ခ်ထားလို္က္တယ္။ တျခားတေကာင္ကလည္း သူတပါးယူလာတာကို လံုးဝ ေကာက္မကိုင္ဘူး။ ဒါက တကယ္မွတ္သားစရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မွန္ဘီလူးနဲ႔ သူတို႔ကို ေစာင့္ၾကည့္တဲ့အခါ ဒီအခ်က္ကို ေတြ႕ရတယ္။
သူက ေရွ႕ေျခနဲ႔ တျခားပုရြက္ဆိတ္ရဲ႕ ေခါင္းကို စမ္းၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူအစာကို ဘယ္ေနရာက ရလာတယ္ဆိုတာ ေျပာျပတယ္။ အဲဒီမွာ အစာရၾကတယ္။ လမ္းမွာေတြ႕သမွ် ပုရြတ္ဆိတ္ေတြကို ဒီနည္းအတိုင္း ေျပာျပတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အကုန္လံုး အစာရသြားၾကတယ္။
သူတို႔ထံမွ သင္ယူစရာက ရိုးသားမႈပဲ။ သူတပါးပစၥည္း မယူနဲ႔။ ဘုရားေက်းဇူးခံစားရတာကို ေျပာျပပါ။ ကိုယ္ေတြ႕တဲ့ ပ်ားရည္၊ အသက္ေရ၊ အသက္မုန္႔အေၾကာင္း ေျပာျပပါ။ ခရစ္ေတာ္အေၾကာင္း ေျပာျပပါ။
ဒီလိုနည္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကယ္တင္ျခင္းရခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းတူးသမားတေယာက္က သခင္ေယရႈအေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူး။ သူက အိုင္အိုဝါကေန ကဲင္းစပ္ကို ေရာက္လာတယ္။ သခင္ေယရႈအေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။

Spiders ပင့္ကူမ်ား

"လက္ျဖင့္ကိုင္ဆြဲ၍ နန္းေတာ္ ပင္ ေနတတ္ေသာ အိမ္ေျမာင္ .... "The spider taketh hold with her hands," သုတၱံ ၃၀း ၂၈။
ပင့္ကူအထီးကို ျမင္ဖူးမွာ မဟုတ္ဘူး။ အမက ပင့္ကူအိမ္ကို ေဆာက္တယ္။ အထီးက မေဆာက္ဘူး။ အထီးက သိပ္ေသးတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ ပင္အပ္ေခါင္းေလာက္ပဲ ရွိမယ္။ ပင့္ကူမက ေျခေတြနဲ႔ ပင့္ကူမွ်င္ေတြ ယက္ၿပီး၊ ေစးကပ္ေစတဲ့အရာကို ပင့္ကူမွ်င္ေပၚမွာ ခ်ထားတယ္။ ပိုးေကာင္းေလးေတြ ေထာင္ေျခာက္မိၿပီး သူ႔အစာျဖစ္ရတယ္။ ပင့္ကူမွ်င္ဟာပိုးစာမွ်င္ထက္ အဆ ၂၀ ပို ခိုင္တယ္လို႔ ေတြ႕ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားႀကီးမရႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းရင္းက ပင့္ကူအထီးနဲ႔ အမဟာ အတူ မေနႏိုင္ၾကဘူး။ အမက အထီးကို သေဘာမက်တဲ့အခါ စားပစ္လိုက္တယ္။ သူတို႔က အသားစားသတၱဝါေတြပါ။
ေနာက္တမ်ိဳးကေတာ့ Bell Spider ေခါင္းေလာင္းပင့္ကူပါ။ သူ႔မွာ အေမြးေတြ ရွိတယ္။ ေခ်ာင္းထဲကို သြားၿပီး သစ္ကိုင္း၊ သစ္ရြက္တခုခုမွာ ခိုတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေခါင္းေလာင္းပံု ပင့္ကူအိမ္ ဖြဲ႕တယ္။ တလက္မေလာက္ ရွိမယ္။ ေရထဲကို ဆင္းလိုက္တက္လိုက္ လုပ္မယ္။ တက္လာရင္ ေလေတြကို သူ႔အေမြးနဲ႔ ယူသြားမယ္။ ေရေအာက္မွာ ကိုယ္က အေမြးေတြကို ညွစ္ၿပီး ေလထုတ္ယူမယ္။ ေနာက္ျပန္တက္ၿပီး အေမြးနဲ႔ ေလယူမယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ေလအျပည့္ရသည္အထိ ညွစ္ယူမယ္။ ၿပီးမွ ေရမွာေမ်ာလာမယ့္ အစာကို ထိုင္ေစာင့္တယ္။ ေတြ႕ရင္ ဖမ္းယူၿပီး ေရေပၚတက္ကာ ေလရွိရာအရပ္မွာ စားေသာက္တယ္။ ဒီပညာ သူဘယ္က ရသလဲ?

Butterflies လိပ္ျပာ

ေက်ာင္းသားတေယာက္က လာဇရုဟာ ေသၿပီး ၄ ရက္ေလာက္မွာ အေလာင္းရစ္ပတ္တဲ့ အဝတ္ေတြနဲ႔ ျပန္ရွင္လာတာကို မယံုဘူးတဲ့။ အေလာင္းထုပ္ပိုးထားတဲ့အဝတ္ေတြနဲ႔ ဘယ္လို လမ္းေလွ်ာက္မလဲတဲ့။
လိပ္ျပာဟာ ပိုးတံုးလံုးဘဝကေန ကိုက္ျဖတ္ထြက္ဖို႔ သြားမရွိဘူး။ ပိုးတံုးလံုးရဲ႕ အမွ်င္ေတြဟာ ေလ၊ ေရ၊ အလင္း၊ အပူ လံုးဝမဝင္ႏိုင္ေအာင္ ကာကြယ္ထားတယ္။ အဲဒီကေန ဘယ္လိုပြင့္ထြက္လာသလဲ မသိႏိုင္ဘူး။ တြားသြားတဲ့ ပိုးေကာင္ဘဝေရာက္တဲ့အခါ ေျခ ၁၄ ေခ်ာင္း ရွိတယ္။ လိပ္ျပာဘဝေရာက္တဲ့အခါ ေျခ ၆ ေခ်ာင္းပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ၈ ေခ်ာင္း ဘယ္ေရာက္သြားသလဲ? မသိႏိုင္ဘူး။ အေမြးအမွ်င္ေတြ ေပ်ာက္ၿပီး၊ ေတာင္ပံေတြနဲ႔ ျဖစ္လာတယ္။

Watermelon, Trees, Wheat ဖရဲသီး၊ သစ္ပင္၊ ဂ်ံဳ 

ဖရဲသီးတိုင္းမွာ အစင္းေၾကာင္း stripes ၁၀ ေၾကာင္းစီ ပါပါတယ္။ သစ္ပင္ေတြမွာ အရြက္ေတြ ဘယ္လိုႀကီးလာၾကသလဲ?ပန္းသီးပင္မွာ ၅ ရြက္ေျမက္ အရြက္ဟာ ပထမအရြက္ရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဖက္ကို ထြက္တယ္။ peach မက္မြန္သီးပင္မွာ ၈ ရြက္ေျမာက္ဟာ ပထမအရြက္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ ထြက္တယ္။ Plum ထန္းပင္မွာ ၄ လက္ေျမာက္ဟာ ပထမအလက္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ ထြက္တယ္။ Ash tree ဆိုတဲ့ သံလြင္ပင္တမ်ိဳးဟာ ၂၂ ရြက္ေျမက္အရြက္က ပထမအရြက္ကို ဆန္႔က်င္ ထြက္တယ္။ သခင္ေယရႈက ယံုၾကည္သူဟာ အဆ ၃၀၊ ၆၀၊ ၁၀၀ ႀကီးပြါးရမယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဂ်ံဳပင္ေတြဟာ ဒီအတိုင္း ႀကီးၾကရတယ္။ အေသးစား ဂ်ံဳပင္တပင္မွာ အေစ့ ၂၈၊ ၃၀ သို႔မဟုတ္ ၃၂ ရွိပါလိမ့္မယ္။ အၿမဲတမ္း စံုဂဏန္းျဖစ္မယ္။  အပင္ေကာင္းရင္ ၅၈၊ ၆၀ သို႔မဟုတ္ ၆၂ ရွိမယ္။  အပင္သန္လို႔ ေခါင္းညြတ္က်ေနရင္ ၉၈၊ ၁၀၀ သို႔မဟုတ္ ၁၀၂ ရွိမယ္။ သခင္ေယရႈက သူ႔ေျပာတဲ့စကားကို သူသိတယ္။

Flies ယင္

အီဂ်စ္ျပည္မွာ ယင္ေတြကို ေမာင္းထုတ္ေတာ့ တေကာင္မွ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုတယ္။ (ထြက္ ၈း ၃၁)
ယင္ေကာင္ရဲ႕ မ်က္စိမွာ ေထာင္ခ်ီတဲ့ မွန္ကူကြက္ေတြ ပါတယ္။ ေနာက္က လိုက္ရိုက္တဲ့အခါ မ်က္လံုးအကြက္တေထာင္ပါေပမယ့္ မခုန္ပ်ံႏိုင္ဘူး။ ပ်ံၿပီး မ်က္ႏွာၾကက္မွာေတာ့ ေဇာက္ထိုးနားတယ္။ သူ႔ကို ဘာက မ်က္ႏွာၾကက္မွာ ကပ္ေနေစသလဲ? ေဆာင္တြင္းမွာ ယင္ေကာင္ဟာ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေပၚမွာ ေအးခဲၿပီး ေသေနတာ ေတြ႕ရမယ္။ သူ႔ကိုယ္က ေကာ္တမ်ိဳးက ေအးခဲသြားတာ ျဖစ္တယ္။ ယင္ရဲ႕ေျခေထာက္မွာ အေမြးပြ အေခ်ာင္း ၁၅၀ ရွိတယ္။ အဲဒီအေမြးပြေတြက ေျခတဖက္ အေခ်ာင္း ၁၅၀ နဲ႔၊ ေပါင္း အေမြး ၉၀၀ ေလာက္ဟာ သူ႔ေျခခ်တဲ့ေနရာတိုင္းမွ ေကာ္တမ်ိဳးနဲ႔ ေစးကပ္ေနတာ ျဖစ္တယ္။

Elephants ဆင္

ေျခေလးေခ်ာင္းေပၚမွာ တၿပိဳင္နက္တည္း ထရပ္ႏိုင္တာ ဆင္ပဲ ရွိတယ္။ ႏြားက ေနာက္ေျခကေန စရပ္တယ္။ ျမင္းက ေရွ႕ေျခနဲ႔ စရပ္တယ္။
ဆင္ကေတာ့ ကိုယ္ခႏၶာႀကီးလြန္းလို႔ ေျခ ၄ ေခ်ာင္းလံုးနဲ႔ ရပ္ရတယ္။ ဆင္ရဲ႕ ေနာက္ေျခက ေရွ႕ကို ေကြးညႊတ္လိုက္တယ္။ လိပ္ကလြဲလို႔ ေျခေလးေခ်ာင္းသတၱဝါေတြျဖစ္တဲ့ ျမင္း၊ ေခြး၊ ေၾကာင္၊ ႏြား စတာေတြဟာ ေနာက္ေျခကို ေနာက္ဖက္ ေကြးႏိုင္တယ္။ ဆင္ရဲ႕ ေနာက္ေျခကေတာ့ ေရွ႕ကို ေကြးႏိုင္တယ္။ ဒါမွ သူ႔ကိုယ္ကို ထရပ္ႏိုင္တယ္။ သူ႔ႏွာေမာင္းက ႂကြက္သားအေၾကာေပါင္း ၂၄,၀၀၀ ရွိတယ္။ Fulcrum ဆိုတဲ့ ကုတ္ေတြမပါဘဲ ဘာလို႔ ဒီေလာက္သန္မာသလဲဆိုတာ သိပၸံပညာရွင္ေတြ နားမလည္ၾကဘူး။ ႏွာေမာင္းႂကြက္သားတခ်ိဳ႕က ေမးရိုးနဲ႔ ဆက္ေနတယ္။ ဒါကလည္း အေတာ္နဲပါတယ္။ ဆင္တေကာင္ဟာ ေပါင္ ၆၀၀ ေလာက္ရွိတဲ့ က်ားတေကာင္ကို သူ႔ႏွာေမာင္းနဲ႔ လႊဲခ်ီပစ္ေပါက္ႏိုင္တယ္။ (ဆင္တေကာင္ေမြးဖြါးဖို႔ ၈၇ ပတ္ၾကာပါတယ္။)

Bees ပ်ားမ်ား

ပ်ားေလးေတြကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာပါ။ သူ႔က နံပါတ္ ၃ ေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတယ္။ အစာအိမ္ ၃ ခု ရွိတယ္။ တခုက အစာအတြက္၊ တခုက ပန္းဝတ္ရည္အတြက္၊ ေနာက္တခုက ပ်ားအံုေရာက္တဲ့အခါ ပ်ားရည္သြန္ခ်ဖို႔ ျဖစ္တယ္။ ပ်ားေတြရဲ႕ ဦးေခါင္းမွာ မ်က္လံုး ၃ လံုး ပါတယ္။ အေတာင္ပံ ၃ စံု ရွိတယ္။ အစြယ္ ၃ ေခ်ာင္း ပါတယ္။ ၉၊ ၁၂၊ ၁၅၊ ၁၈၊ ၂၁၊ ၂၄ စတဲ့ ရက္ေတြမွာ ပ်ားေတြ ေပါက္တယ္။ အားလံုး ၃ နံပါတ္ေတြ ျဖစ္တယ္။ အေကာင္ေပါက္ၿပီး ၃ ရက္အၾကာထိ ပ်ားအံုထဲမွာေနတယ္။ ေနာက္ ၃ ရက္က ပ်ားသလက္မွာ ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ပ်ားရည္စုေဆာင္းတဲ့အလုပ္ လုပ္ၾကတယ္။

Birds ငွက္မ်ား

Blue Jay ဆိုတဲ့ ငွက္ကေလးေတြဟာ အာဖရိကေတာနက္ထဲမွာ ေမ်ာက္ေတြ မမွီႏိုင္တဲ့ သစ္ကိုင္းအဖ်ားမွာ အသိုက္ေဆာက္ၾကတယ္။ အဲဒီဥာဏ္ သူတို႔ ဘယ္ကရသလဲ?
ဇီးကြက္ေတြရဲ႕ အေတာင္ပံ အေမြးဟာ သိပ္ႏူးညံ့တယ္။ ညအခ်ိန္ အစာရွာတဲ့အခါ အေတာင္ပံ အသံျပင္းျပင္း မထြက္ေစဖို႔ ျဖစ္တယ္။
ၾကက္ကေလးေတြ ဥေပါက္လာတဲ့အခါ အခၽြန္ဖက္က မေပါက္ဘူး။ အခၽြန္ဖက္က သိပ္မာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၾကက္မက ဥေပါက္တဲ့အခါ အခၽြန္ဖက္က အရင္ဥခ်တယ္။ အခၽြန္ဖက္ဟာ အထိုင္ဖက္ထက္ ၂ ဆ မာတယ္။ အထိုင္ဖက္မွာ ေလခိုေနတဲ့အခန္းေလး ရွိတယ္။ ရက္ ၂၀ အၾကာမွာ ဥထဲက ၾကက္ကေလးက ေလနဲနဲ စရႈတယ္။ ၂၁ ရက္အၾကာမွာ အေပါက္ေဖါက္ၿပီး၊ အေကာင္ေပါက္လာတာ ျဖစ္တယ္။ ၾကက္ဥထဲက ၾကက္ကေလးရဲ႕ အေနအထားဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းလဲဘူး။ ႏွာေခါင္းေလးက ေလခိုတဲ့အခန္းေလးဖက္မွာ အၿမဲရွိတယ္။ ၾကက္ဥရဲ႕  အျဖဴေရာင္အကာေတြက အႏွစ္ေတြကို ေျပာင္းျပန္မျဖစ္ေအာင္ ဥနံရံမွာ ထိန္းခ်ဳပ္ေပးထားတယ္။

နိဂံုး

ဘုရားလက္ရာေတြဟာ စံုလင္၊ လွပ၊ အံ့ၾသဖြယ္ရာျဖစ္တယ္။ ဘုရားသခင္ကို အခြင့္ေပးမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အသက္တာနဲ႔ စိတ္ႏွလံုးကို လွပလာေစႏိုင္တယ္။ ဘုရားသခင္ကို အားကိုးပါ။

The Foolish Boy - Lahu Story

ေကာင္းကင္ေရာက္ဖို႔ ေကာင္းတာေတြ လုပ္မွရမယ္လို႔ လူအမ်ားထင္တတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေကာင္းကင္ေရာက္ဖို႔ကို ဘုရားသားေတာ္က လာၿပီး အေသခံေပးခဲ့ပါၿပီ။ ကိုယ္စားအေသခံၿပီး အျပစ္ေႂကြးကို ဆပ္ေပးခဲ့ပါၿပီ။ လူက တခုခု လုပ္မွရမယ္၊ Do လို႔ ထင္တယ္။ ဘုရားက ငါ လုပ္ေပးၿပီးၿပီ၊ Done လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါကို နားမလည္ဘဲ မေနသင့္ပါဘူး။ လားဟူပံုျပင္ေလးက ရယ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မအ, ဖို႔ သတိေပးေနပါတယ္။
The Foolish Boy: A Folktale from the Lahu People of Southeast Asia and China
This folktale warns about the perils of being foolish.It has a startling and rather final ending.
Once, there was a woman with a very foolish son who just stayed home all day.
One day, the boy smelled a neighbor's curry. Its smelled so good that he said, "Mother, I want to eat a delicious curry."
"How can I make a curry at all if you do not bring back any food from the jungle? If you want curry, go look for some food to put in it."
So the boy made a fish trap. But he did not have the patience to wait along. Giving up, sure that the trap was empty, he threw it up into the trees. But there had been a small fish caught in the trap, and an egret landed on the trap and had a nice snack. The boy caught the egret and said to it, "Fly to my home and tell my mother that I said to kill you and make a curry out of you." Then, he let the egret go and watched it fly away.
        He went home. "Mother, did you get the egret? I told it to fly home so could make a curry out of it."
        "Son, if you want food, you first to kill it, then bring it back."
        The next day, the foolish boy found a clump of edible mushrooms. He remembered what his mother said. He beat the mushrooms to a pulp to make sure they were dead, and then he brought the mess home.
        "Son," his mother said, "this type of food needs to be pick one at a time, then carried home in your shoulder bag."
         Off the son went. He found a hive of bees. Even though they stung him very badly, he managed to put them one by one into his shoulder bag and carry them home.
         "Son," his mother said after she, too, had been stung and had chased the bees away with smoke, "for this kind of thing, you must first burn out the hive, then bring it home."
         The next day, the foolish boy found a barking deer, which is  a small deer that makes doglike noise. "I must burn it," the boy said. He set fire to the deer. It barked, leaped into a river, and swam away.
         When the boy told his mother what had happened, she sighed.
         "Son, you must first strike it and kill it, then bring it home."
          So the boy went off into the jungle. He found a Buddhist monk there, struck him over the head, and dragged him home.
          His mother, setting about reviving the stunned monk, said, "Son, this is a holy man. You do not strike him. You bow to him."
          So the boy went off the jungle again. He found a tiger. Remembering what his mother had said, he bowed to it. The tiger ate him.
          And that is why there is a Lahu proverb; Stupid never survives.
(From "World Folklore for Storytellers")
 
The Foolish Boy: A Folktale from the Lahu People of Southeast Asia and China
လူအ, ေလးတေယာက္အေၾကာင္း - အေရွ႕ေတာင္အာရွနဲ႔ တရုတ္ျပည္မွာေနထိုင္ေသာ လားဟူလူမ်ိဳးမ်ားရဲ႕ ပံုျပင္။
ဒီပံုျပင္ေလးက မ,အဖို႔ သတိေပးထားတာပါ။ ဇာတ္သိမ္းက တမ်ိဳးေလးပါ။
တခါတုန္းက အမ်ိဳးသမီးတေယာက္မွာ တေနကုန္ အိမ္မွာပဲ ထိုင္ေနတဲ့ သားတေယာက္ ရွိသတဲ့။ တေန႔ေတာ့ ေကာင္ေလးက ေဘးအိမ္က ဟင္းနံ႔ကို ရသတဲ့။ အနံ႔ေလးက သိပ္ေမႊးေတာ့ - “အေမ၊ ဟင္းေကာင္းစားခ်င္လိုက္တာဗ်ာ” လို႔ ေျပာသတဲ့။
“ငါက ဘယ္လိုလုပ္ ဟင္းေကာင္းခ်က္မလဲ။ မင္းက ေတာထဲသြားၿပီး ဟင္းခ်က္စရာမွ မရွာတာ။ ဟင္းေကာင္းစားခ်င္ရင္ ေတာထဲသြားၿပီး ဟင္းခ်က္စရာ ရွာခဲ့။” လို႔ ေျပာသတဲ့။
ဒါနဲ႔ ေကာင္ေလးဟာ ငါးေထာင္ဖို႔ ယက္သဲ့တခုကို ရက္သတဲ့။ ဒါေပမယ့္ သူက သိပ္မေစာင့္ႏိုင္ဘူး။ ငါးမရဘူးဆိုၿပီး လက္ေလွ်ာ့လိုက္တယ္။ ယက္သဲ့ကိုေတာ့ ခ်ံဳပုတ္ေပၚ လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ယက္သဲ့ထဲမွာ ငါးေသးေသးတေကာင္ ပါလာတယ္။ ဗ်ိဳင္းတေကာင္က ယက္သဲ့ေပၚ ဆင္းလာၿပီး အဆာေျပ စားလိုက္ရသတဲ့။ ေကာင္ေလးက ဗ်ိဳင္းကို ဖမ္းလိုက္တယ္၊ “အိမ္ကို ပ်ံၿပီး၊ ငါ့အေမကို ေျပာ။ နင့္ကို သတ္ၿပီး ဟင္းေကာင္းတခြက္ ခ်က္လို႔ ေျပာ။” ဆိုၿပီး၊ ဗ်ိဳင္းကို လႊတ္လိုက္ၿပီး၊ ဗ်ိဳင္းပ်ံေျပးတာကို ေငးၾကည့္ေနလိုက္ပါတယ္။
အိမ္ေရာက္ေတာ့ “အေမ၊ ဗ်ိဳင္းတေကာင္ မလာဘူးလား? ဟင္းခ်က္စားဖို႔ အိမ္ျပန္သြားလို႔ ေျပာလိုက္တာ။”
“သားရယ္။ ဟင္းစားခ်င္ရင္ အရင္သတ္ရတယ္။ ၿပီးမွ အိမ္ကိုယူလာခဲ့။”
ေနာက္တေန႔ လူအ,ေလးဟာ စားလို႔ရတဲ့ မိႈတက်င္းကို ေတြ႔သတဲ့။ အေမ့စကား သူ သတိရသြားတယ္။ မိႈေတြကို ေသေအာင္ ရိုက္သတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးမွ မိႈအေၾကေတြကို အိမ္ကို ယူလာေတာ့တယ္။ “သား၊ ဒါမ်ိဳးက တပြင့္ခ်င္း ေကာက္ယူရံုပဲ။ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ထည့္ယူလာခဲ့။” လို႔ အေမက ျပန္ေျပာတယ္။
ဒါနဲ႔ သားက သြားျပန္တယ္။ ပ်ားအံုႀကီး တအံုကို ေတြ႕တယ္။ ပ်ားေတြ အႀကီးအက်ယ္ တုပ္ေပမယ့္ တစုခ်င္း ေကာက္ၿပီး ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ထည့္ျပန္လာခဲ့တယ္။ အေမလည္း ပ်ားတုတ္ခံရလို႔ ပ်ားေတြကို မီးခိုးနဲ႔ ေမာင္းၿပီးမွ “သား၊ ဒါမ်ိဳး အသံျမည္ရင္ မီးအရင္ ရိႈ႕ရတယ္။ ၿပီးမွ ယူခဲ့” လို႔ မွာတယ္။
ေနာက္တေန႔မွာ လူအ,ေလးက အသံျမည္ေန၊ ေတာက္ေနတဲ့ သမင္ေလးတေကာင္ကို ေတြ႔တယ္။ သူရဲ႕ေတာက္သံက ေခြးေဟာင္သံလိုပဲ။ ေကာင္ေလးက “မီးရိႈ႕မွပဲ” လို႔ ဆိုၿပီး၊ သမင္ကို မီးရိႈ႕ဖို႔ လုပ္တယ္။ သမင္ေလးက ေအာ္ၿပီး၊ ျမစ္ထဲ ခုန္ခ်၊ ေရကူးေျပးေတာ့တယ္။
ေကာင္ေလးက အေမကို အျဖစ္အပ်က္ ေျပာျပတဲ့အခါ၊ အေမက သက္ျပင္းခ်တယ္။ “သား၊ ဒါမ်ိဳးဆို၊ ရိုက္သတ္ၿပီးမွ အိမ္ကို ယူခဲ့။”
ဒါနဲ႔ ေတာထဲသြားျပန္ေတာ့ သစ္ေခါက္ဆိုးတဲ့ ဝါဖန္႔ဖန္႔ သကၤန္းဝတ္ထားတဲ့ ရေသ့တပါးကို ေတြ႕တယ္။ ေခါင္းကို ရိုက္ၿပီး အိမ္ကို ဆြဲေခၚလာတယ္။ အေမက သတိေမ့ေနတဲ့ ရေသ့ကို ျပဳစုၿပီး - “သား၊ ဒီလို သူေတာ္စဥ္ဆိုရင္ မရိုက္ရဘူး။ ဦးခ်ရတယ္ကြဲ႕။” လို႔ မွာတယ္။
ဒါနဲ႔ ေကာင္ေလးက ေတာထဲ သြားျပန္တယ္။ က်ားတေကာင္ကို ေတြ႕တယ္။ အေမေျပာတဲ့စကား အမွတ္ရၿပီး၊ က်ားေရွ႕မွာ ဦးခ်သတဲ့။ က်ားစာမိပါေလေရာ။
လားဟူပံုျပင္ပါ။ အ,လြန္းရင္ ေသတတ္ပါတယ္။

Biblical Principles for MUSIC AND WORSHIP By Paul Chappell (Burmese)

Dr. Paul Chappell

 ဓမၼသီခ်င္းနဲ႔ ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္ျခင္း

အသင္းေတာ္ဟာ ekklesia – a called out assembly ေခၚထုတ္ထားတဲ့ အစုအေဝးျဖစ္တာေၾကာင့္ ဓမၼေတး church music ဟာ ဝိညာဥ္သေဘာရွိရမယ္၊ သန္႔ရွင္းရပါမယ္။

အႀကိဳက္က မတူတတ္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕က ဂီတသမားရဲ႕အႀကိဳက္ ရွိသလို၊ တခ်ိဳ႕က နားေထာင္သူအႀကိဳက္၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဆူညံေအာ္ဟစ္ရံု joyful noisemaker သက္သက္ပါ။ အႀကိဳက္ကလည္း က်မ္းစာနဲ႔ ညီဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။  လုပ္ေဆာင္သမွ်ဟာ ဘုန္းေတာ္ထင္ရွားဖို႔ ျဖစ္ရပါမယ္။ (၁ ေကာ ၁၀း ၃၁)

The Principles

အမ်ားအားျဖင့္ ႏွစ္ျခင္းေတြက အလုပ္လုပ္ရင္ က်မ္းစာနဲ႔ ညီဖို႔ သတိထားတတ္ေပမယ့္ ဓမၼသီခ်င္း အပါအဝင္ တခ်ိဳ႕ အေၾကာင္းအရာေတြမွာ ခံယူပံုေလးေတြ ကြာတတ္တယ္။ အခု Principles ေတြဟာ အတိအက်ႀကီး လိုက္နာဖို႔ မဟုတ္ဘဲ သင္ယူမိတာကို ျပန္လည္ ေဝမွ်ျခင္းသာ ျဖစ္တယ္။ က်မ္းစာနဲ႔ ညီသလို၊ ဘုန္းေတာ္ ထင္ရွားမယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။

1.   ဝတ္ျပဳျခင္းနဲ႔ ဧဝံေဂလိမွာ တရားေဒသနာ Preaching ကသာ အဓိက ျဖစ္တယ္။

ကယ္တင္ျခင္းကို သီခ်င္းဖြဲ႕ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ ဓမၼေဟာင္းေရာ၊ ဓမၼသစ္မွာပါ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ ေဟာေျပာျခင္းက အဓိကက်ပါတယ္။ - ၁ ေကာ ၁း ၂၁။

2.   ဓမၼသီခ်င္းဟာ ဘုရားနဲ႔ သန္႔ရွင္းျခင္းကို reflect ေရာင္ျပန္ဟပ္ရမယ္။

ေခရုဗိမ္ ေကာင္းကင္တမန္ေတြက ဘုရားသခင္ သန္႔ရွင္းတယ္လို႔ ေကာင္းကင္မွာ ေႄကြးေၾကာ္ၾကတယ္။ ေဟရွာယ (၆း ၃) ဗ်ာဒိတ္က်မ္းမွာလည္း သန္႔ရွင္းသူေတြက ေရြးႏႈတ္ျခင္းနဲ႔ သန္႔ရွင္းျခင္းအတြက္ ေက်းဇူးေတာ္ ခ်ီးမြမ္း သီဆိုၾကတယ္။ (ဗ်ာဒိတ္ ၅း ၈- ၁၄) သန္႔ရွင္းျခင္းကို လ်စ္လ်ဴရႈၿပီး အႀကိဳက္မတူတာပါလို႔ မေျပာသင့္ပါ။ အႀကိဳက္ဆိုတာ မွားေနႏိုင္ပါတယ္။ လူတေယာက္က အၾကမ္းဖက္တာကို ႀကိဳက္ေနႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အၾကမ္းဖက္တာဟာ က်မ္းစာအရ လြဲမွားတယ္။ ခရစ္ယာန္ေတြ ဆိုေနတာနဲ႔ပဲ ႀကိဳက္လိုက္တာဟာ မစဥ္းစားရာ ေရာက္ပါတယ္။ ၁ ေပ ၁း ၁၄- ၁၆။

3.   တရားစကားကို အလြန္အကြ်ံ တင္ဆက္တာ Over Contextualizing ဟာ အႏၱရာယ္ ရွိပါတယ္။

တရားစကား ၾကားေစခ်င္၊ နားလည္ေစခ်င္တာ သဘာဝပါ။ တင္ဆက္ပံု Contextualization ကေတာ့ တရားစကားကို ထုတ္ပိုးတဲ့ Package ပါ။ ဒါေပမယ့္ အထုတ္အပိုးကို သိပ္ဦးစားေပးတဲ့အခါ အထဲက တရားက အားေလ်ာ့ တတ္တယ္။ တခါတရံဆိုရင္ အထုပ္က သိပ္ေကာင္းလြန္းေနၿပီး၊ အထဲမွာ ဘာမွမပါတာမ်ိဳး ျဖစ္ေနတတ္တယ္။  အကာနဲ႔ အႏွစ္ကို ခ်ိန္ၫွိတတ္ဖို႔ လိုတယ္။

အသင္းေတာ္ေတြမွာ ေခတ္ေပၚဓမၼေတးေတြကို ဆိုတတ္တယ္။ အဓိကကေတာ့ ခရစ္ေတာ္ပါဖို႔ပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးေပၚ beats ေတြကို တီးခတ္ၿပီး လူ႔အႀကိဳက္ပဲ လိုက္ေနၿပီး၊ ဘုရားအႀကိဳက္ မပါဘဲ ျဖစ္ေနရင္ မေကာင္းပါဘူး။ “မတည္ၾကည္ေသာသူတို႔ႏွင့္ ေရာေႏွာ မေပါင္းေဖၚႏွင့္။” (သုတၱံ ၂၄း ၂၁) “meddle not with them that are given to change”. – Proverbs 24; 21. ဆိုတဲ့ က်မ္းခ်က္က ဆင္ျခင္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ အေျပာင္းအလဲ Change ဆိုတာ ရွိစၿမဲပါ။ ဒါေပမယ့္ ေျပာင္းလဲရတာက အဆင္အျပင္ေၾကာင့္ဆိုၿပီး တရားက ေမွးမွိန္ေနတာမ်ိဳး မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ဆာလံ ၂၉း ၂၊ ၁ ေကာ ၉း ၁၉- ၂၃။

4.   ဓမၼသီခ်င္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ ဝတ္ျပဳဖို႔၊ ခ်ီးမြမ္းဖို႔၊ ဝမ္းေျမာက္ဖို႔၊ ဆက္ကပ္ဖို႔၊ တည္ေဆာက္ဖို႔၊ ဧဝံေဂလိနဲ႔ ယံုၾကည္ျခင္း ခိုင္ၿမဲဖို႔အတြက္သာ ျဖစ္တယ္။

ဝတ္ျပဳရာမွာ သီခ်င္းဟာ ပါစၿမဲပါ။ ဒါဝိဒ္က သီခ်င္းသည္ေတြ ခန္႔ထားတယ္။  (၅ရာ ၉း ၃၃၊ ၁၅း ၁၆)။ သီခ်င္းသည္ ၄,၀၀၀ ထဲမွာ အာသပ္ကို သီခ်င္းဆရာအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ (၅ရာ ၆း ၃၁၊ ၃၉)

ဂီတဟာ ေဖ်ာ္ေျဖေရး entertainment သက္သက္ပါ။ ဓမၼသီခ်င္းက ေဖ်ာ္ေျဖေရးအတြက္ မဟုတ္ဘူး။ က်မ္းစာကေျပာတဲ့ ဓမၼသီခ်င္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြက ……

Worship ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္ဖို႔ - ၆ ရာ ၂၉း ၂၈။

Thanksgiving ေက်းဇူးေတာ္ခ်ီးမြမ္းဖို႔ - ဆာလံ ၁၄၇း ၇။

Rejoicing ဝမ္းေျမာက္ ရႊင္လန္းဖို႔ - ဆာလံ ၉၈း ၄- ၅။

Consecration ဆက္ကပ္ဖို႔ - ဆာလံ ၁၁၁း ၁။

Edification တည္ေဆာက္ဖို႔ - ေကာေလာသဲ ၃း ၁၆။

Evangelism ဧဝံေဂလိအတြက္ - ဆာလံ ၄၀း ၃။

Preservation of the faith ယံုၾကည္ျခင္း ခိုင္ခန္႔ဖို႔ - ဆာလံ ၁၄၅း ၄- ၅။

5.   က်မ္းစာအရ Psalms ဆာလံသီခ်င္း၊ Hymns ဓမၼသီခ်င္းနဲ႔ spiritual songs ( ဓမၼေတး ) ေတြကို ဦးစားေပး သင့္တယ္။

Bible Truth Music ကို တည္ေထာင္သူ Dr. Byron Foxx က “We should sing to God, for God, and about God.” - ဘုရားထံ၊ ဘုရားအတြက္၊ ဘုရားအေၾကာင္း သီခ်င္းဆိုရမယ္လို႔ ေျပာဖူးပါတယ္။ Doctrine ခံယူခ်က္ေရာ၊ melody သံစဥ္ပါ ရည္ရွည္ခံတဲ့ သီခ်င္းေတြ သံုးၾကရပါမယ္။ - ဧဖက္ ၅း ၁၉။

6.   Hymn ဓမၼသီခ်င္းေတြဟာ ဘုရားကို က်မ္းစာနဲ႔အညီ Celebrate ခ်ီးေျမွာက္ေနတာ ျဖစ္တယ္။

ဧဖက္ ၅း ၁၉ မွာ ေျပာတဲ့ “Psalms” ဆာလံဆိုတာက ရွင္းပါတယ္။ အဲဒီေခတ္ ပထမရာစုရဲ႕ Hymns နဲ႔ Spiritual songs ဆိုတာက သတ္မွတ္ရ ခက္တယ္။ Hymns ဓမၼသီခ်င္းက  ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ attributes နဲ႔ အမႈေတာ္ works ကို အဓိက ခ်ီးမြမ္းတယ္။ Hymns က အသစ္ရယ္၊ အေဟာင္းရယ္ မဆိုလိုပါ။ ဥပမာ “Consider Christ” ဟာ Hymn ျဖစ္ၿပီး၊ “Make a Difference” ဟာ Spiritual song ျဖစ္ပါတယ္။

Reformation ေခတ္က hymns အမ်ားစုဟာ က်မ္းစကားေတြကို ေရးတာ ျဖစ္တယ္။ Isaac Watts က ဓမၼသစ္ doctrine ကို အေျခခံတယ္။ Wesley ညီအကိုက က်မ္းစကားကို အေျခခံတဲ့ hymns ၇,၀၀၀ ေက်ာ္ ေရးတယ္။

Traditional Hymns နဲ႔ Gospel songs ေတြကို သံုရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းရင္း ႏွစ္ခ်က္ရွိတယ္။ တစ္က Doctrine ေကာင္းေတြကို သင္ေပးတယ္။ ႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ သားစဥ္ေျမးဆက္ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ၿပီးသား ျဖစ္လို႔ပါပဲ။ ဆာလံ ၁၀၄း ၃၃- ၃၄။

7.   ဓမၼသီခ်င္းဟာ melodies သံစဥ္နဲ႔ စည္းခ်က္ rhythms မွာ ဘုရားရဲ႕ စည္းစနစ္က်မႈ orderliness ကို ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနရမယ္။

အေသြးအသားကို ဆူေစတဲ့ ယိမ္းႏြဲ႔ေစတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးကို ေရွာင္ရမယ္။ သံစဥ္က ဘုရားထံ ခ်ဥ္းကပ္ေစၿပီး ဝိညာဥ္သေဘာနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေစရမယ္။ rhythm နဲ႔ harmonies ပံ့ပိုးထားတဲ့ dominant (သံမွန္) သံစဥ္ ျဖစ္ရပါမယ္။ ဒီအေၾကာင္းက သိပ္က်ယ္ျပန္႔လြန္းေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္နဲ႔ ပိုင္းျခားဖို႔ လိုတယ္။ သန္႔ရွင္းေသာ ဝိညာဥ္ေတာ္ ဦးေဆာင္ေစရမယ္။ ၁ ေကာ ၁၄း ၄၀၊ ဧဖက္ ၅း ၁၉။

8.   CCM ေခတ္ေပၚဓမၼေတးဟာ က်မ္းစာ သြန္သင္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ သီးျခားရပ္တည္ျခင္းကို ျငင္းပယ္ေနတယ္။

အသင္းေတာ္ကို ေခၚထုတ္ထားတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေလာကနဲ႔ bridge ေပါင္းကူးဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ Stand out ရပ္ျပဖို႔ ျဖစ္တယ္။ blend in ေရာေႏွာဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ ၁ ေကာ ၆း ၁၇။

9.   ဓမၼေတးဟာ ဘုရားဘုန္းေတာ္အတြက္သာ ျဖစ္တယ္။ ေလာကီဆန္ရင္ လူ နာမည္ႀကီးဖို႔ ျဖစ္ေနမယ္။

Rock and Roll နဲ႔ Jazz ဟာ ဓမၼေတးမွာ လက္မခံႏိုင္စရာ ျဖစ္တယ္။ သံစဥ္နဲ႔ rhythm ဟာ စာသားနဲ႔အတူ သတင္းစကားကို သယ္ေဆာင္တယ္။ တခ်ိဳ႕သီခ်င္းက ဘုရားကို ကိုးကြယ္တာ မွန္ေပမယ့္ တခ်ိဳ႕သီခ်င္းေတြက အေသြးအသားကို ဦးစားေပးေနတယ္။ အာရုန္ ဦးေဆာင္ၿပီးး ႏြားသူငယ္ကို ကိုးကြယ္တဲ့အခါမွာ သီခ်င္းဆို၊ ကခုန္ၾကသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ထြက္ ၃၂း ၁၈- ၁၉။

10.သီခ်င္းအသစ္ေတြလည္း ေကာင္းတတ္ပါတယ္။

က်မ္းစာနဲ႔ညီရင္ သီခ်င္းအသစ္လည္း ေကာင္းတတ္ပါတယ္။ က်မ္းစာကလည္း အသစ္ေသာ သီခ်င္းကို ဆိုၾကေလာ့လို႔ မၾကာခဏ အားေပးတတ္တယ္။ အသစ္ေသာ သီခ်င္းဆိုတာ ပံုစံသစ္၊ အဖြဲ႕အႏြဲ႕သစ္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ သီခ်င္းအသစ္ဆိုရင္ စာသားကို လူေတြ ပံုၿပီး အာရံုစိုက္တတ္ၾကတယ္။

မရင္းႏွီးတဲ့ သီခ်င္းထက္ ရင္းႏွီးၿပီးသား သီခ်င္းကို သံုးတာ ပိုေကာင္းတတ္တာလည္း သတိျပဳရမယ္။ အသစ္ကို ရုတ္တရက္ မႀကိဳက္တတ္တာ သဘာဝပါ။ စာသားက က်မ္းစာနဲ႔ ညီေပမယ့္လည္း ရုတ္တရက္ မႀကိဳက္တတ္ပဲ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒါကိုလည္း နားလည္ေပးတတ္ရပါမယ္။ ေရာမ ၁၂း ၁၀။ ဆာလံ ၃၃း၃။ ဆာလံ ၁၄၉း ၁။

11.ခံယူခ်က္မတူတဲ့သူ ေရးတဲ့သီခ်င္းကို သံုးတာဟာ သူနဲ႔ လက္တြဲတာ မဟုတ္ဘူး။ တူညီခ်က္ကို ေထာက္ျပတာ ျဖစ္တယ္။ Not association but identification

သီခ်င္းပံုစံအရျဖစ္ေစ၊ ေလာကီဆန္တဲ့ လတ္တေလာ အျဖစ္အပ်က္တခုကို ကိုယ္စားျပဳေနရင္ျဖစ္ေစ ဒီသီခ်င္းမ်ိဳးကို မသံုးသင့္ဘူး။ ဆိုမိရင္လည္း ေနာက္မဆိုေတာ့ဘူး။ တခ်ိဳ႕ကလည္း ဆိုတဲ့အဆိုေတာ္ နာမည္သိပ္မရွိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္အထိ ၅ ႏွစ္ (သို႔) ၇ ႏွစ္ေလာက္ ေစာင့္ၿပီးမွ သံုးတဲ့သူလည္း ရွိတယ္။ သတိထားၿပီး သံုးတတ္ဖို႔ လိုတယ္။

သီခ်င္းေကာင္းကို ေလာကီဆန္တဲ့သူ ဆိုတာလည္း ရွိတတ္တယ္။ ေလာကီအဆိုေတာ္က “O Holy Night” နဲ႔ “Amazing Grace” သီခ်င္းေတြကို ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ သူတို႔ေၾကာင့္ေတာ့ သီခ်င္းကို မျပစ္ပယ္သင့္ဘူး။

တခါ ခံယူခ်က္မတူတဲ့သူက ေရးေပမယ့္ သူ႔ခံယူခ်က္ကို ဘာမွမဆြဲတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။

ဥပမာ၊ Bill Gaither ရဲ႕ “Because He Lives” သီခ်င္းဟာ သိပ္ေကာင္းတယ္။ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ျခင္းအေၾကာင္း ေျမာ္လင့္ျခင္းေတြ ေပးတယ္။ Bill Gaither ကို Conservative pastors ေတြ သိပ္မႀကိဳက္ေပမယ့္ သူ႔သီခ်င္းကိုေတာ့ သံုးၾကပါတယ္။ (The Longer I serve Him နဲ႔ Sinner Saved by Grace စတဲ့ Bill Gaither ရဲ႕ သီခ်င္းေတြဟာ ေကာင္းပါတယ္။) ခံယူခ်က္လြဲေနေပမယ့္ သီခ်င္းထဲမွာ အဲဒီခံယူခ်က္မပါရင္ သံုးႏိုင္ပါတယ္။

“The Savior Is Waiting” သီခ်င္းဟာ Ralph Carmichael ေရးတာလို႔ သိရပါတယ္။ Carmichael ဟာ “Love Is Surrender”  သီခ်င္းကို ေရးတဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီသီခ်င္းက Carpenter အဖြဲ႕ ဆိုေတာ့ နာမည္ႀကီးသြားတယ္။ the Carpenters အဖြဲ႕က ၁၉၆၀ ႏွစ္ေတြကေန ၁၉၈၀ ႏွစ္ေတြအထိ နာမည္ႀကီးတဲ့အဖြဲ႕ ျဖစ္တယ္။ “Love Is Surrender” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို မႀကိဳက္ေပမယ့္၊ “The Savior Is Waiting” သီခ်င္းကိုေတာ့ မဆိုဘဲ မေနႏိုင္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒီသီခ်င္းကို Ralph Carmichael နဲ႔ the Carpenters တို႔နဲ႔ ပါတ္သက္တာကို လူေတြ သိပ္မသိၾကေတာ့ဘူး။ ဒါက idea ပါ။

တခ်ိဳ႕ကလည္း Fundamental ေတြ ေရးတဲ့ သီခ်င္းပဲ ဆိုရမယ္လို႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ Fundamental ထဲမွာပဲ ဘယ္ဟာ ေကာင္းတယ္၊ ဘယ္ဟာ မေကာင္းဘူး ေျပာဖို႔ ပံုေသနည္း မရွိပါဘူး။

တကယ္ေတာ့ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းတခ်ိဳ႕ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္သူေတြ ေရးခဲ့တာပါ။ (Holy, Holy, Holy သီခ်င္းဟာ ရိုးမင္း ကက္သိုလစ္တေယာက္ ေရးတာပါ။ Blessed Assurance ဟာ မက္သဒစ္ စစ္စစ္ တေယာက္ ေရးတာပါ။ Amazing Grace က အဂၤလီကန္ သင္းအုပ္တေယာက္ ေရးတာပါ။) မက္သဒစ္ေရးတဲ့ သီခ်င္းေတြ ဆိုေပမယ့္ လူက ႏွစ္ျခင္း ျဖစ္ေနႏိုင္ပါေသးတယ္။ ၂ ေကာ ၆း ၁၄။

12.သီခ်င္းေရးဆရာ တေယာက္ရဲ႕ သီခ်င္းတပုဒ္ကို သံုးတာနဲ႔ သူ႔သီခ်င္းအားလံုးကို ေထာက္ခံရာ မေရာက္ဘူး။

“It Is Well with My Soul” သီခ်င္းေရးတဲ့ Horatio Spafford ဟာ အဲဒီသီခ်င္း ေရးတုန္းက သူက ပရက္စ္ ဘက္တီးရီးယန္းပါ။ ေနာက္ႏွစ္ေတြၾကာေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ Messianic အုပ္စုတစုကို ေထာင္တယ္။ မိသားစုနဲ႔ ေယရုရွလင္ၿမိဳ႕ကို ေျပာင္းၿပီး utopian အဖြဲ႕ကို တည္ေထာင္တယ္။ Universalist တေယာက္ျဖစ္လို႔ ထာဝရ တရားစီရင္ျခင္းနဲ႔ ငရဲအပါအဝင္ က်မ္းစာရဲ႕ သြန္သင္ခ်က္ေတြကို ျငင္းပယ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ “It Is Well with My Soul” သီခ်င္းကို ဆိုတာဟာ သူ႔ရဲ႕ ပရက္စ္ဘက္တီးရီးယန္း၊ Universalist တေယာက္ ဆိုတာကို အားေပးရာ မေရာက္ဘူး။ ဘုရားကို ခ်ီးမြမ္းရင္း ယံုၾကည္ျခင္းကို အားေပးရံုသာ ျဖစ္တယ္။

လူတေယာက္ရဲ႕ စကားကို ကိုးကားရင္လည္း သူေျပာခဲ့သမွ် စကားအားလံုးကို ေထာက္ခံရာ မေရာက္ပါဘူး။

13.ဘုရားသခင္ေရွ႕မွာ ခံစားသီဆိုတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဟန္ေဆာင္တာ၊ ပိုပိုကဲကဲ လုပ္တာေတာ့ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။

ေလာကီအဆိုေတာ္ေတြရဲ႕ ဆိုပံုဟန္ပန္ေတြကို အတုခိုးဆိုေနတာနဲ႔ ဘုရားကို မိတ္ဖြဲ႕ဆိုေနတာဟာ မတူပါဘူး။ ၂ ရာ ၆း ၁၆။ ဘုရားအႀကိဳက္ထက္ လူႀကိဳက္ဖို႔အတြက္ ဂီတကို အေလွ်ာ့ေပးစရာ မလိုပါဘူး။ သိပ္ၿပီး စည္းကမ္းႀကီးၿပီး ဖါရိရွဲလို ခံယူေနဖို႔လည္း မေကာင္းဘူး။ ေရာမ ၁၄း ၃။

14.သင္းအုပ္က သန္႔ရွင္းေသာ ဝိညာဥ္ေတာ္ရဲ႕ လမ္းျပမႈကို ခံယူရပါမယ္။

ႏွစ္ျခင္းေတြက ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ လမ္းျပမႈအတိုင္း အသင္းေတာ္သြားရမယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကတယ္။ သင္းအုပ္ဆရာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အႀကိဳက္ေတာ့ မတူႏိုင္ဘူး။အသင္းေတာ္ တပါးနဲ႔တပါး သီခ်င္း ဆိုေလ့ရွိတာခ်င္း မတူႏိုင္ဘူး။ ေနရာ ေဒသနဲ႔ တျခားအခ်က္အလက္ေတြေၾကာင့္ သီခ်င္းသဘာဝ ကြဲျပားႏိုင္တယ္။ တေန႔မွာေတာ့ သင္းအုပ္ဆရာဟာ သူအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ အသင္းေတာ္ရဲ႕ သီခ်င္းေတြအတြက္ သခင္ဘုရားေရွ႕မွာ အစစ္ခံရလိမ့္မယ္။ ဝိညာဥ္ေတာ္ရဲ႕ လမ္းျပမႈကို ခံယူမႈနဲ႔ က်မ္းစာနဲ႔ ညီ,မညီ စတာေတြ အစစ္ခံရမယ္။ တမန္ ၂၀း ၂၈။

15.မတူတဲ့ေနရာေလးေတြ ရွိတတ္ေပမယ့္ ၾသဝါဒမွန္မယ္၊ ခရစ္ေတာ္ကို ဦးထိပ္ထားတဲ့ သီခ်င္းေတြကို ဦးစားေပးရမယ္။

အခုေျပာတဲ့အတိုင္း အားလံုးခံယူရမယ္လို႔ မေျပာလိုဘူး။ ဒါေပမယ့္ အသင္းေတာ္ရဲ႕ အဓိကဟာ ဧဝံေဂလိပါ။ သီခ်င္းမဟုတ္ဘူး ဆိုတာ သတိျပဳရပါမယ္။ မႆဲ ၂၈း ၁၉- ၂၀။

သင္းအုပ္တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ မတူႏိုင္ဘူး။ အားႀကီးသူ ရွိမယ္။ အားနည္းသူလည္း ရွိမယ္။ ဂီတကလည္း ျငင္းခံုစရာေတြ မ်ားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေသးအမႊားေတြကို ထားၿပီး တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အသင့္အတင့္ ေနတတ္ရမယ္။ ေရာမ ၁၄း ၁၀၊ ၁၇- ၁၉။

သီခ်င္းအေၾကာင္းေျပာရာမွာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အျပစ္ရွာေနၾကတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ၊ ဘုရားဘုန္းထင္ရွားဖို႔သာ ဦးစားေပးၾကရမယ္။

နိဂံုး

ခရစ္ေတာ္အတြက္သာ အဓိကျဖစ္ၿပီး၊ ကိုယ့္အသင္းေတာ္ႀကီးလာဖို႔ မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ အခုအခ်က္အလက္ေတြက အေထာက္အကူ ျပဳႏိုင္ပါတယ္။

သီခ်င္းကလည္း မွန္ဖို႔ လိုသလို၊ တဖက္ကလည္း ေမတၱာမပ်က္ သေဘာထားႀကီးႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ က်မ္းစာအရကေတာ့ ယံုၾကည္သူဟာ ဝိညာဥ္သေဘာနဲ႔ အသက္ရွင္ရမယ္။ ဝိညာဥ္သေဘာရွိတဲ့ သီခ်င္းေတြ ဆိုရမွာပါပဲ။ အသက္တာမွာ ဘုရားအတူရွိေၾကာင္း ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနဖို႔ လိုပါတယ္။  ဧဖက္ ၅း ၁၈- ၁၉။

One More Night With the Frogs by Hugh Pyle

ဖါးမ်ားနဲ႔ ေနာက္တည

One More Night With the Frogs
by Hugh Pyle

“ေမာေရွကလည္း ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္ ကိုယ္ေတာ္အိမ္မ်ားမွ ဘားတို႔ကို ပယ္ရွင္းဖ်က္ဆီး၍၊ ျမစ္၌သာ ေနေစျခင္းငွါ၊ ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္ ကိုယ္ေတာ္ကၽြန္မ်ား၊ လူမ်ားအဘို႔ အကၽြႏ္ုပ္ ေတာင္းပန္ရေသာအခ်ိန္ကို ခ်ိန္းခ်က္ေတာ္မူပါ ဟု ေလွ်ာက္ေသာ္၊ နက္ျဖန္ေန႔ ေတာင္းပန္ေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္ျဖစ္၍၊” - ထြက္ေျမာက္ရာ ၈း ၉- ၁၀။

ေနရာတကာမွာ ဖါးေတြ။ အိပ္ယာထဲမွာ ဖါးေတြ။ မီးဖိုထဲမွာလည္း ဖါးေတြ။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ဖါးေတြ။ ေပါင္းအိုးထဲမွာ ဖါးေတြ။ မုန္႔ႏွဲတဲ့ ခြက္ေတြထဲမွာ ဖါးေတြ။ “မလႊတ္ဘူးဟု ျငင္းလွ်င္၊ သင္၏ျပည္တေလွ်ာက္လံုးကို ဘားတို႔ျဖင့္ ဒဏ္ခတ္ဦးမည္။” (ထြက္ ၈း ၂) ဘုရားသခင္က သူ႔စကားအတိုင္း အလုပ္လုပ္တယ္။ အီဂ်စ္အမ်ိဳးသမီးက သူ႔မုန္႔အိုးကို ဖြင့္လိုက္တဲ့အခါ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ၿပီး ဖါးေတြ ထြက္လာတယ္။ အိပ္မလို႔ အိပ္ယာခင္းကို ဆြဲလိုက္တဲ့သူက အိပ္ယာေအာက္မွာ ဖါးေတြ အျပည့္ျဖစ္ေနၿပီ။ အကၤ်ီအိပ္ကပ္ထဲ လက္ႏႈိက္တဲ့သူက အိပ္ထဲမွာ ဖါးေတြ ျပည့္ေနၿပီ။ အီဂ်စ္ကေလးေတြ ေက်ာင္းသြားေတာ့ လမ္းမွာ ဖါးေတြကို ေျခေထာက္နဲ႔ ကန္က်။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ရြ႕ံနဲ႔ ေပါက္တမ္း မကစားဘဲ ဖါးနဲ႔ ေပါက္တမ္း ကစားၾကတယ္။ နန္းေတာ္ထဲမွာ ဖါး။ တဲစုတ္ေလးမွာ လည္း ဖါး။ ဖါးကေလး၊ ဖါးႀကီး အစံုပါပဲ။ ဖါးေအာ္သံေတြက နားပင္းလုပါပဲ။ အိမ္ထဲမွာ ဖါး၊ ၿခံထဲမွာ ဖါး။ျမစ္ထဲက တက္လာတဲ့ ဖါးေတြဟာ ေတာင္လို ပံုေနၿပီး ၫွီေစာ္နံေနၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဖါေရာဘုရင္ ဒဏ္မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ေမာေရွကို ေခၚတယ္။ “ထာဝရဘုရားသည္ ဘားတို႔ကို ငါႏွင့္ ငါ့လူတို႔ထံမွ ပယ္ရွားေတာ္မူမည္အေၾကာင္း ေတာင္းပန္ေလာ့။ ဣသေရလလူတို႔သည္ ထာဝရဘုရားအား ယဇ္ပူေဇာ္ရေသာအခြင့္ကို ငါေပးမည္ဟု ဆို၏။”

ေမာေရွ ေပ်ာ္မွာေပါ့။ ဖါေရာဘုရင္ စိတ္ေျပာင္းၿပီကိုး။ ေျပာင္းလဲၿပီေပါ့။ ဖ်က္ဆီးဖို႔ အခ်ိန္ ေျပာပါဆိုေတာ့ "To morrow!" မနက္ျဖန္ တဲ့။ နားမလည္ႏိုင္စရာပဲ။ သူ႔အစားအေသာက္ထဲမွာ ဖါးေတြ။ အိပ္ယာမွာ ဖါးေတြ။ အဝတ္အစား ေတြထဲမွာ ဖါးေတြ။ တအိမ္လံုးမွာ ဖါးေတြ။ ဘုရားသခင္က ဖါးေတြ ရွင္းေပးေတာ့မယ္။ ဖါေရာမင္းက ေျပာလာတယ္။ “မနက္ျဖန္”။ ဒီတညေတာ့ ဖါးေတြနဲ႔ ေနခ်င္ေသးတယ္ေပါ့။ ဘာလို႔မ်ား ဖါးေတြနဲ႔ ေနာက္ထပ္တည ေနခ်င္ပါလိမ့္။

ဖါေရာဘုရင္က “မနက္ျဖန္” တဲ့။ ဘုရားဝိညာဥ္ေတာ္ကေတာ့ “ယေန႔တြင္ သင္တို႔သည္ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ အသံကို ၾကားလွ်က္ရွိသည္ျဖစ္၍၊ ခိုင္မာေသာ စိတ္ႏွလံုး မရွိၾကႏွင့္။” - ေဟၿဗဲ ၃း ၇- ၈။ ဖါေရာဘုရင္က , "To morrow." “မနက္ျဖန္”။ ဝိညာဥ္ေတာ္က "To day!" ဒီေန႔။

“မနက္ျဖန္” ဆိုတာ လူအမ်ားစု ေျပာတတ္တဲ့ စကားပဲ။

ဆက္ကပ္ဖို႔ လိုတယ္။ ကိုယ့္ကို အဖိုးအခေပးၿပီး ေရြးဝယ္ထားတယ္။ (၁ေကာ ၆း ၂၀) လူက ဘုရားအတြက္ အရိုးသားဆံုး ေပးလွဴႏိုင္တဲ့အရာဟာ ဆက္ကပ္မႈ၊ ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ ျပည့္ဝမႈပဲ။ ဆက္ကပ္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မနက္ျဖန္မွ။ မနက္ျဖန္လို႔ပဲ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ မေအာင္ျမင္တဲ့ အသက္တာမွာ ဖါးေတြနဲ႔ ေနာက္တည ေနခ်င္ၾကတယ္။

ဘုရားနဲ႔ေဝးေနသူကို ေျပာၾကည့္ပါ။ သူ ဝန္ခံမွာပါ။ “ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ။ လုပ္ရမွာေပါ့။ ဘုရားနဲ႔ ေဝးကတည္းက ဘဝမွာ ဒုကၡေတြပဲ ႀကံဳေနတာ။ ဒီဘဝကို စိတ္ပ်က္ေနပါၿပီ။ လူက မက်န္းမာေတာ့ဘူး။ စိတ္ညစ္ေနၿပီ။ ျပႆနာေတြပဲ ႀကံဳေနရတယ္။ အရင္လို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သြားၿပီ။ ဘုရားထံ လွည့္ျပန္ရမယ္။” ဒီစကားၾကားရင္ တယ္ဟုတ္ပါလား ေတြးမိမယ္။ “ကဲ၊ အခု ဒူးေထာက္ ဆုေတာင္းရေအာင္” ဆိုရင္ေတာ့၊ သူက သူ႔ဇာတိအလိုဆႏၵ ဖါးေတြနဲ႔ ေနာက္တည ေနခ်င္ဦးမွာပါ။ ေလာက အေပးအယူ ဖါးေတြနဲ႔ ေနာက္တည ေနခ်င္ဦးမွာပါ။

နယူးေယာ့ၿမိဳ႕က ၁၅ ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္ေလးတေယာက္ကို ေျမေအာက္ မိလႅာပိုက္ခန္းထဲမွာ ေနတာ ေတြ႕ၾကရတယ္။ အေဖနဲ႔ အဆင္မေျပဘူး။ အိမ္မွာ မေနခ်င္ေတာ့ဘူး။ မသံုးတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ မိလႅာပိုက္ခန္းထဲမွာ လာေနတယ္။ ၂ ပတ္ၾကာမွ ေမြ႕ယာအစုတ္ေပၚမွာ အိပ္ေနတဲ့ သူ႔ကို ရဲက ေတြ႕တယ္။ မိလႅာခန္းထဲက ႂကြက္ေတြၾကားမွာ ေရနံဆီမီးဖိုအစုတ္ကေလးနဲ႔ ခ်က္ျပဳဖို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္။ ၂ ပတ္ ရွိၿပီ။ သူ႔ကို ရဲ႕ အိမ္ျပန္ပို႔ေတာ့ သူ႔အေဖက “ဘာျဖစ္လဲကြာ။ အေဖ ခြင့္လႊတ္ပါတယ္။ မနက္ျဖန္က်ရင္ အိမ္ ျပန္လာခဲ့ေပါ့။” တဲ့။

အသက္တာ လဲက်တဲ့သူေတြလည္း ဒီလိုပါပဲ။ ဘုရားသခင္က ျပန္လာေစခ်င္ၿပီ။ ေလာက အညစ္အေၾကးေတြထဲမွာ ဆက္ေနခ်င္ေသးတယ္။ အခု ျပန္လာဖို႔ လိုတယ္။ “ကိုယ္အျပစ္တို႔ကို ေဖၚျပေတာင္းပန္လွ်င္၊ ငါတို႔အျပစ္ရွိသမွ်ကို လႊတ္၍၊ ဒုစရိုက္ရွိသမွ်ႏွင့္ ကင္းစင္ေစျခင္းငွါ၊ ဘုရားသခင္သည္ သစၥာတရားႏွင့္၎၊ ေျဖာင့္မတ္ျခင္း တရားႏွင့္၎ ျပည့္စံုေတာ္မူ၏။” (၁ေယာ ၁း ၉)

ဘာေၾကာင့္ သခင္ေယရႈထံ မလာသလဲ? ခြင့္လႊတ္မယ္။ အျပစ္ဝန္ထုပ္ ပင္ပန္းတာေတြ အနားရေစမယ္။ ကယ္တင္မယ္ ဆိုေပမယ့္ လူက မနက္ျဖန္မွ လာမယ္။

“မနက္ျဖန္” ဆိုတဲ့ စကား လုကာ အခန္းႀကီး ၉ မွာ သခင္ေယရႈ ၃ ခါ ၾကားခဲ့ရတယ္။ လူတေယာက္က “သခင္ ကိုယ္ေတာ္ႂကြေတာ္မူရာ အရပ္ရပ္သို႔ အကၽြႏ္ုပ္ လိုက္ပါမည္။” လို႔ ေလွ်ာက္တယ္။ ေကာင္းလိုက္တဲ့ ဂတိပဲ။ ဒါေပမယ့္ သခင္ေယရႈက “ေျမေခြးသည္ ေျမတြင္း ရွိ၏။ မိုးေကာင္းကင္၌ က်င္လည္ေသာ ငွက္သည္ နားေနရာ အရပ္ရွိ၏။ လူသားမူကား ေခါင္းခ်ရာမွ် မရွိ။” လို႔ ေျပာျပတဲ့အခါ ဘာမွ ဆက္မၾကားရေတာ့ဘူး။ ဆက္ကပ္မႈဆိုတာကို နားမလည္ခဲ့ဘဲ ေျပာတာကိုး။ အဲဒီေတာ့ အိမ္မွာ ဖါးေတြနဲ႔ ေနာက္တည ဆက္ေနေတာ့မွာေပါ့။

ေနာက္တေယာက္ကို “ငါ့ေနာက္သို႔ လိုက္ေလာ့” လို႔ မိန္႔ေတာ္မူတယ္။ (အငယ္ ၅၉) ဒါေပမယ့္ သူက “သခင္၊ အကၽြႏ္ုပ္အဘကို ေရွးဦးစြာ သြား၍ သၿဂၤဳိဟ္ရေသာအခြင့္ကို ေပးေတာ္မူပါ။” ေရွးဦးစြာတဲ့။ သူ႔ကိစၥကို အရင္ ဦးစားေပးတာပါ။ အေဖေသလို႔ သၿဂၤဳိဟ္တာက ျပႆနာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားကို ဦးစားေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့အထင္ေတာ့ သူ႔အေဖက မေသေသးပါဘူး။ လူအမ်ားစုက ခရစ္ေတာ္ထက္ ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းကို ဦးစားေပးတတ္ၾကတယ္။ ဘုရားထက္ လူေတြရဲ႕ အႀကိဳက္ကို လိုက္တတ္တယ္။ တနဂၤေႏြေန႔ ဘုရားေက်ာင္းသြားရမယ့္အစား တျခားအိမ္မႈကိစၥေတြကို ဦးစားေပးေနသူေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ “လူေသတို႔သည္ မိမိလူေသတို႔ကို သၿဂီဳိဟ္ပါေလေစ။ သင္မူကား သြား၍ ဘုရားသခင္ ႏိုင္ငံေတာ္၏ အေၾကာင္းကို ေဟာေျပာေလာ့။” လို႔ သခင္ေယရႈ ေျပာရသူေတြပါ။

တတိယ တေယာက္ကေတာ့ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံမယ့္ပံုပါ။ “ကိုယ္ေတာ္ေနာက္သို႔ အကၽြႏု္ပ္ လိုက္ပါမည္။ သို႔ေသာ္လည္း …..” တဲ့။ အဲဒီ သို႔ေသာ္လည္းက ျပႆနာပါပဲ။ အသင္းေတာ္အမ်ားစုက သိုးၿခံမျဖစ္ဘဲ ဆိတ္ၿခံ ျဖစ္ေနပါတယ္။ လုပ္မယ္ဆိုေပမယ့္ ဆင္ေျခေပးေနၾကတယ္။ “အိမ္၌ရွိရစ္ေသာသူတို႔ကို အရင္သြား၍ အခြင့္ပန္ပါရေစ။” ဒီမွာလည္း အရင္တဲ့။ “ထြန္ကိုင္းကို ကိုင္လ်က္ ေနာက္သို႔ လွည့္၍ ၾကည့္ေသာသူမည္သည္ကား၊ ဘုရားသခင္၏ ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ မထိုက္မတန္။”

ေရဗကၡာက ဣဇက္အတြက္ သတို႔သမီး ျဖစ္ရမွာကို ခ်က္ခ်င္းဆံုးျဖတ္တယ္။ (အျပစ္သားဟာလည္း ေကာင္းကင္သတို႔သား သခင္ေယရႈခရစ္ေတာ္ကို ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ ခ်က္ခ်င္း ဆံုးျဖတ္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။) မိဘ ေဆြမိ်ဳးေတြက “မိန္းမကေလးသည္ အကၽြႏ္ုပ္တို႔ထံမွာ၊ ဆယ္ရက္ခန္႔ေလာက္ ေနပါေစဦး။ ေနာက္မွ သူ႔ကို သြားပါေစမည္ဟု ဆုိၾက၏။” (အျပစ္သား တေယာက္ ခရစ္ေတာ္ထံ မေရာက္ဖို႔ ပတ္ဝန္းက်င္ အသိုင္းအဝိုင္းက ႀကိဳးစားၾကသလိုပါ။)

အာျဗဟံရဲ႕ ကၽြန္က အခ်ိန္ မဆိုင္းေစခ်င္တဲ့အခါ၊ သူတို႔က မိန္းကေလးကို ေခ်ာ့ေျပာတယ္။ “ေရဗကၡာ ဒီလူနဲ႔ လိုက္သြားမလား” (ကမၻာ ၂၄း ၅၈) ေရဗကၡာက ရွင္းပါတယ္။ “လိုက္ပါမယ္။” တဲ့။ ဆင္ေျခေတြ မေပးဘူး။

ဖေလာ္ရီဒါျပည္နယ္က First ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္မွာ ဖါးေတြအေၾကာင္း တရား ေဟာဖူးတယ္။ လူငယ္ေတြ ကယ္တင္ျခင္း ရၾကတယ္။ အဲဒီမွာ တျခားအသင္းေတာ္က မိန္းကေလး တေယာက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ သူက အသင္း ေခါင္းေဆာင္ေပါ့။ သူလည္း ကယ္တင္ျခင္းရလို႔ ဝမ္းသာေနတယ္။ အဲဒီအသင္းေတာ္ကေန သူ ထြက္လိုက္ၿပီ။ “ဆရာ၊ ကၽြန္မ ဖါးေတြနဲ႔ ဆက္မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။” တဲ့။

ကဲ၊ ဖါးေတြနဲ႔ ဆက္မေနသင့္တဲ့ အေၾကာင္းရင္း ၃ ခ်က္ေလာက္ ရွိပါတယ္။ ပထမက …

မနက္ျဖန္မွာ ဖါးေတြ ဆက္ရွိေနႏိုင္ေသးတယ္။ ဖါးေတြက အၿမဲ ဆက္ေနႏိုင္တယ္ေနာ္။

သူေဌးတေယာက္ သခင္ေယရႈထံကေန စိတ္ပ်က္စြာနဲ႔ ထြက္သြားတယ္။ သူက ေငြကို တပ္မက္ေနတယ္။ သူ႔ဘဝမွာ ဝမ္းနည္းျခင္းေတြဟာ ဆက္ရွိေနပါတယ္။ ဖါးေတြ ရွိေနဆဲပဲ။

ေယာနက ထာဝရဘုရားထံေတာ္မွ တာရႈၿမိဳ႕ကို ထြက္သြားတယ္။ (ေယာန ၁း ၃) ဘုရားသခင္က နိနေဝၿမိဳ႕ကို သြားခိုင္းတာပါ။ သူက ပင္လယ္ထဲမွာ ေနာက္တညေနခ်င္သူပါ။ ဒါက ျပႆနာပါ။ ေလျပင္းမုန္တိုင္းကို လႊတ္လိုက္ၿပီ။ သေဘာၤ လူးလိမ့္ေနၿပီ။ ေယာနကို ပင္လယ္ထဲ မျပစ္မခ် မခ်င္း ေလမၿငိမ္ဘူး။ ဘုရားခန္႔ထားတဲ့ ငါးႀကီးက ေယာနကို ၿမိဳတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေယာနဟာ ကမၻာမွာ ပထမဆံုး ေရငုတ္သေဘၤာ စီးတဲ့သူ ျဖစ္သြားတယ္။ ေဝလငါးထဲမွာ ေနၿပီး၊ ေျမထဲပင္လယ္ကို ျဖတ္ခဲ့တယ္။ ေယာန ေခါင္းမူးသလား။ ေယာနက ေခါင္းမမူးဘဲ ေဝလငါးက မူးသြားတယ္။ သူ႔ကို ၿမိဳထားရတာ ပ်ိဳ႕အန္ခ်င္လာတယ္။ လဲက်တဲ့သူက ေတာ္ေတာ္ ဒုကၡေပးပါတယ္။ ေယာနကလည္း ေတာ္ေတာ္ ဥာဏ္ေကာင္းတဲ့သူ လို႔ ေျပာရမယ္။ ဒုကၡေရာက္ေတာ့ ဘုရားကို ဆုေတာင္းတတ္တယ္။ ဘုရားက ငါးႀကီးကို ကမ္းေျခအေရာက္ပို႔။ ငါးႀကီးက အန္ထုတ္ၿပီးမွ အနားရ။ ေယာနလည္း ကုန္းေပၚ ေရာက္လာတယ္။

……………

……………

ဒုတိယအခ်က္ …….  ဖါးထက္ ပိုဆိုးတာေတြ ေရာက္လာႏိုင္တယ္။

ဖါေရာမင္းမွာ ပိုဆိုးတာေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ဖါးေတြေနာက္မွာ ျခင္ေတြ၊ ယင္ေတြ၊ က်ိဳင္းေတြ၊ မီးနဲ႔ အေမွာင္ေတြ ကို ႀကံဳရတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ သားဦးေတြ ေသရတယ္။ မာနေၾကာင့္ ႀကံဳရတာ ျဖစ္တယ္။ “ထိုကာလ၌ လူတို႔၏ ေမာေသာမ်က္ႏွာကို ႏွိမ့္ရမည္။ လူတို႔၏ မာနကိုလည္း ရႈတ္ခ်ရမည္။” (ေဟရွာယ ၂း ၁၁) တရားစီရင္တဲ့ အခ်ိန္ ေရာက္လာတဲ့အခါ ဖါးထက္ ဆိုးတာေတြ ႀကံဳရပါေတာ့တယ္။

လူအမ်ားစုက ေငြမက္တယ္။ ပစၥည္းဥစၥာ မက္တယ္။ က်မ္းစာက “ေငြကို တပ္မက္ျခင္းသည္ မေကာင္းေသာ အမႈအေပါင္းတို႔တြင္ မူလအျမစ္ျဖစ္သတည္း။” (တိေမာေသ ၆း ၁၀) ေငြကို သိပ္မက္တဲ့အခါ မိသားစု၊ က်န္းမာေရး၊ သားသမီး၊ ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔ ဘုရားသခင္ကို ပစ္ပယ္လာတယ္။ ဖါးေတြနဲ႔ ေနေပ်ာ္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖါးထက္ ဆိုးတာေတြ ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္။

မိသားစုတစု။ သားေလးရဲ႕ ဓါတ္ပံုက ဧည့္ခန္းထက္မွာ ခ်စ္စရာ။ ဒါေပမယ့္ မိဘက ကေလးကို ဂရုမစိုက္။ ေငြပဲ ရွာေနတယ္။ အလုပ္ သိပ္ရႈပ္ၾကတယ္။ “သင္၏ဒုစရိုက္သည္ သင့္ကို ဆံုးမမည္။ သင္၏ေဖါက္ျပန္ျခင္းသည္ သင့္ကို အျပစ္ေပးမည္။ သို႔ျဖစ္၍ သင္၏ဘုရားသခင္ ထာဝရဘုရားကို စြန္႔ျပစ္ေသာအမႈ၊ ငါ့ကို မေၾကာက္ဘဲ ေနေသာအမႈသည္ မေကာင္းေသာအမႈ၊ ခါးေသာအမႈျဖစ္သည္ကို သိျမင္ရမည္ဟု ေကာင္းကင္ဗိုလ္ေျခအရွင္ ထာဝရဘုရား မိန္႔ေတာ္မူ၏။” (ေယရမိ ၂း ၁၉) တေန႔ေတာ့ သူတို႔အိမ္က စပါးက်ည္ မီးေလာင္တယ္။ အထဲမွာ ကေလးရွိေနတာကို ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး။ စိတ္မေကာင္းစရာ ျဖစ္လာတယ္။

ဗဟၤာဒဒ္က အရက္ေသာက္ေနတယ္။ စစ္တိုက္ရင္း ေသာက္တယ္။ “စပ်စ္ရည္သည္ လွည့္စားတတ္၏။ ေသရက္ေစရက္သည္ ရုန္းရင္းခတ္ျဖစ္ျခင္း အမႈကို ျဖစ္ေစတတ္၏။” (သုတၱံ ၂၀း ၁) အဲဒီမွာ ပိုဆိုးတဲ့ ဒုကၡေရာက္လာတယ္။ ရႈရိစစ္တပ္ႀကီး ရံႈးနိမ့္ရၿပီး ဗဟၤာဒဒ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဒုကၡႀကံဳရတယ္။ အရက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာပါ။

တတိယအခ်က္က - မနက္ျဖန္ဆိုတာ ရွိခ်င္မွ ရွိေတာ့မွာပါ။ “နက္ျဖန္ေန႔ကို အမွီျပဳ၍ မဝါႂကြားႏွင့္။ တရက္အတြင္းတြင္ အဘယ္သို႔ ျဖစ္လိမ့္မည္ကို မသိႏိုင္။” (သုတၱံ ၂၇း ၁)

“ဤမွ်ေလာက္ ႀကီးစြာေသာ ကယ္တင္ေတာ္မူျခင္း တရားကို ငါတို႔သည္ နားမေထာင္ဘဲေနလွ်င္၊ အျပစ္ဒဏ္ႏွင့္ အဘယ္သို႔ လြတ္ၾကလိမ့္မည္နည္း။” (ေဟၿဗဲ ၂း ၃) ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြ က်င္းပေနတဲ့ ရက္ေတြမွာပဲ လူေတြဟာ ရုတ္တရက္ မေတာ္တဆမႈေတြနဲ႔ ထာဝရကာလထဲကို ခ်က္ခ်င္းႀကီး ေရာက္သြားေနၾကတယ္။ မနက္ျဖန္ဟာ မေသခ်ာဘူး။ ေသခ်ာတာက ဒီေန႔ ေနာင္တရဖို႔ပဲ။ သခင္ေယရႈကို ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ အားကိုးဖို႔ပဲ။ ဘုရားသခင္က ဘယ္သူ႔ကိုမွ မပ်က္စီးေစခ်င္ဘူး။

လူဆိုးေတြ ေသရလည္း ဘုရားသခင္ မေပ်ာ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သည္းမခံႏိုင္တဲ့အခ်ိန္ ေရာက္လာတတ္တယ္။ “ထာဝရဘုရားကလည္း ငါ့ဝိညာဥ္သည္ လူတို႔တြင္ အစဥ္မဆံုးမရ။” (ကမၻာ ၆း ၃) ဂတိေတာ္ကေတာ့ “ခမည္းေတာ္သည္ ငါ့အားေပးေတာ္မူသမွ်ေသာ သူတို႔သည္ ငါ့ထံသို႔ လာၾကလိမ့္မည္။ ငါ့ထံသို႔လာေသာသူကို ငါသည္ အလွ်င္းမပယ္။” (ေယာဟန္ ၆း ၃၇) ဘုရားက သူ႔အပိုင္း သူလုပ္ပါတယ္။ သားေတာ္ကို ေစလႊတ္တယ္။ အေသြးသြန္းတယ္။ အျပစ္အတြက္ အဖိုးအခကို ေပးခဲ့တယ္။ ေနာက္တပိုင္းက ကိုယ့္အပိုင္း။ သခင္ေယရႈကို အားကိုးလိုက္ပါ။ “သားေတာ္ကို ယံုၾကည္ေသာသူသည္ ထာဝရအသက္ကို ရ၏” (ေယာဟန္ ၃း ၃၆)

တင္နက္ဆီးျပည္နယ္မွာ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ကယ္တင္ျခင္းတရား ၾကားရတယ္။ ဆုေတာင္းဖို႔ ေခၚေတာ့ သူ လက္ေႃမွာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ေရွ႕ထြက္မလာဘူး။ ေနာက္တေန႔ အဲဒီအမ်ိဳးသမီး ရုတ္တရက္ ေဆးရံုပို႔ရတယ္။ ေန႔လည္ေလာက္မွာ ဆံုးသြားတယ္။ မနက္ျဖန္ဆိုတာ ရွိခ်င္မွ ရွိတာမ်ိဳးပါ။ လူငယ္တေယာက္ ကားတာယာ လဲေနတယ္။ ေပါက္ကြဲၿပီး မ်က္ႏွာကို မွန္တယ္။ ေဆးရံုပို႔ၿပီး ၂ ရက္ အၾကာမွာ ဆံုးတယ္။ မနက္ျဖန္ဆိုတာ မေသခ်ာဘူး။ မာနတ္ကေတာ့ လူကို ဘုရားသခင္ထံပါး မခ်ဥ္းကပ္ေအာင္ အခ်ိန္ဆြဲခိုင္းလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ မနက္ျဖန္ဆိုတာ မေသခ်ာဘူး။

“ယခုပင္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ေသာ အခ်ိန္ရွိ၏။ ယခုပင္ ကယ္တင္ရာေန႔ရက္ကာလ ရွိ၏။” (၂ ေကာ ၆း ၂)

(ဒီတရားစကားကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ သခင္ေယရႈခရစ္ကို ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ အားကိုးဖို႔ တိုက္တြန္းပါရေစ။ ဘဝမွာ ဖါးေတြနဲ႔ ေနာက္တည ထပ္မေနပါနဲ႔ေတာ့။ ကိုယ့္အျပစ္ကို ဝန္ခံၿပီး၊ သခင္ေယရႈခရစ္ ကားတိုင္မွာ အေသခံေပးတဲ့အတြက္ ခြင့္လႊတ္ဖို႔ ေတာင္းခံႏိုင္ပါၿပီ။)